Illustratie: Mirjam Dijkema

Demonstraties en geestverschijningen van Mauro Manuel en Diederik Stapel hielden ons wakker." />

Illustratie: Mirjam Dijkema

Demonstraties en geestverschijningen van Mauro Manuel en Diederik Stapel hielden ons wakker." />
Asset 14

Mauro guidant le peuple

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vier korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

Illustratie: Joost de Haas

Commentaar

Free Diederik Stapel

De grootschalige fraude met statistieken van Diederik Stapel, voorheen als sociale psycholoog aan de Universiteit van Tilburg verbonden, houdt de academische wereld al een tijd in zijn greep. Gisteren werd zijn mea culpa in de Volkskrant op bladzijde zeven gepubliceerd. Zelf zegt de hoogleraar te zijn bezweken onder de druk van buitenaf om beter en sneller te produceren, en voegt daar dan deze – ik neem aan weloverwogen – zin aan toe: “Ik hecht er aan te benadrukken dat de fouten die ik heb gemaakt, niet zijn voortgekomen uit eigenbelang.”
Het is moeilijk een man te geloven als hij zich jarenlang als een alfamannetje (of moeten we zeggen 'gamma-') op de borst heeft geslagen over het bereiken van prachtige resultaten van ‘uitgebreid’ onderzoek. Bakken met geld heeft hij binnengesleept, prijzen, intellectuele faam. Waarom zet iemand dat op het spel met een hoop gesjoemel aan data, als niet uit eigenbelang? Was het in het belang van de almachtige wetenschap? In het belang van de maatschappij?
Toch blijkt uit het begeleidende artikel dat er misschien wel degelijk een reden is om te geloven dat Stapel niet uit eigenbelang handelde. Het schijnt dat hij er geen geheim van maakte een hekel te hebben aan statistiek. Iedereen die ooit te maken heeft gehad met het uitvoeren van statistisch onderzoek kan het beamen: het is een draak van een klus, en SPSS een gruwel van een programma. Wie zou geen gegevens uit zijn duim zuigen als dat er toe leidt dat je nooit meer al die data en onleesbare handschriften hoeft te verwerken? Ik geef het hier openbaar en eerlijk toe: ook mijn eerste kwantitatieve onderzoek was geheel en volledig gefingeerd. En ik was zeker niet de enige in mijn jaar. Statistiek is een hel. Free Diederik Stapel!

Door Ava Mees List

Machtige Media

Aapjes kijken

Het succes van een demonstratie wordt bepaald door de mensen die naast je staan. En dat zijn volgens mij altijd ongewassen krakers en agressieve hippies. Het is verleidelijk om in dat vooroordeel te blijven hangen, zoals PowNews overkomt in hun berichtgeving over Occupy Amsterdam. De blogger Zombie zocht uit wie de vrienden zijn van grote broer Occupy Wallstreet. En wat blijkt? Punkers en politici gaan hand in hand met communisten, neonazi's, anti-globalisten en ayatolla’s.
Het is ook een soort aapjes kijken als gemakkelijk entertainment. Je hoeft echt geen moeite te doen om op het Beursplein een gek te vinden die bereid is om voor de camera in twee zinnen de economische crisis te verbinden aan George Bush en Otto von Bismarck. De organisatie doet haar uiterste best deze voorbeelden weg te zetten als individuele gevallen. Maar toch is er een patroon: alle deelnemers hebben een lange geschiedenis als critici van de moderne Westerse samenleving. Obama riep dat het anders moet, net als Khamenei en Hugo Chavez. Over een oplossing zijn ze het niet eens, maar de vele 'ja’s' van Occupy worden verbonden door een allesomvattende, verbindende 'nee'.
Het wachten is op een Nederlandse versie van de lijst. Een mooi overzicht van mensen die in de media hun steun verklaard hebben gecombineerd met de gezichten die op het Beursplein zijn verschenen. En als naast Emile Roemer ook het gezicht van Geert Wilders kan worden toegevoegd, dan hebben in Nederland ook een grote verbindende 'nee'. Wellicht is dat ook een zetje in de rug voor PowNews om eens wat meer te doen dan eeuwige schadenfreude en aapjes kijken.

Door Tim de Gier

Nieuws in beeld

Mauro guidant le peuple.

Illustratie: Mirjam Dijkema

De Hofstad

Misselijk beleid

Misselijkmakend: een achttienjarig Angolees jochie dat op zijn tiende zelf naar Nederland is gevlucht en inmiddels hier een heel leven heeft opgebouwd – Limburgs accent en voetbalclub inbegrepen – wordt door een CDA-minister – Limburgs accent vergezeld van stalen blik – het land uitgezet. Zo moet worden voorkomen dat andere allochtone kinderen straks ook niet terug naar hun geboorteland willen, waarvan zij de taal niet spreken, waar ze niemand kennen en waar de levensverwachting niet hoger is dan 39 jaar.
Overgeleverd aan de genade van een partij die zich baseert op ‘solidariteit’ als een van haar vier kernwaarden, deed de jongen nog een smeekbede. “Ik beloof dat ik altijd zal proberen van waarde te zijn voor Nederland”, schreef hij maandag in een brief aan de Kamer. “Laat mij alstublieft voor altijd hier blijven.”
Toch wisten 78 van de 150 kamerleden hun magen lang genoeg in bedwang te houden om Mauro’s verblijfsvergunning af te wijzen. Want het CDA wil regeren, wil macht, en daarom zal koste wat het kost de PVV tevreden worden gehouden.
Moge de stand van ons land ons kotsend over straat doen gaan, om de laatst overgebleven centen cultuursubsidie te verzamelen voor een aantal vliegtickets: naar Curaçao, voor Mauro, die daar, wat parlementsvoorzitter Asjes betreft, meer dan welkom is. En 78 enkeltjes Luanda. En speciaal voor meneer Bleker, als extraatje, kaartjes voor een voetbalwedstrijd van een lokaal Angolees team.

Door Kelli van der Waals

Zelf

Día de los Muertos

Op verschillende plekken in Nederland werd afgelopen weekend fanatiek Halloween gevierd. In provincies als West-Brabant en Zeeland werd er op Amerikaanse wijze ge-trick or treat, in de Randstad vond men voornamelijk als heksen en zombies verklede volwassenen op Halloween-feesten. Het katholieke Sint-Maartenfeest op elf november was altijd onze versie van Halloween, maar de Amerikaanse variant lijkt steeds meer opgang te maken. Originaliteit is in dezen ver te zoeken: op een kleinschalig Halloweenfeestje in Amsterdam telde ik zaterdagavond vijf mannen in djellaba, die waarschijnlijk goed paste bij hun ironische baard. Het merendeel van de vrouwen had gekozen voor een variant op de prinsessenjurk, inclusief kroontje. Misschien moeten we het nog een beetje leren.
Naast een excuus voor mannen om een jurk aan te trekken en voor kinderen om zich ziek te eten aan snoep, heeft Halloween een zeer complexe en ietwat griezelige oorsprong. Als officiële overgang van de herfst naar de winter is de periode rond 1 november altijd een moment geweest om stil te staan bij de dood en het bezweren van kwade geesten. Allerheiligen, Allerzielen, Día de los Muertos, Samhain: allemaal varianten op hetzelfde thema. Men geloofde dat in de nacht van de zonnewende de scheiding tussen de gewone wereld en het hiernamaals – of zelfs de hel – eventjes werd opgeheven: de geesten van overledenen en diverse demonen waren deze ene nacht in staat ons te bezoeken.
In alle commercie is het eren van de doden enigszins ondergesneeuwd (met Mexico als grote uitzondering), maar Halloween blijft een mooi moment om lekker te griezelen bij spookverhalen over verlaten Victoriaanse villa’s en geesten van onthoofde edelmannen. Het project Haunted Houses van schrijfster Corinne May Botz resulteerde in een boek met bijzondere foto’s van verlaten huizen waar het zou spoken; ook verzamelde ze de bijbehorende verhalen, die je kunt beluisteren op haar website. Haar wetenschappelijke benadering van het genre is verfrissend, en het blijft fascinerend om de bewoners van vermeende spookhuizen te horen vertellen over de legendes. Ga er de avond van deze Allerzielen voor zitten, en dompel jezelf onder in spookverhalen . Al is het maar om onze eigen spoken – Mauro, de eurocrisis, Stapel – even te vergeten.

Door Sanne Rispens

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer