Illustratie: Elise van Iterson

Deze week: IJzeren Rita, de onwil van Ajax, Vietnamezen met groene vingers, vaderlandse trots en cyborgs." />

Illustratie: Elise van Iterson

Deze week: IJzeren Rita, de onwil van Ajax, Vietnamezen met groene vingers, vaderlandse trots en cyborgs." />
Asset 14

HollandseWind

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vier korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

Illustratie: Joost de Haas

De Hofstad

De schroothoop van IJzeren Rita

Haar Werdegang blijft opmerkelijk. Rita Verdonk, die afgelopen week “na vele huilbuien” uiteindelijk roemloos de politiek verliet, was ooit een PSP-stemmende actievoerster die met tbs’ers ging praten om bij te dragen aan hun “maatschappelijke bewustwording”. Dat werd een deceptie: de moordenaars en verkrachters bleken slechts in één gespreksonderwerp geïnteresseerd en dat was seks. Maar zo raakte Rita wel in het gevangeniswezen terecht en schopte het tot bajesdirecteur. En daar volgde de tweede deceptie: de criminelen bleken toch geen slachtoffers van het systeem, en bovendien bovengemiddeld vaak allochtoon. En zo werd Rooie Rita dus IJzeren Rita.
IJzeren Rita verpersoonlijkte de afrekening met ‘soft, links’ immigratiebeleid. Ironisch genoeg was haar eigen schrikbewind tevens gebaseerd op de Vreemdelingenwet 2000, die was opgesteld door Job Cohen. Diezelfde Cohen zei bij zijn kandidaatstelling als PvdA-lijsttrekker nog over misdaadbestrijding in achterstandswijken: ”De beste resultaten worden geboekt als preventie en repressie hand in hand gaan.”
Het is de schuld niet van links, schreef PvdA-kamerlid Martijn van Dam twee weken geleden in De Volkskrant. De "’massa-immigratie’ kwam van rechts": het waren de VVD en de voorlopers van het CDA, die de deur openzetten voor goedkope arbeidskrachten uit Marokko en Turkije en daarmee “gedwee de agenda van de werkgevers uitvoerden”. Daar had Van Dam gelijk in; pervers is wel dat hij daarmee de PvdA als tough on immigration neer wilde zetten.
“Die hardheid zit in het onderwerp zelf”, zei Cohen later over zijn eigen vreemdelingenwet. Maar de angst van PvdA’ers om soft over te komen zit toch echt tussen de oren. Dan gaf Diederik Samsom een beter voorbeeld door een jaar als straatcoach aan de slag te gaan. Rita Verdonk is weg en niemand zal haar missen. En van Ayaan hebben we gelukkig ook al een tijd niks meer gehoord. Nu moet de PvdA zijn "multiculturele drama"-complex nog kwijt.

Door Floris Solleveld

Commentaar

Ajax wil niet winnen

Op zondagochtend begon de finale van het WK rugby tussen Frankrijk en Nieuw-Zeeland met de traditionele ‘haka’ van laatstgenoemde nationale ploeg. In een filmpje zie je hoe de Nieuw-Zeelandse aanvoerder als een bezetene zijn teamgenoten opzweept, die in koor onbegrijpelijke kreten brullen terwijl ze op hun enorme armen en benen slaan, de Fransen tegenover hen gearmd proberen om het allemaal onverschrokken aan te zien en het publiek afwisselend in vervoering en verbijsterde stilte vervalt. Niemand kan bewijzen dat dit soort intimidatie helpt, maar in een bloedstollende wedstrijd wonnen de Kiwi’s met 8-7.
Een paar uur later begon Ajax-Feyenoord, de klassieke wedstrijd tussen de twee grootste rivalen van het Nederlandse voetbal. De Feyenoorders barstten vanaf het eerste fluitsignaal van de testosteron. Ze joegen de verwaande Ajacieden op en dwongen kans na kans af. Voor het eerst sinds de tijd van Dirk Kuijt en Salomon Kalou kon Feyenoord het Ajax moeilijk maken. De trainer van de Rotterdammers is nota bene Ronald Koeman, die ooit als trainer van Ajax al klaagde over de ‘witte broekjes’ waarmee zijn luie spelers het modderige veld verlieten.
Bevlogenheid is een belangrijke menselijke capaciteit, en in de sport is het onmisbaar. Je loopt net een paar tellen harder, steekt je voet die ene centimeter verder dan je tegenstander. De huidige Ajax-trainer Frank de Boer was samen met zijn broer Ronald berucht om hun fanatisme. Als ze bij een spelletje klaverjassen verloren, smeten ze de kaarten over tafel. Maar hoe breng je zulke passie over?
De wedstrijd eindigde in 1-1, met geluk voor de thuisploeg. Een woedende de Boer zei na afloop dat zijn selectie en staf hier maar eens goed over moesten praten. Maar ik heb een beter idee: oefen die haka.

Door Rutger Lemm

Nieuws in beeld

Vietnamese bendes infiltreren in de Nederlandse hennepteelt.

Illustratie: Elise van Iterson

Commentaar

Chauvinistisch briesje

Een geslaagde grap over windenergie zullen alle vierentwintig 'vrijheidstrijders' die ons parlement rijk is zonder moeite uit de mouw schudden. Klimaatclown de Mos schrijft er in een handomdraai ongetwijfeld twee conferences over vol. Daar brengt een kakelvers gezaghebbend onderzoek dat zijn tegendeel (wederom) bewijst vast geen verandering in. Op het achter onze dijken verscholen populistische speelveld hebben 'de klimaatgekkies' niets te zoeken. Toch wordt ons land sinds kort via posters en tv-spotjes bestookt met de voordelen van 'HollandseWind', een product waarmee energieleverancier Eneco gewillig de nationalistische mallemolen betreedt.
Los van het geweld dat onze Nederlandsche taal wordt aangedaan door het gebrek aan een spatie tussen bijvoeglijk en zelfstandig naamwoord, is het idee dat wind kan worden geclaimd als nationaal eigendom natuurlijk volstrekt belachelijk. Zoals een zacht briesje dat keurig rechtsomkeert maakt bij onze landsgrenzen, bijvoorbeeld. Of een stevige wind die tot in de eeuwigheid boven een dorpje in de Achterhoek blijft circuleren, om de leden van de lokale wielerclub een altijd aanwezig zetje in de rug te geven misschien.
Warme gevoelens voor het vaderland worden met HollandseWind ook op andere wijzen aangewakkerd. Ben je Oranjegezind, dan kun je je zelfs verkneukelen bij de gedachte dat 'jouw' stroom misschien is opgewekt door het Prinses Amaliapark in de Noordzee. Die molens functioneren overigens enkel bij wind uit Oostelijke richting, want God verhoede dat er een Brits of ander vreemd luchtje aan zit.
Dat plat commercieel zaterdagavondvermaak wekelijks een misselijkmakend chauvinisme de huiskamers in kotst, mag allemaal wel wezen. Dat dat zich vervolgens een kijkcijferkanon mag noemen, dat mogen broer en zus de Mol elk op hun Hollandse borst spelden. Maar dat we met het vol trots vieren van onze nationale driekleur en het onderwijl bijeenschrapen van wat grijpstuivers 'windkrachtkorting' een globaal en zeer, zeer prangend probleem als de opwarming van de aarde kunnen counteren, dat is een perverse boodschap.

Door Boy van Dijk

De filmclub

Androids en Cyborgs

"An android like Data - his skin could potentially be made of something like this." Op het moment dat de naam "Data" over zijn lippen rolt, verschijnt een glimlach op het gezicht van Darren Lipomi. Die glimlach verraadt zijn inner geek. Als kleine jongen heeft hij Star Trek: First Contact honderden keren gezien en het stond al vroeg vast wat hij later zou worden: Science Officer. Dat hij uiteindelijk biochemicus aan Stanford University is geworden, stemt hem dan ook tevreden.
Lipomi en zijn team, onder leiding van Zhenan Bao, publiceerden deze week hun onderzoek naar een "nanotube springs stretch skin-like sensor": een flexibele synthetische 'huid' die niet alleen aanraking, maar ook de precieze druk van die aanraking kan registreren. Naast de toekomstmuziek van androids, en commerciële toepassingen voor smartphones en tablets, is deze ontwikkeling vooral van belang voor brandwondslachtoffers en patiënten met huidaandoeningen. Wie zich brandt, kan zich in de toekomst simpelweg een nieuwe huid laten aanmeten.
Met deze ontdekking zwelt ook een aloude discussie weer aan: wat is de grens van de maakbare mens? Wanneer houden we op mens te zijn en wanneer worden we cyborg?
Alle oproer van wetenschappers en filosofen ten spijt - het interessantste inzicht komt, zoals zo vaak, uit de kunst. In La piel que habito (The skin I live in) laat regisseur Pedro Almodóvar Antonio Banderas op lugubere wijze knutselen met een proefpersoon, en in dat proces veegt Almodóvar alle oude definities van huid en haar van de kaart. Androids zoals Data laten wellicht nog een tijdje op zich wachten, de menselijke cyborg is er al. Vanaf november in de bioscoop.

Door Philip Montnor

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer