Haar Werdegang blijft opmerkelijk. Rita Verdonk, die afgelopen week “na vele huilbuien” uiteindelijk roemloos de politiek verliet, was ooit een PSP-stemmende actievoerster die met tbs’ers ging praten om bij te dragen aan hun “maatschappelijke bewustwording”. Dat werd een deceptie: de moordenaars en verkrachters bleken slechts in één gespreksonderwerp geïnteresseerd en dat was seks. Maar zo raakte Rita wel in het gevangeniswezen terecht en schopte het tot bajesdirecteur. En daar volgde de tweede deceptie: de criminelen bleken toch geen slachtoffers van het systeem, en bovendien bovengemiddeld vaak allochtoon. En zo werd Rooie Rita dus IJzeren Rita.
IJzeren Rita verpersoonlijkte de afrekening met ‘soft, links’ immigratiebeleid. Ironisch genoeg was haar eigen schrikbewind tevens gebaseerd op de Vreemdelingenwet 2000, die was opgesteld door Job Cohen. Diezelfde Cohen zei bij zijn kandidaatstelling als PvdA-lijsttrekker nog over misdaadbestrijding in achterstandswijken: ”De beste resultaten worden geboekt als preventie en repressie hand in hand gaan.”
Het is de schuld niet van links, schreef PvdA-kamerlid Martijn van Dam twee weken geleden in De Volkskrant. De "’massa-immigratie’ kwam van rechts": het waren de VVD en de voorlopers van het CDA, die de deur openzetten voor goedkope arbeidskrachten uit Marokko en Turkije en daarmee “gedwee de agenda van de werkgevers uitvoerden”. Daar had Van Dam gelijk in; pervers is wel dat hij daarmee de PvdA als tough on immigration neer wilde zetten.
“Die hardheid zit in het onderwerp zelf”, zei Cohen later over zijn eigen vreemdelingenwet. Maar de angst van PvdA’ers om soft over te komen zit toch echt tussen de oren. Dan gaf Diederik Samsom een beter voorbeeld door een jaar als straatcoach aan de slag te gaan. Rita Verdonk is weg en niemand zal haar missen. En van Ayaan hebben we gelukkig ook al een tijd niks meer gehoord. Nu moet de PvdA zijn "multiculturele drama"-complex nog kwijt.

Door Floris Solleveld

Op zondagochtend begon de finale van het WK rugby tussen Frankrijk en Nieuw-Zeeland met de traditionele ‘haka’ van laatstgenoemde nationale ploeg. In een filmpje zie je hoe de Nieuw-Zeelandse aanvoerder als een bezetene zijn teamgenoten opzweept, die in koor onbegrijpelijke kreten brullen terwijl ze op hun enorme armen en benen slaan, de Fransen tegenover hen gearmd proberen om het allemaal onverschrokken aan te zien en het publiek afwisselend in vervoering en verbijsterde stilte vervalt. Niemand kan bewijzen dat dit soort intimidatie helpt, maar in een bloedstollende wedstrijd wonnen de Kiwi’s met 8-7.
Een paar uur later begon Ajax-Feyenoord, de klassieke wedstrijd tussen de twee grootste rivalen van het Nederlandse voetbal. De Feyenoorders barstten vanaf het eerste fluitsignaal van de testosteron. Ze joegen de verwaande Ajacieden op en dwongen kans na kans af. Voor het eerst sinds de tijd van Dirk Kuijt en Salomon Kalou kon Feyenoord het Ajax moeilijk maken. De trainer van de Rotterdammers is nota bene Ronald Koeman, die ooit als trainer van Ajax al klaagde over de ‘witte broekjes’ waarmee zijn luie spelers het modderige veld verlieten.
Bevlogenheid is een belangrijke menselijke capaciteit, en in de sport is het onmisbaar. Je loopt net een paar tellen harder, steekt je voet die ene centimeter verder dan je tegenstander. De huidige Ajax-trainer Frank de Boer was samen met zijn broer Ronald berucht om hun fanatisme. Als ze bij een spelletje klaverjassen verloren, smeten ze de kaarten over tafel. Maar hoe breng je zulke passie over?
De wedstrijd eindigde in 1-1, met geluk voor de thuisploeg. Een woedende de Boer zei na afloop dat zijn selectie en staf hier maar eens goed over moesten praten. Maar ik heb een beter idee: oefen die haka.

Door Rutger Lemm

Een geslaagde grap over windenergie zullen alle vierentwintig 'vrijheidstrijders' die ons parlement rijk is zonder moeite uit de mouw schudden. Klimaatclown de Mos schrijft er in een handomdraai ongetwijfeld twee conferences over vol. Daar brengt een kakelvers gezaghebbend onderzoek dat zijn tegendeel (wederom) bewijst vast geen verandering in. Op het achter onze dijken verscholen populistische speelveld hebben 'de klimaatgekkies' niets te zoeken. Toch wordt ons land sinds kort via posters en tv-spotjes bestookt met de voordelen van 'HollandseWind', een product waarmee energieleverancier Eneco gewillig de nationalistische mallemolen betreedt.
Los van het geweld dat onze Nederlandsche taal wordt aangedaan door het gebrek aan een spatie tussen bijvoeglijk en zelfstandig naamwoord, is het idee dat wind kan worden geclaimd als nationaal eigendom natuurlijk volstrekt belachelijk. Zoals een zacht briesje dat keurig rechtsomkeert maakt bij onze landsgrenzen, bijvoorbeeld. Of een stevige wind die tot in de eeuwigheid boven een dorpje in de Achterhoek blijft circuleren, om de leden van de lokale wielerclub een altijd aanwezig zetje in de rug te geven misschien.
Warme gevoelens voor het vaderland worden met HollandseWind ook op andere wijzen aangewakkerd. Ben je Oranjegezind, dan kun je je zelfs verkneukelen bij de gedachte dat 'jouw' stroom misschien is opgewekt door het Prinses Amaliapark in de Noordzee. Die molens functioneren overigens enkel bij wind uit Oostelijke richting, want God verhoede dat er een Brits of ander vreemd luchtje aan zit.
Dat plat commercieel zaterdagavondvermaak wekelijks een misselijkmakend chauvinisme de huiskamers in kotst, mag allemaal wel wezen. Dat dat zich vervolgens een kijkcijferkanon mag noemen, dat mogen broer en zus de Mol elk op hun Hollandse borst spelden. Maar dat we met het vol trots vieren van onze nationale driekleur en het onderwijl bijeenschrapen van wat grijpstuivers 'windkrachtkorting' een globaal en zeer, zeer prangend probleem als de opwarming van de aarde kunnen counteren, dat is een perverse boodschap.

Door Boy van Dijk

"An android like Data - his skin could potentially be made of something like this." Op het moment dat de naam "Data" over zijn lippen rolt, verschijnt een glimlach op het gezicht van Darren Lipomi. Die glimlach verraadt zijn inner geek. Als kleine jongen heeft hij Star Trek: First Contact honderden keren gezien en het stond al vroeg vast wat hij later zou worden: Science Officer. Dat hij uiteindelijk biochemicus aan Stanford University is geworden, stemt hem dan ook tevreden.
Lipomi en zijn team, onder leiding van Zhenan Bao, publiceerden deze week hun onderzoek naar een "nanotube springs stretch skin-like sensor": een flexibele synthetische 'huid' die niet alleen aanraking, maar ook de precieze druk van die aanraking kan registreren. Naast de toekomstmuziek van androids, en commerciële toepassingen voor smartphones en tablets, is deze ontwikkeling vooral van belang voor brandwondslachtoffers en patiënten met huidaandoeningen. Wie zich brandt, kan zich in de toekomst simpelweg een nieuwe huid laten aanmeten.
Met deze ontdekking zwelt ook een aloude discussie weer aan: wat is de grens van de maakbare mens? Wanneer houden we op mens te zijn en wanneer worden we cyborg?
Alle oproer van wetenschappers en filosofen ten spijt - het interessantste inzicht komt, zoals zo vaak, uit de kunst. In La piel que habito (The skin I live in) laat regisseur Pedro Almodóvar Antonio Banderas op lugubere wijze knutselen met een proefpersoon, en in dat proces veegt Almodóvar alle oude definities van huid en haar van de kaart. Androids zoals Data laten wellicht nog een tijdje op zich wachten, de menselijke cyborg is er al. Vanaf november in de bioscoop.

Door Philip Montnor