Asset 14

Prooi

Filmtrialoog: Prooi

‘Prooi’, de nieuwe horrorkomedie van Dick Maas over een bloeddorstige leeuw die Amsterdam teistert, is een regelrechte flop. Ons filmpanel breekt een lans voor dit spektakel van eigen bodem en legt uit waarom je dit niet mag missen.

Dolf: Na de film fietste ik door het Vondelpark naar huis...

Yentl: Oh, heel goed! En hoorde je nog iets grommen?

Dolf: Ik kon me toch wel voorstellen dat er ineens iets uit de bosjes zou komen. En het was ook nog eens mijn tram die te grazen wordt genomen in de film: de 2 naar Nieuw Sloten.

Marte: Zie je wel, zo'n spektakelfilm van eigen bodem, dat gaat toch leven! Ik was echt positief verrast. Vooraf dacht ik: Jaja, een leeuw, lekker eng, lekker boeiend. Maar dat simpele gegeven vond ik uiteindelijk dus wel heel goed werken en behoorlijk indrukwekkend.

Dolf: Maar de film flopt dus echt keihard, en volgens Maas is dit de laatste spektakelfilm die zich puur op Nederland richt. Zonde?

Yentl: Zeker zonde. Dit genre kan echt nog groeien! De film had een spannende dynamiek tussen thrillerelementen en comedy. En ik vond het heel fijn dat de kinderen niet gespaard werden in deze film.

Marte: Nog nooit zoveel kinderbloed in een film gezien inderdaad.

Dolf: Ja, heerlijk, vooral die Oud-Zuid kinderen die er van langs kregen! Sowieso, een film waarin kinderen eraan gaan. En er lijken aan bomen worden gehesen. Who needs The Walking Dead?

Marte: Ieuw ja, dat was ik alweer vergeten. Victor Löw half aangevreten aan een boom.

Yentl: Om nog maar te zwijgen van een vrouwelijke protagonist die sexy, slim, grappig en retestoer is.

Dolf: Dat was in mijn ogen het grootste pluspunt van de film.

Marte: Victor Löw aan een boom?

Dolf: Haha. Nee, de protagonist. Ik houd van badass vrouwen. Alien en zo.

Yentl: Ja, daar kan Sophie van Winden dus wel tegenop.

Marte: Ik vond haar een heel fijn hoofdpersonage. Nuchter, grappig, sterk.

Yentl: Het is ook een droomrol, het gros van de film lekker cynisch met je ogen rollen.

Dolf: Ja, en dan met snedige opmerkingen haar tegenspeler op zijn plaats zetten.

Yentl: Maar even hoor, die jager! Hoe episch was dat?

Dolf: Dat was het leukste moment uit de film! Op dat invalidenkarretje achter een leeuw aan in het Vondelpark.

Marte: En wat ik zo gaaf vond: die acteur, Mark Frost, maakte het helemaal niet over the top. Hij acteerde bloedserieus. Dat vond ik een heel interessant spanningsveld. Er te belachelijk voor woorden uitzien en tegelijk bloedserieus spelen.

Yentl: Elke scène met hem werd daardoor ook een beetje opgetild. Sowieso geldt dat in deze film: hoe serieuzer de acteurs hun rol nemen, hoe beter de scène wordt.

Dolf: Mark Frost is fantastisch. Wat ik wel jammer vond is dat het script niet wat meer was uitgewerkt. Van de suspension of disbelief werd wel het uiterste gevraagd, er was een totaal gebrek aan logica. Ik vond Sint nog geloofwaardiger.

Marte: Oh, dat had ik helemaal niet! Ik ging er helemaal in mee. Maar los daarvan: je gaat niet echt voor de plot naar Prooi. Je gaat voor de emotie.

Dolf: Wat vonden jullie van de dialogen in het algemeen?

Yentl: Matig. Heel veel slechte dierengrappen die er echt uit hadden gemogen.

Marte: Een beetje lullig, deed me aan Flodder denken.

Yentl: Het was allemaal wat te uitleggerig, te weinig gebruik van subtekst. Als dat wel werd ingezet was het ook gelijk top.

Dolf: Ja, het had heel veel Flodder-elementen, de film zou ook in die tijd gemaakt kunnen zijn. Hoewel de CGI van een on-Nederlands hoog niveau is.

Marte: Prooi ontstijgt wel echt het niveau van Flodder. Zouden jullie deze film aanraden aan vrienden?

Yentl: Het hangt wel van de vrienden af, maar ik zou hem niet afraden. Ik heb me goed vermaakt, gelachen, geschrokken en er worden bijzondere personages opgevoerd.

Marte: Ik zou ‘m aanraden, het was echt een ervaring. Ik had niet verwacht dat ‘ie zo bloederig zou zijn trouwens.

Dolf: Het is jammer dat het zo flopt, want nu moeten we het alleen nog doen met romantische komedies die zich afspelen in de negen straatjes. Geef mij dan maar horrorkomedie.

Marte: Ja doodzonde, ik had deze film echt meer gegund. Waar zou het aan liggen denken jullie, het floppen?

Dolf: Ik denk dus echt slechte marketing. Er rijdt zelfs een tram rond in Amsterdam die helemaal beplakt is met Prooi promotie en niemand weet er van. Terwijl er nog een mooi verhaal was over de tram die ze gebruikt hadden. Het bloed liep de dag erna bij een rit nog uit de raamranden. Mensen dachten dat de tram iemand geraakt had. Meet zulk nieuws groot uit. Een gemiste kans.

Marte: Misschien moeten we deze Filmtrialoog eindigen met een oproep dat iedereen snel moet gaan zolang het nog kan. Iedereen naar Prooi! Laat je verrassen!

...Maar ja, nu gaan mensen met hooggespannen verwachtingen, dan kan het natuurlijk nooit wat worden.

Yentl: Er zitten niet meerdere leeuwen in! Het is er maar één. Heus!

Dolf: Verwacht er echt niets van!

Yentl: En vooral: steun dit unieke genre van de Nederlandse film!

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
Lees meer
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer