Asset 14

Je bent pas weg als je niet reageert

Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser schrijft over nabijheid en afstand en legt uit wat Kanye Wests gebruik van Auto-Tune op zijn album 808s and Heartbreak ons hierover kan leren.

So you never know, never never know
Never know enough
- Kanye West

Het was een digitaal misverstand, zoals er inmiddels al zoveel waren geweest. Het was in 2011, toen de smartphone weliswaar in opkomst was, maar veel mensen – waaronder ikzelf en de meeste van mijn vrienden – nog niet overgestapt waren. Antwoord krijgen op chatberichten was daardoor afhankelijk van wanneer de ander zijn computer aan had staan. Die dag zegde ik via MSN een afspraak met een vriend af, er was wat tussengekomen, waarna het aan de andere kant van de chatlijn een hele tijd stil bleef. ‘Ben je boos?’, vroeg ik. Het zat me niet lekker: ik kon het gezicht van de ander niet zien en bovendien had ik gemerkt dat ik online gemakkelijk kon zeggen dat ik niet kwaad was terwijl ik van binnen kookte. Daarnet had het chatvenster ons nog bij elkaar gebracht, maar met hetzelfde gemak leek het nu een wig tussen ons te drijven.

Wat dit misverstand anders maakte, was een schijnbare trivialiteit: die dag had ik het album 808s and Heartbreak (2008) gekocht. Terwijl ik op een reactie wachtte, stopte ik de cd in de speler. Het eerste dat ik hoorde waren de aanzwellende synthesizerviolen, waarna gelijktijdig een minimalistische drumbeat en Kanye Wests getergde zang invielen. Het nummer, ‘Say You Will’, klonk tegelijkertijd afstandelijk én persoonlijk. Ondertussen zag ik hoe de status van mijn gesprekspartner van online naar offline veranderde, zonder dat ik antwoord kreeg.

Op papier is het smachtende refrein van ‘Say You Will’ ronduit plat, maar de woorden vallen in het nummer precies op hun plek: ‘Hey, hey, hey, hey / Don’t say you will, unless you will / Hey, hey, hey, hey / Don’t say you will, then play you will, / I pray you will’. En zoals het met een dergelijke vage tekst gaat, trok ik die automatisch naar mijn eigen situatie toe. Ook de rest van het album had dat paradoxale geluid, dat me sterk deed denken aan hetzelfde onbestemde gevoel dat ik had tot er een ‘Ik ben niet boos’ op mijn scherm zou verschijnen.

Auto-Tune
808s and Heartbreak is het vierde reguliere album van Kanye West (1977), die tijdens de opnames een roerige periode achter de rug had; de albumtitel had wat dat betreft niet duidelijker kunnen zijn. Zijn verloving werd verbroken en zijn moeder overleed door complicaties na een operatie. Op het album hoor je vooral een gebroken West die absoluut niet zichzelf wil zijn; die zijn roem en luxe wil inleveren voor een stabiel gezinsleven. In ‘Welcome to Heartbreak’ bijvoorbeeld is hij daar heel duidelijk over: ‘My friend showed me pictures of his kids / All I could show him was pictures of my cribs’.

De muziek straalt eenzelfde vervreemding uit: robotische drums, spookachtige pianomotiefjes, diepe bassen en subtiele synthesizers. Het elektronische, kille geluidsbeeld is de perfecte begeleiding voor zijn zang, die consequent door de Auto-Tune is gehaald, een stuk software dat oorspronkelijk bedoeld was om onzuivere zangpartijen te corrigeren.
Toen West een album aankondigde waarop hij alleen zou zingen, werd daarom al snel beweerd dat hij de Auto-Tune nodig had om te verbergen dat hij vals zong. Dat is geen geheel onterechte bewering, maar West bleek de software juist niet in te zetten in om als een ‘normale’ zanger te klinken, maar om zijn zang te vervormen en die een afstandelijke rand te geven. Op sommige nummers overstuurt West de Auto-Tune zelfs, zoals wanneer hij de woorden ‘system overload’ zingt en hij tegelijkertijd klinkt als een vastlopende computer én iemand wie de emoties te veel worden – een cyborg met een brok in zijn keel.

Misschien was hij met het effect aan het spelen, tot hij ontdekte dat hij pas met robotstem de afstand en durf had gevonden om te vertellen wat er in hem omging.

Hoewel ik zijn andere platen van begin tot eind kan meerappen, blijven op 808s and Heartbreak veel van Wests precieze woorden niet hangen, terwijl ik de zanglijnen moeiteloos kan oproepen – de woorden verdwijnen in de muziek. Daarom denk ik soms dat de reden achter het gebruik van de Auto-Tune veel, veel eenvoudiger is: dat West het anders veel te ongemakkelijk had gevonden om het over zijn gevoelens te hebben. Misschien was hij gewoon met het effect aan het spelen, tot hij per ongeluk ontdekte dat hij pas met robotstem de afstand en durf had gevonden om te vertellen wat er in hem omging.

MSN
Techniek stuurt gedrag. Op de middelbare school bleek de chatdienst MSN erg handig te zijn voor een verlegen jongen als ik, die aan al die nieuwe mensen moest wennen. Vanachter mijn computer voelde ik me minder nerveus en kon ik opeens beter uit mijn woorden komen omdat ik er wat langer over na kon denken. Drie minuten reageertijd was heel acceptabel, en als het vijf minuten duurde tot ik een goed antwoord had, zei ik gewoon dat ik even de kamer uit was geweest.

Fysieke afstand maakt nauwelijks iets uit: de ander is pas echt ver weg als die niet reageert.

In tegenstelling tot de chatfunctie op Facebook – waar ik meestal vrij kort op zit (wel vaak) en op berichten reageer als ik de site of app net heb geopend –, voelde MSN veel meer als een gesprek voeren, inclusief begroeting en afscheid. Je ging er voor zitten en afhankelijk van de persoon en het gesprek kon je de diepte ingaan en elkaar beter leren kennen. Zo ontstonden diverse van mijn vriendschappen. Deze dienst werd vervangen door Facebook en nog iets later WhatsApp, sociale media die me nog sterker het gevoel geven dat technologie me juist dichtbij de ander brengt: geen ‘afgeronde’ gesprekken, maar verspreid over de dag berichten uitwisselen. Fysieke afstand maakt nauwelijks iets uit: de ander is pas echt ver weg als die niet reageert.

Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 1

In zijn essay ‘De virtuele voorman’ (uit Plaatsvervangers, 2017) schrijft Thomas Heerma van Voss (1990) onder meer over digitale communicatie. Hij merkt iets op dat ik volledig onderstreep: ‘[Ja, er wordt] afstandelijker en anoniemer gecommuniceerd dan onze ouders deden. Maar als er iets genoemd moet worden wat mijn generatie kenmerkt, denk ik eerlijk gezegd zelden aan digitale afstandelijkheid, ik denk eerder aan digitale nabijheid.’ Anoniemer communiceren sluit nabijheid niet per se uit; die twee schijnbare tegenpolen gaan zelfs heel goed samen. Heerma van Voss en ik behoren tot een generatie die in de praktijk heeft geleerd dat digitale communicatie gebruikt kan worden om ‘echte’ gevoelens te bespreken; dat je emotioneel kunt reageren op wat er op het scherm gebeurt. Als ik een oogje op een meisje had, maakte mijn hart eenzelfde sprongetje wanneer ze zich aanmeldde op MSN, als wanneer ik haar op school zag lopen; een chat beginnen was maar een béétje minder eng dan op haar afstappen. Hoe knullig, plastic en soms ronduit kinderlijk de dienst ook overkwam – overal smileys en belachelijke geluidjes! –, het werd heel snel duidelijk dat er ruimte was voor gevoelens; dat die opgewekt konden worden door tekstberichtjes.

Door al die uren MSN word ik wantrouwig, vaak zelfs behoorlijk knorrig, als ik mensen trots hoor verkondigen dat ze opgehouden zijn met sociale media, omdat online-contact nep zou zijn (alsof je nooit meer bij elkaar op de koffie gaat als je eenmaal Facebookvrienden bent geworden). Ik vraag me dan af of het gewoonweg niet in hen opkomt dat je ook best in een chat wezenlijke onderwerpen kunt aansnijden, en of ze elke toevallige ontmoeting in de supermarkt aangrijpen om eens te vertellen hoe het echt met hen gaat. Je hoort me echter niet beweren dat er geen nadelen zijn. Er kunnen gemakkelijk misverstanden ontstaan; zonder de bijhorende gezichtsuitdrukkingen konden intenties onduidelijk worden. Plaagstootjes konden aangezien worden voor diepe beledigingen, zeker als ze niet voorzien waren van een passende smiley. In het MSN-tijdperk hield ik mezelf graag voor, vaak tegen beter weten in, dat wanneer een leuk meisje geen chatgesprek met me begon, ze gewoon verlegen was. Níét reageren, dat voelde pas als desinteresse – soms vijftien zenuwslopende minuten lang –, tót de ander bijvoorbeeld zei dat ze daarnet gebeld werd door haar tante.

Hybride stem
Tussen mij en 808s and Heartbreak boterde het lange tijd niet. In 2008 vond ik mezelf nog veel te veel een serieuze muziekliefhebber om naar robotische r&b te luisteren. Een paar jaar later beluisterde ik het album een paar keer via Spotify, maar kon er weinig mee: het lege, kale geluid zag ik aan voor saaiheid. Echter, het geluidsbeeld bleef me trekken, alsof ik iets had gehoord dat ik al aanvoelde maar nog niet helemaal begreep, laat staan onder woorden kon brengen. Toen ik de cd uiteindelijk kocht, heeft het me de nodige luisterbeurten (al dan niet onder het chatten) gekost voordat ik er mijn vinger op kon leggen: West laat, waarschijnlijk onbedoeld, horen dat er een logische overeenkomst bestaat tussen de Auto-Tune en online communicatie. Hij kan met een elektronisch vervormde stem zijn openhartigste liedjes zingen en ik kan via digitale berichtjes vriendschappen onderhouden.

Bij mijn meeste chatpartners ontstaat een vreemde hybride als ik hun berichten lees: hun intonatie, spraakritme, maar dan met mijn eigen stemgeluid en accent.

Helemaal lekker zit die overeenkomst me toch niet. West gebruikt de Auto-Tune immers net zo goed om een gevoel van afstand te scheppen; om zijn stem te ontdoen van de normale klankkleur. De vervorming laat wat van zijn emoties doorschemeren en versterkt die zelfs vaak, maar anders dan bij bijvoorbeeld een singer-songwriter kun je nauwelijks op zijn intonatie afgaan. Daarvoor klinkt West toch te weinig als zichzelf, hoe intiem de sfeer en teksten ook zijn. Die onbestemde ervaring heeft een evenknie in online-communicatie: als ik met een Brabander chat en die berichten hardop in mijn hoofd klinken, lees ik die grotendeels in mijn eigen stem, waar niets Brabants aan is. Bij mijn meeste chatpartners ontstaat een vreemde hybride als ik hun berichten lees: hun intonatie, spraakritme, maar dan met mijn eigen stemgeluid en accent.

Misschien dat daar de miscommunicaties door ontstaan die helaas ook bij het chatten horen: door de minder sterke stem van de ander kun je diens intenties en gevoelens naar je toetrekken, zoals dat ook met vage teksten van popliedjes kan. De ander wordt een soort halve versie van jezelf en dat wringt. Wat er tijdens het chatten ontbreekt aan intonatie en gezichtsuitdrukking wordt snel opgevuld met interpretaties en aannames; daardoor ontstaat een gevoel van verwijdering. Waarschijnlijk is dat de prijs voor het gemak, voor de digitale nabijheid, van bekentenissen via chatvenster én Auto-Tune: de nabijheid kan omslaan in afstand.

Mail

Maarten Buser (1991) is auteur, kunstcriticus en poëzierecensent. Hij studeerde Nederlands en Nederlandse letterkunde en debuteerde in 2016 met de dichtbundel Club Brancuzzi.

Pirmin Rengers is illustrator en docent. Hij woont in Assen, werkt overal en houdt van hobby's.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer

Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer