Asset 14

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Ik sta op Amsterdam Centraal, het is een zonnige nazomerdag en ik probeer naar station Bijlmer ArenA te komen. De afspraak waarvoor ik naar De Hoofdstad reisde bleek een ‘this could have been an e-mail’-situatie, en het lijkt me prima hier zo snel mogelijk weer weg te komen, maar er is gedoe met de treinen. Ik moet dus een stukje met de metro om vanaf Bijlmer naar Utrecht te kunnen reizen.

Meestal beweeg ik me in onbekende grote steden met een OV-fiets, waardoor ik constant verdwaal. Als die op zijn en ik met een bus moet: soit. Een tram: leuk om naar buiten te kijken. Maar metro’s jagen me de stuipen op het lijf. Al mijn leven lang word ik geplaagd door angsten: hoogtevrees, verlatingsangst, angst voor spinnen en weidse vlaktes en woestijnen, angst voor tattoos en nagellak en brand, angst voor narcose en langsrijdende treinen en braken en het verbaasde dus ook niemand dat een psychiater me ooit met een gegeneraliseerde angststoornis probeerde te diagnosticeren. Toentertijd was ik zelfs voor die diagnose bang, dus trok ik vroegtijdig de stekker uit de behandeling.

Met de meeste varianten kan ik inmiddels aardig uit de voeten: ze zijn minder geworden, of ik kan me eroverheen zetten of er op een andere manier een mouw aan passen. Ook aan de claustrofobie, maar die is nooit helemáál weggegaan, waardoor ik veel traploop en menig medemens mij plassend met open deur op een toilet heeft aangetroffen. De metro dus, mijn kleine nachtmerrie: het is een trein waar je in principe niet zomaar uit kan, tenzij die op een station staat. Dat is nog tot daaraantoe, maar hij rijdt onder de grond, door donkere tunnels waar de uitgangen kilometers uit elkaar liggen, en soms staat hij om onverklaarbare redenen stil in de duisternis zonder dat de deuren opengaan.

Ik weet niet of zij ook een bonkend monster in zich hebben dat eruit wil, maar het lijken mensen zoals ik.

Dingen die ik denk als ik in een metro zit:
- Ik moet normaal doen.
- Ik moet er nu uit.
- Ik word gek.
- Als het echt niet meer gaat, dan kan ik met de hamer het raam inslaan en door het kapotte raam de tunnel inlopen naar een uitgang, er hangen bordjes die een vluchtroute aangeven en ik heb een telefoon met een zaklamp dus ik kan iets zien.
- Mijn telefoon is bijna leeg dus als het niet meer gaat kan ik niks zien.
- Afleiding zoeken.
- Ademen.
- Het gaat voorbij.
- Als er brand ontstaat, dan is er overal rook die niet weg kan en dan zie ik niks en dan stik ik samen met alle andere mensen in deze tunnel.
- Even een vrolijk muziekje opzetten.

Google Maps geeft de bus niet eens als optie aan en ik besluit dat ik vind dat ik een mens ben dat prima in de metro kan zitten, zoals zoveel mensen doen. Ik trek mijn blik welbekende argumenten open: de straat oversteken is gevaarlijker, er gaat niks gebeuren, ik hoef alleen maar te gaan zitten. Dus ik stap de roltrap op, daal af, volg de bordjes, houd mijn OV-chipkaart voor de scanner. Hij staat al klaar, de metalen reuzeslang. Ik stap in, mijn handpalmen klam. De deuren sluiten, mijn hart bonst in mijn borstkas als een vuist die op een muur slaat. Ik zie mensen om me heen die op hun telefoon kijken, onderuitgezakt in een stoeltje hangen, hun tas onder hun arm klemmen.

Ik weet niet of zij ook een bonkend monster in zich hebben dat eruit wil, maar het lijken mensen zoals ik. Of liever gezegd: mensen zoals ik zou kunnen zijn. Ik zak onderuit op mijn stoeltje, trek mijn rugtas op schoot, open mijn telefoon met nog 15% batterij en scrol naar 'CUFF IT' van Beyoncé. Mijn hart klopt in mijn keel. 16 minuten blijven zitten, en ik kan doorgaan voor een mens zoals alle anderen.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Bjorn Gort is een illustrator uit Oosterhout die altijd op zoek is naar nieuwe perspectieven. Hij speelt met de vormen van de werkelijkheid en gebruikt zijn lijnenspel om zijn blik op de realiteit weer te geven.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer