Asset 14

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Het is een regenachtige zaterdagavond in oktober als F. en J. bij mij komen eten. Ze zijn laat, want F. had zich nog niet fatsoenlijk aangekleed en geen mascara opgedaan. J. vond dat ze een beetje moeite moest steken in haar uiterlijk voor dit dinertje bij een van haar beste vrienden, terwijl F. het eerder een blijk van waardering vond als ze in haar joggingpak voor mijn deur zou staan: voor mijn liefde hoeft ze immers niet haar best te doen.

Na champignons en pompoen uit de oven naar binnen te hebben geschoven komt mijn dertigste verjaardag ter sprake. Ik heb de pech die volgend weekend te vieren tijdens een gedeeltelijke lockdown. Aangezien Rutte de blokjesverjaardag (die me toch al veel te ongezellig en Hollands in de oren klonk) in het verdomhoekje heeft gestopt, weet ik niet goed hoe ik het nu moet aanpakken. Ik vraag F. en J.: wie zouden jullie in deze tijd uitnodigen? Iedereen is immers een keer jarig tijdens een pandemie die langer dan een jaar duurt, en los van verjaringen worden we sowieso met onze neus op de feiten gedrukt: wie blijven we zien, ook als dat nog maar heel weinig mensen mogen zijn?

Ze vertelt dat een collega laatst evolueerde tot een vriend, ze wist zelf eigenlijk ook niet goed waarom.

Al snel komen we tot de conclusie dat F. veel meer vrienden heeft dan J. en ik. Ze blijft maar namen opsommen terwijl ik steeds achterdochtiger en nerveuzer word. Ik ben bijzonder tevreden met mijn vijf heel goede vrienden (categorie ik kan je ’s nachts huilend opbellen en dat is dan niet vreemd), en mijn goede vrienden (die stuk voor stuk ook heel speciaal zijn) en dan nog vrienden die me wel heel dierbaar zijn maar die ik gewoon niet zo vaak spreek. F.’s vriendenkringen lijken me buitenproportioneel groot. Ze heeft het over haar ui, zo een met verschillende ringen met mensen erin. Sommige mensen noemt ze wel een vriend tegenover anderen, maar dat heeft ze dan nog niet uitgesproken tegenover hen. Ze vertelt dat een collega laatst evolueerde tot een vriend, ze wist zelf eigenlijk ook niet goed waarom.

J. wijst haar erop dat er naar zijn idee wel telkens vrienden bijkomen, maar geen vrienden uit haar ui verdwijnen. Ineens vraag ik me af: bestempelt ze mensen gewoon sneller tot vriend dan ik, of mag ik echt blij zijn dat ze nog tijd voor míj vrijmaakt? Hoe kan ze met al die mensen een emotionele band opbouwen? Is dat niet doodvermoeiend? Net voor ik in een diep dal van onderdanigheid en andere vreemde gevoelens terechtkom, herinner ik me de vriendschapsparadox: gemiddeld gezien hebben je vrienden altijd meer vrienden dan jijzelf, omdat je meer kans hebt om bevriend te zijn met mensen met veel vrienden. Een koude kansberekening die ons gezwijmel over uien en categorisch ingedeelde vrienden met vlijmscherpe logica onderuithaalt.

F. heeft de start van haar vierde decennium in de zomer al gevierd, dus liep ze niet tegen dezelfde dilemma’s aan als ik. Vier mensen bij elkaar, van hoeveel huishoudens? Uiteindelijk zitten we op de bank met geleende sloffen en joggingkleren aan te rekenen. De regen tikt op het dakraam, we slurpen thee en ik bedenk dat het van mij best al volgend weekend had mogen zijn.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij AKV|St.Joost, columnist bij Argus en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer