Asset 14

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Het is een regenachtige zaterdagavond in oktober als F. en J. bij mij komen eten. Ze zijn laat, want F. had zich nog niet fatsoenlijk aangekleed en geen mascara opgedaan. J. vond dat ze een beetje moeite moest steken in haar uiterlijk voor dit dinertje bij een van haar beste vrienden, terwijl F. het eerder een blijk van waardering vond als ze in haar joggingpak voor mijn deur zou staan: voor mijn liefde hoeft ze immers niet haar best te doen.

Na champignons en pompoen uit de oven naar binnen te hebben geschoven komt mijn dertigste verjaardag ter sprake. Ik heb de pech die volgend weekend te vieren tijdens een gedeeltelijke lockdown. Aangezien Rutte de blokjesverjaardag (die me toch al veel te ongezellig en Hollands in de oren klonk) in het verdomhoekje heeft gestopt, weet ik niet goed hoe ik het nu moet aanpakken. Ik vraag F. en J.: wie zouden jullie in deze tijd uitnodigen? Iedereen is immers een keer jarig tijdens een pandemie die langer dan een jaar duurt, en los van verjaringen worden we sowieso met onze neus op de feiten gedrukt: wie blijven we zien, ook als dat nog maar heel weinig mensen mogen zijn?

Ze vertelt dat een collega laatst evolueerde tot een vriend, ze wist zelf eigenlijk ook niet goed waarom.

Al snel komen we tot de conclusie dat F. veel meer vrienden heeft dan J. en ik. Ze blijft maar namen opsommen terwijl ik steeds achterdochtiger en nerveuzer word. Ik ben bijzonder tevreden met mijn vijf heel goede vrienden (categorie ik kan je ’s nachts huilend opbellen en dat is dan niet vreemd), en mijn goede vrienden (die stuk voor stuk ook heel speciaal zijn) en dan nog vrienden die me wel heel dierbaar zijn maar die ik gewoon niet zo vaak spreek. F.’s vriendenkringen lijken me buitenproportioneel groot. Ze heeft het over haar ui, zo een met verschillende ringen met mensen erin. Sommige mensen noemt ze wel een vriend tegenover anderen, maar dat heeft ze dan nog niet uitgesproken tegenover hen. Ze vertelt dat een collega laatst evolueerde tot een vriend, ze wist zelf eigenlijk ook niet goed waarom.

J. wijst haar erop dat er naar zijn idee wel telkens vrienden bijkomen, maar geen vrienden uit haar ui verdwijnen. Ineens vraag ik me af: bestempelt ze mensen gewoon sneller tot vriend dan ik, of mag ik echt blij zijn dat ze nog tijd voor míj vrijmaakt? Hoe kan ze met al die mensen een emotionele band opbouwen? Is dat niet doodvermoeiend? Net voor ik in een diep dal van onderdanigheid en andere vreemde gevoelens terechtkom, herinner ik me de vriendschapsparadox: gemiddeld gezien hebben je vrienden altijd meer vrienden dan jijzelf, omdat je meer kans hebt om bevriend te zijn met mensen met veel vrienden. Een koude kansberekening die ons gezwijmel over uien en categorisch ingedeelde vrienden met vlijmscherpe logica onderuithaalt.

F. heeft de start van haar vierde decennium in de zomer al gevierd, dus liep ze niet tegen dezelfde dilemma’s aan als ik. Vier mensen bij elkaar, van hoeveel huishoudens? Uiteindelijk zitten we op de bank met geleende sloffen en joggingkleren aan te rekenen. De regen tikt op het dakraam, we slurpen thee en ik bedenk dat het van mij best al volgend weekend had mogen zijn.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Steun Hard//hoofd en verzamel kunst!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe schrijvers en kunstenaars. We zijn al dertien jaar gratis toegankelijk en advertentievrij. Zo’n vrije ruimte is harder nodig dan ooit. Steun de makers van de toekomst; sluit je vóór 1 juli aan als kunstverzamelaar en ontvang in juli een unieke print van Hanane El Ouardani!

Word kunstverzamelaar