Asset 14

Schrödingers Donnie

Schrödingers Donnie

Een paar maanden geleden overleed Donnie. Ik was niet thuis tijdens zijn aanval, vermoedelijk het gevolg van een herseninfarct. Mijn huisgenoot belde me snikkend op en zei dat ik onmiddellijk naar huis moest komen.

Eenmaal bij de dierenkliniek werd snel duidelijk dat Donnie dit niet op een dierwaardige manier ging overleven. Stuiptrekkend en jankend probeerde hij op te staan in de ijzeren kooi, maar kukelde daarbij telkens naar links. Dit was niet de kat die mij klagend doch liefdevol kwam begroeten als ik thuiskwam, die op mijn kussen kwam liggen als ik probeerde te slapen, die ik gisteren had achtergelaten met genoeg brokjes en water. Na twee dagen behandelen, bellen en overleggen met de dierenarts was het zo ver: ik liep naar de kliniek met een leeg reismandje, zodat ik Donnies levenloze lichaam zo dadelijk niet in een Albert Heijntas of met mijn blote handen naar zijn graf hoefde te tillen. Als het toch moest, dan maar zo handig mogelijk.

In de behandelkamer strompelt Donnie gedesoriënteerd rond over de blauwe linoleumvloer. Wie ben ik om in te schatten of dit lijden uitzichtloos is? Onwillekeurig moet ik denken aan Schrödingers kat, een gedachte-experiment uit de kwantummechanica dat illustreert dat deeltjes ongedefinieerd kunnen zijn, zolang ze niet worden waargenomen. De natuurkundige Schrödinger gebruikte het volgende voorbeeld: een kat zit in een hermetisch afgesloten doos met een dodelijk gif dat elk moment verspreid kan worden, maar dat kan evengoed niet gebeuren. Buiten de doos staat een waarnemer die de kat en het gif niet kan zien en pas weet of het dier dood of levend is als de doos wordt geopend. Logisch gezien wil dat zeggen dat de kat tot die tijd zowel levend als dood is.

Is Donnie een fractie van een moment zowel dood als levend geweest?

De dierenarts is vaardig: het spuitje houdt hij verborgen in een handpalm, waardoor het lijkt alsof hij Donnie alleen maar aanraakt. Ik kijk naar Donnie terwijl hij overlijdt en zie iets veranderen, maar wat? Is hij misschien ook een fractie van een moment zowel dood als levend geweest? Wat weet Donnie daar zelf eigenlijk van? In theorie ben ik dol op het niet definiëren van dingen, maar nu het om mijn huisdier gaat, vervloek ik Schrödinger.

Het nog warme, levenloze kattenlijf wordt volgens plan in het reismandje geschoven. Ik loop langs de receptie (‘dat wordt dan 545,75 euro, mevrouw Van den Boogaard’) en wandel huilend naar huis. Thuis zit ik op de bank naast het reismandje met een dode Donnie erin en vraag me af: is dit überhaupt nog Donnie, of is Donnie misschien nu nog Donnie en toch weer niet, een soort Schrödingers Donnie die je nog wel kan aaien maar die nooit meer zal miauwen?

Het zojuist gegraven gat in de tuin lijkt diep genoeg te zijn om Donnie in te leggen zonder dat andere dieren hem zullen ruiken. Ik wandel er met het reismandje naartoe en wil Donnie op de koude, natte aarde leggen, als mijn huisgenoot voorstelt hem in een schoenendoos te doen. Dat was misschien mooier, eerbiediger dan rechtstreeks in de grond. We leggen Donnie in de doos en sluiten die, terwijl we samen nog een laatste keer kijken naar hoe dood hij in feite is, voordat hij uit het zicht verdwijnt en voor altijd een Schrödingers Donnie wordt.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer