Asset 14

The mask is the face

Column: The mask is the face

Tijdens mijn verhuizing kwam ik tot de onvermijdelijke conclusie dat ik een nieuwe bank nodig had. Mijn oude bank was, net als de rest van het meubilair, een afdankertje van familie. In dit geval ging het om een Leoluxbankje van mijn oma. Jarenlang stond het op mijn zus’ studentenkamer, waar muizen zich in de zitting nestelden en de boel van binnen kapot knabbelden. Haar inmiddels overleden konijn plaste er een keer of twintig overheen, en toen mijn zus ging samenwonen kwam mij de twijfelachtige eer toe oma’s bankje te erven. Mijn moeder bleef zeggen: ‘Het is een echte Leolux, hoor!’, alsof we er nog wat van konden maken.

Mijn ouders investeerden nooit in hun interieur. Er werd van huis uit weinig prioriteit gegeven aan esthetiek, of er was domweg geen geld voor. Uiterlijk schoon werd in bijna al haar vormen oppervlakkig gevonden, iets om mee te pronken. Het mag dus geen verrassing zijn dat ik enige paniek voelde toen ik besefte dat ik oma’s Leolux echt geen plek meer wilde geven in mijn nieuwe huis. Inmiddels had ik een enigszins volwassen budget voor een nieuwe bank tot mijn beschikking (als in: meer dan vijftig euro voor een vale driezitter van Marktplaats) en waren er allerlei opties.

Met de maskers van mijn vrienden zat het wel goed.

Zo kon ik gaan voor de comfortabele maar massieve hoekbank met dikke kussens, of juist voor de esthetische, slanke bank van Scandinavisch design, waar je niet lekker op kunt neerploffen maar die wel elegant is. Stiekempjes bestudeerde ik de interieurs van mijn vrienden. M.’s huis stond vol zorgvuldig uitgekozen voorwerpen, netjes afgestoft en precies goed gepositioneerd in de ruimte, als een compositie. Hij schafte een paar maanden geleden een okergele bank aan, zo een zonder armleuningen. P. had een canapé, mooi maar weinig comfortabel. B. had een leuke slaapbank gekregen van een vriend wiens oom toevallig meubelmaker was. Ik vond de zoektocht oprecht inspirerend en begon me af te vragen: was de vorm, het uiterlijk echt zo oppervlakkig als ik altijd had gedacht?

In On Style maakt Susan Sontag bezwaar tegen het traditionele onderscheid tussen stijl en inhoud in de kunst. ‘In almost every case, our manner of appearing is our manner of being. The mask is the face.’ Waar de bank me al de stuipen op het lijf joeg, word ik van Sontag nog nerveuzer. Wat zeggen mijn paarse beddengoed, mijn afgeknipte haar en mijn kapotte iPhone-hoesje over mij? Zegt mijn voorkomen iets over mijn manier van zijn? En bovenal: wat betekent dat gore Leoluxbankje dan eigenlijk?

Wat betekent dat gore Leoluxbankje eigenlijk?

Tijdens mijn bankenzoektocht kwam ik vooral tot de conclusie dat ik me omring met stijlvolle mensen, waar ik als stilistische noob schrilletjes bij afsteek. Goed gekozen, kleurrijke stoffen, comfortabele chaise longues, slanke poten, mooie kussens op subtiele slaapbanken: met de maskers van mijn vrienden zat het wel goed, maar zelf blokkeerde ik.

Uiteindelijk ging de Leolux naar het grofvuil. Nu heb ik geen bank en vraag ik me af: wat zegt dát dan eigenlijk over mij? En zo spendeer ik mijn avonden peinzend aan mijn tafel, kijkend naar de lege hoek in mijn kamer; naar het deel van het masker dat schittert door afwezigheid.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Femme ter Haar is illustrator en animator. Ze fietst rond door haar woonplaats Utrecht met een schetsboek vol krabbels en een hoofd vol ideeën. In haar werk zoekt ze naar manieren om juist datgene dat moeilijk onder woorden is te brengen te verbeelden, om zo de onbegrijpelijke wereld om haar heen iets beter te begrijpen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer