Asset 14

Mannenavond

Column: Mannenavond

Op mijn dertigste ben ik voor het eerst uit een kroeg gegooid. Mijn stamkroeg nog wel.

Ik ging met mijn beste vrienden naar de ‘Manathon’, een jaarlijkse filmavond waarbij kitscherige actiefilms uit de jaren ’80 worden vertoond. Tijdens de eerste editie was ik vijfentwintig en destijds bracht ik zeker drie avonden in de week door in deze cafébioscoop, waar ik het volledige personeel kende. De avond liep toen volledig uit de hand tijdens de Schwarzenegger-film Commando. De opgehitste zaal brulde zo hard bij elke dode (en de film heeft een kill rate van 81 man) dat de film moest worden stopgezet, waarna een eveneens schorgeschreeuwde organisator ons tot kalmte moest manen. Dit was zo’n avond waarbij ik me achteraf kan voorstellen dat ik in een mengeling van blinde agressie, sociale druk en lust in een groepsverkrachting verzeild had kunnen raken.

Nu kom ik nog zelden in mijn stamkroeg. Misschien omdat deze traditiegetrouw gerund wordt door studenten, waardoor het personeel er permanent jong blijft en me zo genadeloos confronteert met mijn eigen terugtrekkende haarlijn.

Misschien dat we daarom extra hard schreeuwden tijdens Jean-Claude van Damme’s Bloodsport. Eerder hunkerden we naar onze verloren, onbeschaamde mannelijkheid, nu zelfs naar die jeugdige hunkering. We waren de enigen. In het begin moesten de andere aanwezigen nog lachen om ons commentaar (‘Langste herinnering ooit!’ als Van Damme een flashback van tien minuten beleeft terwijl hij naar een samoeraizwaard staart), maar al snel voelde je dat ze gewoon wilden kijken. Onze uitroepen werden juist harder en banaler. Ik was van plan om vroeg naar huis te gaan – het was immers een doordeweekse dag – maar tijdens de film werd er bier rondgedeeld en al snel waren al mijn remmingen verdwenen.

Na afloop ging mijn vriend Jan buiten op de stoep met zijn benen wijd staan en nodigde een lief meisje uit om hem in zijn ballen te schoppen. ‘Echt?’ vroeg ze. ‘Doe het, doe het’, sommeerde hij, op een Jackass-manier. Ze trapte hem, ingehouden maar toch net iets te hard, waarop hij in elkaar kromp. Simon en ik lachten keihard, terwijl we met ons laatste restje zelfbewustzijn vroegen: ‘Waarom is dit zo leuk?’

Het café ging sluiten, maar zoals altijd ging de avond achter de rolluiken verder en wij mochten zoals altijd mee naar binnen. We wilden eigenlijk naar huis. Op de gang begonnen we te worstelen, terwijl Jan steeds riep: ‘Niet me verkrachten, niet me verkrachten!’ en dan een gewillige houding aannam. Uiteindelijk lag hij daar in z’n eentje op de koude vloer op zijn buik, met zijn enkels vast en zijn mond open, terwijl hij riep: ‘Niet me neuken jongens, niet doen!’

Er liep een jongen van begin twintig voorbij. Hij trok een wenkbrauw op en vroeg: ‘Zijn jullie aan de truffels ofzo?’ ‘Nee, zo zijn we altijd,’ verklaarde ik, licht geïrriteerd door de denigrerende opmerking. Vroeger stonden we hier bekend om onze extreme grappen. ‘Kunnen jullie ophouden met over truffels lullen en me gewoon in mijn mond neuken?’ vroeg Jan vanaf de vloer. De jongen schudde zijn hoofd en vroeg aan iemand anders die voorbijliep: ‘Ken jij die gasten?’

Jan was net opgestaan en stond zijn broek af te kloppen. Tijd om te gaan. Er kwam een barmeisje naar ons toe: ‘Tijd om te gaan, jongens’, ‘Klopt’, zei ik, verbaasd dat ze mijn gedachten had gelezen. Tot ik de blik in haar ogen zag. ‘Oh wacht even, je gooit ons eruit.’ Dat accepteerden we niet: we wilden graag naar huis, naar onze vriendinnen, maar alleen uit eigen beweging. ‘Wie kennen jullie hier eigenlijk?’ vroeg ze. We begonnen namen op te noemen, tientallen namen, zelfs van mensen die hier al sinds 2006 niet meer werkten. Toen legden we uit dat het een misverstand was. Maar ik zag dat het haar niet overtuigde. Het leek wanhopig. En dat was het misschien ook wel.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Rosanne van Leusden is illustrator, wonend en werkend in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer