Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'Wat maakt je blij?'
Titane: horror en psychoanalyse
✩✩✩✩✩
Eva van den Boogaard
'Je zou denken dat een winnaar van een Gouden Palm geen aanbeveling meer nodig heeft, maar toen ik met zeven anderen in een praktisch lege bioscoopzaal zat en na twintig minuten vier van hen met de staart tussen de benen vertrokken, voelde ik me toch geroepen een lans te breken voor Titane van Julia Ducournau. Je moet tegen wat geweld en horror kunnen, maar het is een feest om naar te kijken en liefhebbers van de psychoanalyse kunnen hun hart ophalen met alle penisnijd die het bioscoopscherm toont. Mocht je minder van horror en psychoanalyse houden, dan zijn er altijd nog de prachtige beelden en esthetische scenes, met als hoogtepunt een dansfeest met muziek van Future Islands in een paarse brandweerkazerne. Gaat dat zien.'
OOPOEH: hondenliefhebbers helpen
✩✩✩✩✩
Vivian Mac Gillavry
'Tijdens de afgelopen coronaperiode zijn er heel wat honden bijgekomen in Nederland. De parken zijn gevuld met puppy’s en de asiels werken zelfs met een reactiestop. Helaas zie ik ook al de eerste berichten langskomen van mensen die moeite hebben met hun hond ergens onder te brengen nu kantoor (en de rest van de wereld) weer opengaat. Dit deed mij denken aan het sympathieke initiatief OOPOEH. Een stichting die senioren helpt aan meer beweging en gezelligheid door hen te koppelen aan een oppashond in de buurt. Ook organiseren ze uitjes voor de OOPOEHs die zo sociale contacten opbouwen met andere senioren. Ik hoop dat veel hondenbezitters al bekend zijn met deze stichting maar zo niet: vijf sterren voor iedereen die zowel een OOPOEH-oppas, hun hond en zichzelf blij maken door zich hierbij aan te sluiten.'
Hier komen wij vandaan: geen woord te veel
✩✩✩✩✩
Oscar Spaans
'Sommige boeken geven je al bij de eerste zinnen het gevoel: dit kan eigenlijk niet misgaan, ik ben in goede handen. En soms blijkt dat gevoel inderdaad te kloppen. Hier komen wij vandaan, het romandebuut van Leonieke Baerwaldt, valt voor mij in die categorie. Na het omslaan van de laatste bladzijde had ik de neiging om zachtjes te applaudisseren. In iets meer dan tweehonderd pagina’s vlecht ze vier onwaarschijnlijke verhalen op volkomen geloofwaardige wijze door elkaar heen. Verhalen over gemis en verlangen; vaak het verlangen om iets of iemand anders te zijn. Daarbij laat ze zien dat sprookjes, dromen en wat moet doorgaan voor de werkelijkheid geen afzonderlijke domeinen zijn. De grenzen zijn vloeibaar – een sleutelwoord binnen het verhaal. De stijl is lucide, beeldend en afgewogen – zo’n boek waarvan je zegt dat er geen woord te veel in staat. Maar misschien wel Baerwaldts grootste verdienste: ze legt niks uit, de lezer moet aan het werk. Betoverend.'
Beeld: Kirsten Winegeart via Unsplash
