Illustratie: Mirte Slaats Die zakjes onder je ogen, wat is het nut er nu eigenlijk van?" /> Illustratie: Mirte Slaats Die zakjes onder je ogen, wat is het nut er nu eigenlijk van?" />
Asset 14

Wallen

wallen
Illustratie: Mirte Slaats

Dit jaar heeft de Sint mij verwend met onder andere een anti-wallen-stick. Een subtiele hint dat ik wellicht iets gestructureerder moet leven en de weg naar mijn bedje wat eerder moet bewandelen. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit hoe laat ik ga slapen; mijn wallen hebben zich inmiddels zo vereenzelvigd met mijn gezicht, die verdwijnen echt nooit meer. Sommige mensen hebben hier helemaal geen last van, bij hen is zelfs na een paar nachten doorhalen nog geen beginnende blauwe groef te bekennen. Aan de andere kant moet ik niet klagen over mijn groefwallen, het komt namelijk ook voor dat wallen zich manifesteren als van die opbollende luchtzakken. Hoe kan het eigenlijk dat sommige mensen veel sneller wallen krijgen dan anderen? En waarom zou een stukje huid onder je oog zo nodig blauw moeten worden? Is dat puur om zich van de rode Wallen te onderscheiden?

Gemiddeld genomen is je huid twee millimeter dik – onder je ogen is dat slechts een halve millimeter. Het is het dunste stukje huid van je lichaam en daardoor erg kwetsbaar. Hoe transparanter de huid is, hoe beter je de onderliggende bloedvaatjes ziet. Dit veroorzaakt een blauwe teint omdat het huidweefsel de doorschemerende adertjes verkleurt. Slaapgebrek zorgt er onder andere voor dat de huid bleker wordt. Hierdoor wordt de huid doorschijnender en zo ontstaan de donkere kringen die wij met vermoeidheid associëren. Ook vochtgebrek veroorzaakt een verdunde huid. Het kan trouwens ook nog zo zijn dat de huid onder je ogen meer pigment bevat dan de omliggende huid, en daardoor donkerder kleurt onder invloed van zonlicht.

Wallen zijn echter iets anders dan de blauwige kleur van je oogleden. Naarmate je ouder wordt neemt de spierkracht van je oogspieren af. Doordat je huid dan slapper wordt zakt het vet, dat zich rondom je ogen bevindt en fungeert als een soort stootkussen. Dit veroorzaakt de zogenaamde ‘vetwallen’, van die hangende zakjes. Dit is het soort waar Brainpower op doelde met de gevleugelde zin ‘Want ik blijft langer hangen dan de wallen van Wim Kok’. Dit type wallen zal niet verminderen door beter te slapen en eten, en kan alleen operatief verwijderd worden. Het slechte nieuws is dat dit soort wallen en de structuur van je huid voor een aanzienlijk deel genetisch bepaald zijn. Als wallen in je familie veel voorkomen is er dus een kleine kans dat de jouwe gemakkelijk te verhelpen zijn. Val je mooi tussen de wal en ‘t schip.

Een ander soort wal is de ‘vochtwal’, welke ontstaat door een vochtophoping in je onderste ooglid. Oorzaken hiervan zijn onder andere stress, vermoeidheid, gebrek aan bepaalde voedingsstoffen, roken en het slecht functioneren van bepaalde organen, waaronder je nieren. Deze zwellingen verdwijnen meestal gedurende de dag weer. Om dit proces te versnellen kun je je oogleden verkoelen en veel water drinken – dit klinkt tegenstrijdig, maar het drinken van water verbetert de vochtregulatie en onttrekt zo het vocht uit je oogleden.

De cosmetische industrie heeft zich uiteraard volop in de wallenstrijd gegooid. Er bestaat een legio aan crèmes en andere wondermiddelen die je vermoeide hoofd wat op zouden moeten beuren. Een methode die door modellen veel gebruikt wordt is het smeren van Sperti, een aambeiencrème. Dit klinkt wat ongepast, maar de ratio erachter is dat deze crème de bloedvaten doet samentrekken (aambeien worden veroorzaakt door verwijde bloedvaten in je anus), en daarmee het bloed aan de oppervlakte van de huid onttrekt. Bovendien irriteert de crème je huid een beetje en onttrekt de veroorzaakte zwelling de blauwe kleur aan het zicht. Keihard wetenschappelijk bewijs ontbreekt echter vaak. Je kunt ook je toevlucht nemen tot een scala aan huis-, tuin- en keukenmiddeltjes. Die maken gebruik van koude plakjes komkommer, aardappel, theezakjes of in citroen en melk gedrenkte wattenschijfjes die je een kwartier op je donkere halvemanen moet leggen. Ook hun werking wordt verklaard door het versmallen van de bloedvaten. Als je je niet op één van beide methodes wil toeleggen kan je natuurlijk altijd nog van beide walletjes proberen te eten.

Mijn eigen anti-wallen-stick claimt de boel te neutraliseren met behulp van cafeïne. Zou het dan niet gewoon werken als je heel veel koffie drinkt? Helaas, koffie werkt, net als alcohol, juist averechts, want het onttrekt vocht aan je lichaam en verergert zo je kringen. De werking van deze crème berust op het idee dat cafeïne de stofwisseling beïnvloedt en het afbreken van vetten stimuleert. Hierdoor zou de zwelling van je wallen afnemen en de donkere kleur verzacht worden. Ik moet het nog maar zien. Voorlopig zal ik maar gewoon braaf veel water drinken en op tijd naar bed gaan – daarvan raak je in elk geval niet aan lager wal.

Mail

Brankele Frank

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Oh Sultan, pахмат, maar ik voel niet hetzelfde

Na een paardentocht in Kirgizië wordt voor Jip van Steenis duidelijk dat haar connectie met gids Sultan een andere wending nam dan ze had verwacht. Wat gaat er allemaal verloren in de interculturele vertaling wanneer je als toerist een band opbouwt met iemand in het buitenland? En hoe begeef je je in deze heteronormatieve dynamiek als biseksueel, in een land waar je niet queer mag of durft te zijn? Lees meer

Sigrid Kaag blijft diplomatisch bij Zomergasten, heel even komt ze los

Sigrid Kaag blijft diplomatisch bij Zomergasten, heel even komt ze los

Janine Abbring begint het gesprek met de woorden: “Je bent de afgelopen paar jaren veelvuldig bekeken door andermans ogen, maar vanavond kies jij de beelden.” Dat zet meteen de toon, maar roept ook de vraag op: zal doorgewinterde diplomaat Sigrid Kaag, met haar altijd politiek correcte antwoorden, het achterste van haar tong laten zien, of... Lees meer

Dingen die ik nooit gedaan heb

Dingen die ik nooit gedaan heb

Op een warme avond in een koele loods loopt een jonge vrouw een bekende professor tegen het lijf. Met de geur van opgedroogd zweet en de aanblik van een duur kapsel neemt Faye Schumacher ons mee in een ontmoeting tussen Vanessa en Meneer de Professor. Lees meer

:Zomergast Tommy Wieringa ziet ruimte: 'Er is nog heel veel te redden'

Zomergast Tommy Wieringa ziet ruimte: 'Er is nog heel veel te redden'

Tommy Wieringa verleidt je op fantastische wijze om samen met hem een doodlopende steeg in te lopen. Met een lach en een handig gebaar wijst hij de kijker op de fonkelende scherven onder ieders voeten. 'Er is nog heel veel te redden.' Lees meer