Er zijn boeken waar je voor wilt prediken. Na het lezen weet je dat de mensen die jou leuk vinden / die jij leuk vindt (in hoeverre dit soort affecties wederzijds zijn is een andere heikele kwestie) dit boek móeten zúllen lezen...
Een dergelijke 'verspreid het boek'-onderneming loopt niet zelden finaal in de soep. Voor je het weet ben je je exemplaar kwijt of zitten er broodkruimels en zandkorrels tussen de pagina's en/of ben je al je vrienden kwijt. Commentaar op je pasverworven lievelingsboek komt keihard aan. Alsof je het eigenhandig hebt geschreven.
Het boek prediken verloopt vlekkeloos als het boek fántástísch is, en het boek waarover ik ga jubelen is er zo eentje, let maar eens op. Eerst hoe ik er aan kwam: door een geloofbelijdend nichtje dat mij het voor mijn verjaardag schonk en verkondigde dat ze het zelf géwéldig vond en dat ze het al heel veel mensen had aangesmeerd die het ook géwéldig vonden. Kijk, dat is een goed teken. Anders dan bij een goede film, die steevast wordt verpest door lovende beloftes vooraf - en je weet dat degene die jij vertelt dat 'ie tegenviel er wel onwijs van gaat zitten genieten, dat is het oneerlijke! - is dit bij goede boeken gelukkig niet het geval.
Daar gaat 'ie dan: ik vond One Day fántástísch. Zo mooi dat ik me heb gewaagd aan de ultieme relatietest: ik dwong mijn lief het te lezen. Hij zegt dat 'ie het mooi vond, ik ben tevreden... Nu jij nog.
