Asset 14

Plan de campagne

Een scriptie schrijven is een vrij zinloze exercitie. Maandenlang ben je hels aan het worstelen, waarna slechts drie mensen het ooit zullen lezen: je begeleider, de tweede lezer en je moeder (omdat ze zo aandringt). En je zou ook niet eens willen dat het gedrocht meer mensen onder ogen komt. Alleen de diepste, donkerste la is goed genoeg. De meeste scripties zijn dus al vergeefse moeite, maar mijn drie maanden durende scriptieproces op St. Eustatius was wel het ultieme boter aan de galg smeren.

‘Het literaire veld op de Nederlandse Antillen in kaart brengen’ luidt mijn scriptieopdracht. En op ‘Statia’ is dat veld alvast heel overzichtelijk: schrijvers, literatuurwetenschappers, recensenten, critici, opiniemakers, uitgevers, samenstellers van schoolboeken, leden van literaire jury’s, studenten, ze zijn er allemaal niet. Nou ja, op de ‘studenten’ van de American University of Statia School of Medicine na dan. Stuk voor stuk perfect gebruinde lijven, gestoken in Abercrombie & Fitch T-shirtjes. In de VS slagen ze er niet in een degree te halen, dus trekken papa en mama hun portemonnee om ervoor te zorgen dat het ze op Statia wel lukt. Maar met literatuur hebben ze weinig van doen.

‘Books?’ vraagt Cynthia, de altijd vriendelijke receptioniste van ons hotel, terwijl ze zich vermoeid omdraait van haar comfortabele plekje voor de ventilator. ‘Go to the library.’ Jahaaa, want die is er wél op het eiland. Al sinds 1903 zelfs, toen hier overigens nog maar vijftien mensen Nederlands konden lezen. Dat zijn er inmiddels natuurlijk veel meer, maar de bieb lijkt het nauwelijks drukker te hebben gekregen. Het is een klein gebouwtje in niet al te beste staat en met een (zeer) bescheiden collectie. Daar ga ik het de komende maanden dus niet mee redden.

Illustratie: Agnes Loonstra

Geen paniek, ik vlieg vast met gemak even naar alle andere eilanden. Hier in de Cariben nemen mensen toch het vliegtuig zoals wij de bus nemen? Hoe kom je anders ergens? Dat blijkt nogal tegen te vallen, veel Statianen verlaten het eiland eigenlijk nooit. Tenzij het echt niet anders kan omdat ze bijvoorbeeld een operatie moeten ondergaan. Een tripje naar het naastgelegen St. Maarten of Saba, dat ik vanaf hier gewoon kan zien liggen, kost namelijk al gauw zo’n 150 dollar. En wil ik naar de Benedenwindse eilanden (Aruba, Curaçao en Bonaire) dan zit ik aan het dubbele. Terwijl ik ook al een bedrag ter grote van een rijbewijs heb gespendeerd aan de vlucht hierheen. Mijn scriptie gaat zo aardig in de papieren lopen.

Zou ik dan alles kunnen googelen? vraag ik mezelf af. Maar Caribisch Nederland blijkt nog een digitaliseringsslag te moeten maken. Het begint te knagen dat mijn schriftelijke proeve van bekwaamheid misschien wel gedoemd is tot mislukken. Gelukkig weet ik die gedachte meestal vakkundig te omzeilen door mijn kop diep in het zand te steken. Ik heb gewoon meer tijd nodig om een plan de campagne te bedenken. Morgen ga ik daar eens goed voor zitten. Of hooguit overmorgen. En het beantwoorden van die belangstellende mailtjes van mijn scriptiebegeleider kan ook nog wel even wachten, ik mail haar zodra ik mijn briljante strategie heb uitgedokterd.

Inmiddels bestaan de uren die ik ‘aan mijn scriptie werk’ uit het lezen van willekeurige boeken die hotelgasten in de lobby achterlaten, of het kijken van alle seizoenen Lost, Gossip Girl en Private Practice op mijn laptop.
En vergeet de televisie niet! Tot mijn vreugde ontvangt die allerlei Amerikaanse zenders. Al vermaak ik me daar meestal niet lang mee vanwege de vele reclameblokken, die voor een groot deel gevuld zijn met het aanprijzen van bizarre medicijnen die je in Nederland niet, of toch echt alleen onder streng toezicht van je huisarts zou mogen nemen. Maar dat terzijde. Grappig, realiseer ik me midden in zo’n reclameblok. Ik zit hier op een idyllisch, tropisch eiland, maar doe precies hetzelfde als mijn procrastinerende studiegenoten aan de andere kant van de wereld.

Volgens scriptiegoeroe Umberto Eco zit het nut van een scriptie niet zozeer in de scriptie zelf, maar in de ervaring die het schrijven ervan met zich meebrengt. In mijn geval is het moeilijk om zelfs dáár enige utiliteit in te vinden. Hoewel, zonder deze scriptie had ik waarschijnlijk nooit de hele Evelien-reeks van Martin Bril tot me genomen. Of Knielen op een bed violen. Ik had niet geweten hoe te overleven na een planecrash op een magisch onbewoond eiland, hoe je een baby opereert ín de baarmoeder, of hoe ik mijn beste vriendin achter haar rug om zwart moet maken, zodat ik haar grote liefde kan inpikken. En dat, moet ik toegeven, is eigenlijk heel wat waard.
_____________________________________________________________________________

Marijn Klok won onze columnwedstrijd en schrijft in augustus elke woensdag over haar zinloze zomer op St. Eustasius. Ze studeerde Nederlands en Journalistiek & Nieuwe Media in Leiden en werkt als freelance tekstschrijver en journalist.

Mail

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer