Asset 14

Natuurdrift

‘Als we de natuur aan de Statianen overlaten, asfalteren ze het hele eiland,’ bromt een van mijn collega-vrijwilligers van St. Eustatius National Parks Foundation (STENAPA). Ik kan me iets bij haar woorden voorstellen, want de eilandbewoners lijken inderdaad behoorlijk vergroeid met hun auto’s. Ze zijn een verlengstuk van hun identiteit, met bovenop de voorruit een langwerpige sticker die de persoonlijkheid van de eigenaar in één woord samenvat: ‘Precious’, ‘Princess’ of ‘Bad boy’.

‘Nadat ze natuurlijk eerst alle zeldzame Antilliaanse leguanen hebben opgegeten,’ jammert mijn collega nog even verder. En ook daar kan ik me iets bij voorstellen, want ik zag gister nog een aantal mannen achter zo’n beestje aan rennen. Even later lag hij met zijn pootjes op zijn rug gebonden in een kist.

Nee, dan ik en mijn Amerikaanse, Engelse, Canadese en Australische collega’s. Na een paar weken op het eiland en na talloze vergeefse pogingen om ‘aan mijn scriptie te werken’ probeer ik me inmiddels nuttig te maken als medewerker van de botanische tuin. Wij staan dag in dag uit om zes uur ’s ochtends op om bergen onkruid te wieden, velden vol taai gras te maaien, bizar snel groeiende planten en bomen te snoeien en grote stukken land om te ploegen. Alles om de natuur op Statia piekfijn te behouden. De vulkaan, de botanische tuin, de heuvels in het noorden en zelfs het onderwaterleven rondom het eiland vallen onder het beheer van STENAPA. Het is onze taak die natuur te vuur en te zwaard te verdedigen, onder andere tegen de Statianen met hun vernielzucht dus.

03

Illustratie: Agnes Loonstra

Maar waarom mogen zij het eiland eigenlijk niet opeten en asfalteren? Zij willen de natuur gebruiken. Maar wat willen wij er eigenlijk mee? Waarom staan wij ons elke dag in de hitte uit te sloven? ‘Behoud van biodiversiteit’ lees ik in de missie van STENAPA. Maar wie doen we daar een plezier mee? Onszelf en de toeristen? Want Statianen zie je nauwelijks nog 'in de natuur’.

Dat is de foundation ook opgevallen, en daarom nemen wij als vrijwilligers elke middag een clubje Statiaanse kinderen, de Junior Rangers, mee op sleeptouw. We moeten ze achter hun tv’s vandaan trekken en weer in contact brengen met de natuur. Maar de Statianen wáren juist in contact met de natuur, totdat wij er een hek omheen zetten. Ze gingen het water in om te vissen, de vulkaan op om landkrabben te vangen voor op de barbecue en verbouwden groenten en fruit in de vruchtbare vulkanische grond. Op die grond staat nu een omheinde botanische tuin en de vulkaan en het water worden nauwlettend in de gaten gehouden door park rangers. De eilandbewoners leerden de natuur met rust te laten en hun behoeften elders te bevredigen. Voor de tv, in de auto en in de supermarkt. En nu is het wéér niet goed!

Maar oké, we doen ons werk natuurlijk in de eerste plaats niet voor onszelf, de toeristen óf de Statianen. Verheven als wij zijn, vinden we de natuur waardevol in zichzelf, zonder dat het wie dan ook iets op zou moeten leveren. Wij zijn er puur voor de natuur.

De natuur zelf is helaas minder doordrongen van haar eigen waarde, en saboteert zichzelf - en daarmee ons - voortdurend. Met satanisch genoegen overwoekert ze heel Statia bijvoorbeeld met Coralita. Een agressieve plant die alles verstikt wat op zijn pad komt, waardoor grote delen van het eiland zijn veranderd in een soort spooklandschap. En wij maar graven, trekken, hakken en knippen om het uit ons tuintje te houden.

En wat een ravage is die tuin nadat op een nacht orkaan Omar langs raast. Overal afgebroken takken en omgewaaide planten en bomen. Ook de vegetatie op de vulkaan is flink getroffen. Het verbaast me als de ranger vertelt dat door de tijd heen heel wat natuur op het eiland op deze manier is verwoest. Niet door de mens dus, maar door de natuur zelf.

Als dan ook nog blijkt dat het grootste gevaar voor die arme, met uitsterven bedreigde Antilliaanse leguaan zijn grote broer, de groene leguaan, is (en dus niet de stropende eilandbewoners), ben ik het zat. Wat doen we hier met z’n allen, als zelfs de flora en fauna zelf niet geïnteresseerd zijn in ons harde werk en gewoon hun eigen gang gaan? We proberen alles angstvallig te behouden, maar de eeuwenoude bomen, de prachtige koraalriffen, de angstaanjagend grote landkrabben en de Antilliaanse leguaan, ze gaan ons uiteindelijk ontvallen. Net als de mens de wereld ooit ontvalt. En wie of wat vindt dat dan erg? Wie richt er een foundation op en vecht tot het bittere eind voor ons? Precies. Niemand.

__
Marijn Klok won onze columnwedstrijd en schrijft in augustus elke woensdag over haar zinloze zomer op St. Eustatius. Ze studeerde Nederlands en Journalistiek & Nieuwe Media in Leiden en werkt als freelance tekstschrijver en journalist.

Mail

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer