Asset 14

Natuurdrift

‘Als we de natuur aan de Statianen overlaten, asfalteren ze het hele eiland,’ bromt een van mijn collega-vrijwilligers van St. Eustatius National Parks Foundation (STENAPA). Ik kan me iets bij haar woorden voorstellen, want de eilandbewoners lijken inderdaad behoorlijk vergroeid met hun auto’s. Ze zijn een verlengstuk van hun identiteit, met bovenop de voorruit een langwerpige sticker die de persoonlijkheid van de eigenaar in één woord samenvat: ‘Precious’, ‘Princess’ of ‘Bad boy’.

‘Nadat ze natuurlijk eerst alle zeldzame Antilliaanse leguanen hebben opgegeten,’ jammert mijn collega nog even verder. En ook daar kan ik me iets bij voorstellen, want ik zag gister nog een aantal mannen achter zo’n beestje aan rennen. Even later lag hij met zijn pootjes op zijn rug gebonden in een kist.

Nee, dan ik en mijn Amerikaanse, Engelse, Canadese en Australische collega’s. Na een paar weken op het eiland en na talloze vergeefse pogingen om ‘aan mijn scriptie te werken’ probeer ik me inmiddels nuttig te maken als medewerker van de botanische tuin. Wij staan dag in dag uit om zes uur ’s ochtends op om bergen onkruid te wieden, velden vol taai gras te maaien, bizar snel groeiende planten en bomen te snoeien en grote stukken land om te ploegen. Alles om de natuur op Statia piekfijn te behouden. De vulkaan, de botanische tuin, de heuvels in het noorden en zelfs het onderwaterleven rondom het eiland vallen onder het beheer van STENAPA. Het is onze taak die natuur te vuur en te zwaard te verdedigen, onder andere tegen de Statianen met hun vernielzucht dus.

03

Illustratie: Agnes Loonstra

Maar waarom mogen zij het eiland eigenlijk niet opeten en asfalteren? Zij willen de natuur gebruiken. Maar wat willen wij er eigenlijk mee? Waarom staan wij ons elke dag in de hitte uit te sloven? ‘Behoud van biodiversiteit’ lees ik in de missie van STENAPA. Maar wie doen we daar een plezier mee? Onszelf en de toeristen? Want Statianen zie je nauwelijks nog 'in de natuur’.

Dat is de foundation ook opgevallen, en daarom nemen wij als vrijwilligers elke middag een clubje Statiaanse kinderen, de Junior Rangers, mee op sleeptouw. We moeten ze achter hun tv’s vandaan trekken en weer in contact brengen met de natuur. Maar de Statianen wáren juist in contact met de natuur, totdat wij er een hek omheen zetten. Ze gingen het water in om te vissen, de vulkaan op om landkrabben te vangen voor op de barbecue en verbouwden groenten en fruit in de vruchtbare vulkanische grond. Op die grond staat nu een omheinde botanische tuin en de vulkaan en het water worden nauwlettend in de gaten gehouden door park rangers. De eilandbewoners leerden de natuur met rust te laten en hun behoeften elders te bevredigen. Voor de tv, in de auto en in de supermarkt. En nu is het wéér niet goed!

Maar oké, we doen ons werk natuurlijk in de eerste plaats niet voor onszelf, de toeristen óf de Statianen. Verheven als wij zijn, vinden we de natuur waardevol in zichzelf, zonder dat het wie dan ook iets op zou moeten leveren. Wij zijn er puur voor de natuur.

De natuur zelf is helaas minder doordrongen van haar eigen waarde, en saboteert zichzelf - en daarmee ons - voortdurend. Met satanisch genoegen overwoekert ze heel Statia bijvoorbeeld met Coralita. Een agressieve plant die alles verstikt wat op zijn pad komt, waardoor grote delen van het eiland zijn veranderd in een soort spooklandschap. En wij maar graven, trekken, hakken en knippen om het uit ons tuintje te houden.

En wat een ravage is die tuin nadat op een nacht orkaan Omar langs raast. Overal afgebroken takken en omgewaaide planten en bomen. Ook de vegetatie op de vulkaan is flink getroffen. Het verbaast me als de ranger vertelt dat door de tijd heen heel wat natuur op het eiland op deze manier is verwoest. Niet door de mens dus, maar door de natuur zelf.

Als dan ook nog blijkt dat het grootste gevaar voor die arme, met uitsterven bedreigde Antilliaanse leguaan zijn grote broer, de groene leguaan, is (en dus niet de stropende eilandbewoners), ben ik het zat. Wat doen we hier met z’n allen, als zelfs de flora en fauna zelf niet geïnteresseerd zijn in ons harde werk en gewoon hun eigen gang gaan? We proberen alles angstvallig te behouden, maar de eeuwenoude bomen, de prachtige koraalriffen, de angstaanjagend grote landkrabben en de Antilliaanse leguaan, ze gaan ons uiteindelijk ontvallen. Net als de mens de wereld ooit ontvalt. En wie of wat vindt dat dan erg? Wie richt er een foundation op en vecht tot het bittere eind voor ons? Precies. Niemand.

__
Marijn Klok won onze columnwedstrijd en schrijft in augustus elke woensdag over haar zinloze zomer op St. Eustatius. Ze studeerde Nederlands en Journalistiek & Nieuwe Media in Leiden en werkt als freelance tekstschrijver en journalist.

Mail

Agnes Loonstra is een illustrator uit Utrecht die, naast het maken van kleurrijke en humoristische illustraties en animaties, ook zangeres is in de Nu-Folk band Wooden Soldiers en retro-act Charmony. Ze houdt ook erg van katten en elpees.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer