Kakhiel is als een hilarische ziekte die steeds meer mensen infecteert. " /> Kakhiel is als een hilarische ziekte die steeds meer mensen infecteert. " />
Asset 14

Zes vragen aan Kakhiel

Als je van gortdroge humor houdt, heb je aan internetsensatie Kakhiel een goede. Hij is een even hilarische als besmettelijke ziekte. Naast het Kakhiel-boek ("Leuk voor in bad, op de WC of in Center Parcs ofzo"), tv-debuut, een maandelijkse pagina in de Playboy en een eigen Kakhiel-app, is hij zaterdag 22 september eindelijk ook live te aanschouwen: op Weekender, te Amsterdam. En wij geven daar twee kaartjes voor weg!

Hoi Kakhiel. Hoe begon het allemaal?
Hoi. Het begon in groep 8 toen ik twaalf was. Toen ging ik altijd samen met een vriendje gezichten uit tijdschriften scheuren en daar gingen we dan samen keihard om lachen. Om hoe die mensen keken. Meestal waren het van die actiefoto's uit de Voetbal International. Toen is denk ik een beetje mijn liefde voor mensen die rare gezichten trekken op foto's ontstaan. Later toen ik een computer kreeg, ben ik daar tekstballonnetjes bij gaan zetten omdat ik heel vaak niets te doen had. Het werd ineens een soort hobby en mensen vonden het leuk dus ging ik er maar mee door, want zo werkt dat nou eenmaal.

Waar komt de naam 'Kakhiel' vandaan?
Van heel lang geleden. Het is een oud-Hollands scheldwoord en het betekent zoiets als schooier of armoedzaaier. Niet dat ik dat ben of zo maar ik vond het wel een leuk woord want het heeft maar twee lettergrepen en is gemakkelijk te onthouden. En ik ken geen andere artiest of band of film die Kakhiel heet, dus het is ook wel origineel.

Je houdt veel mensen van hun werk met je stripjes. Hou jij jezelf eigenlijk ook van je werk daarmee?
Nee, dat valt wel mee. Het is echt een vrijetijdsding voor me. Zoals andere mensen graag televisie kijken of een boek lezen. Ik maak liever dingen, ik kan nooit langer dan 10 minuten tv kijken of lezen of zo, dan word ik knettergek, ik dwaal altijd af in mijn hoofd.

Waar ben je het meest trots op?
Op het feit dat ik al 4 jaar lang mijn fiets op slot zet in Amsterdam met een slot dat het eigenlijk niet eens echt doet (je trekt 'm zo open) en dat hij nog steeds niet is gestolen. Het is een soort placebo slot. Haha.

Waar haal je je inspiratie vandaan?
Ik vind 'inspiratie' altijd een beetje een abstract begrip. Kan ik niet concreet benoemen. Dus ik denk gewoon alles. Alles wat je ziet, hoort en meemaakt verwerk je in de dingen die je maakt, doet en droomt. Vraag maar aan Dr. Phil. Maar ik merk wel vaak dat ik 's avonds en 's nachts veel productiever ben dan overdag. Dus misschien is de nacht wel een inspiratie. Dat zwarte heelal waar je dan in kijkt. Ja, ik denk het wel want als ik in het donker in bed lig met mijn ogen open zie ik ook helemaal niets en dan komen er ook altijd allemaal dingen in me op. Dus ik denk dat ik wel veel inspiratie haal uit niets zien. Gewoon uit niets dus.

Droom je ook in tekstballonnetjes?
Nee. Maar ik heb wel een expositie 22 september in De Bunker in Amsterdam (NDSM terrein) die begint vanaf 17:00 en duurt tot een uur of 23:00. Het is georganiseerd door Weekender en De Foutmijn gaat het podium verzorgen dus er is ook hele goede live muziek. Er is ook bier en prik en je kunt er naar de WC want dat vinden mensen belangrijk.

Oké, dankjewel Kakhiel.

Ben jij ook geïnfecteerd door Kakhiel? Wil jij na het lezen van dit (zeer) bescheiden interview meer zien? Kijk dan even op onze facebook-pagina hoe je kaartjes kunt winnen. Je kunt Kakhiel volgen via Facebook en Twitter.

Mail

Zara Dwinger

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer