Asset 14

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

B. wordt – ‘heel snel al!’ – vader. Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost.

‘Ik word papa!’ roept B.
Ik heb mijn voordeur nauwelijks achter hem dichtgedaan en hij brengt het nieuws al terwijl hij op zijn hurken in mijn gang zit om zijn schoenen uit te trekken. Ik sta met mijn armen over elkaar tegen de muur aangeleund en hoor mezelf reageren.
‘God, dat meen je niet. Gefeliciteerd.’ Het komt er norser uit dan ik wil. Vervolgens: ‘Ik dácht het al.’

Het is een halfjaar terug dat ik vriend B. voor het laatst sprak. Tot een paar jaar geleden woonden we samen in een huis in Arnhem, we aten vaak met zijn tweeën, hij paste op mijn kat als ik op vakantie wilde en we doorstonden het eerste en naarste deel van de pandemie met elkaar. Toen hij verliefd werd op een vrouw in Nijmegen en ik naar Utrecht wilde verhuizen, scheidden onze wegen zich. Ik mag B. heel graag, maar de afstand speelt ons parten in onze vriendschap: hij is naar eigen zeggen niet goed in appen, ik houd niet van bellen en de reistijd naar de ander is ruim 1,5 uur.

Ik zou graag de vriendin zijn die zonder enig eigenbelang verheugd is voor vrienden die stappen nemen op de gebaande paden

Een paar weken terug stuurde hij een bericht. Dat hij weer eens af wilde spreken, hij had het over een aantal ‘life events’ die gaande waren. In mijn hoofd ging ik na wat het zou kunnen zijn: een overleden ouder, een nieuwe baan, een onverwachte verliefdheid? Heel even schoot door me heen dat hij misschien een kind zou krijgen: samen met zijn vriendin had hij een mooi huis met twee slaapkamers gekocht, ze hadden twee katten, een auto, allebei een goede baan. Hij volgde een script waar een kind in paste, maar over een gezin had hij nooit eerder iets gezegd.

B. laat zich niet afschrikken door mijn reactie en vervolgt zijn mededeling. ‘En heel snel al!’ Ik probeer te schakelen: hoeveel vaart kan dit lopen, ik zie niks aan hem, oh nee want hij heeft geen baarmoeder, dit is leuk voor hem, maar zou het gepland zijn, en vervolgens: die ga ik de komende vier jaar dus écht niet meer spreken.

‘Wanneer dan?’ vraag ik terwijl B. opstaat, zijn armen hangen ongemakkelijk naast zijn lichaam maar in zijn ogen zie ik opwinding. In mijn achterhoofd speelt misschien nog een keer naar de film samen vóór die tijd, een kraamvisite plannen ná die tijd, ik heb het contrastboekje dat ik koop voor alle baby’s die om me heen ter wereld komen opgeslagen onder mijn favorieten bij Bol.com, alle baby’s vinden dat leuk, moet ik vast mijn online winkelmandje vullen?

‘Over twee maanden!’ roept B. ‘Weet je nog dat F. zich niet zo lekker voelde de laatste keer dat je langskwam? Toen was ze dus nét zwanger!’

Ik kan het besef in mijn achterhoofd niet uitzetten dat onze vriendschap nog verder zal veranderen

Ik zet B. met een alcoholvrij biertje op de bank en vraag naar het verloop van de zwangerschap, de babynamenzoektocht, het regelen van de opvang en hoe het voelt voor B. om een kind te krijgen. Ik probeer bemoedigende woorden te spreken en blij voor hem te zijn, tegelijkertijd kan ik het besef in mijn achterhoofd niet uitzetten dat onze vriendschap nog verder zal gaan veranderen. En ik weet dat B. het merkt.

Ik zou graag de vriendin willen zijn die zonder enig eigenbelang verheugd is voor vrienden die volgende stappen nemen op de gebaande paden, die partners ontmoeten, huizen kopen, gezinnen beginnen. Ik zou vervuld van oprechte blijdschap mijn gelukwensen willen uitspreken. Al een aantal keer heb ik kunnen oefenen, en ik word er nog steeds niet beter in.

B. kletst over zijn werk (inderdaad: een nieuwe baan), zijn katten (eentje is twee maanden geleden verongelukt, hij schiet nog steeds vol). De baby wordt alleen op mijn initiatief besproken. Als ik B. uitlaat en hem een knuffel geef zeg ik dat ik zeker weet dat hij een supergoede vader wordt. Het kostte me drie uur verwerkingstijd, maar ik voel dat ik het meen. En dat B. daarop hoopte.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer