Asset 14

Zeggen dat ik schrijver ben

Zeggen dat ik schrijver ben

De hitte slaat me in het gezicht als ik de oude loods binnenloop waar het netwerkevenement plaatsvindt. Ik kom naast een man te zitten, hij draagt een goed gesneden colbert, zijn haar is grijs, zijn bril is vies, zijn handdruk stevig. Zijn naam ben ik alweer vergeten als blijkt dat hij er geen gras over laat groeien.

‘En vertel eens, wat dóe jij?’

Ik weet dat hij hiermee niet vraagt naar wat ik in feite de hele dag aan het doen ben, maar naar welke manier ik heb gevonden om mijn geld te verdienen.

Meestal antwoord ik dat ik docent ben, wat eigenlijk altijd afdoende is voor een gesprek want praktisch iedereen in mijn omgeving heeft ooit onderwijs genoten en daar dus een mening over gevormd, maar thuis had ik met mezelf afgesproken dat het maar eens afgelopen moest zijn: ik zou zeggen dat ik docent ben, én schrijver.

Sinds ik mezelf ook schrijver noem, of dat in ieder geval met enige twijfel over mijn lippen weet te krijgen, vraag ik me af wat dat precies betekent. Lange tijd vond ik het maar pretentieus om mezelf zo te noemen (wie schrijft er niet) en ik was ervan overtuigd dat ik ervoor kon zorgen dat ik op de een of andere manier schrijver zou kunnen zijn zonder mezelf zo te profileren. Inmiddels kom ik tot de conclusie dat dit stille verzet A: een beetje naïef en B: weinig succesvol is in een wereld die dol is op labels, conventies en gecureerde identiteiten.

Toen ik een paar maanden geleden de afweging maakte of ik ‘schrijver’ wilde zijn, vroeg ik me af hoe andere schrijvers hun levens eruitzien, hoe ze hun dagen doorkwamen om hun ambacht (want uiteindelijk is het gewoon zitten en typen) uit te kunnen oefenen, wat ze dóen. Er lijkt een soort gezonde mate van afzondering nodig te zijn voor het schrijven, en tegelijkertijd een deelname aan de wereld.

Gertrude Stein was naar eigen zeggen niet in staat om langer dan een half uur per dag te schrijven.

De dagindelingen van schrijvers die ik vond fascineerden me: Maya Angelou kon thuis niet werken, dus ging dagelijks naar een hotelkamer waar ze van 7 uur ’s ochtends tot ongeveer 2 uur ’s middags schreef. Franz Kafka staat bekend om het feit dat hij ’s nachts schreef, als zijn familie sliep en hij zijn werk voor zijn kantoorbaan weer had afgerond voor de dag. Gertrude Stein was naar eigen zeggen niet in staat om langer dan een half uur per dag te schrijven, maar ze benadrukte dat een half uur schrijven per dag optelt tot heel veel materiaal in een jaar. Ze werd constant vergezeld door Alice B. Toklas, die voor hun poedel zorgde en Gertrude in hun auto rondreed buiten de stad. Patricia Highsmith rookte de hele dag Gauloises en haar enige gezelschap bestond uit haar verzameling van 300 slakken waarvan ze enkele meesmokkelde in een blaadje sla in haar handtas als ze op moest komen dagen op een netwerkevenement zodat ze zich minder alleen voelde.

‘Ik ben docent,’ antwoord ik. De man reageert enthousiast en joviaal, hij werkt in het cultuurbeleid en we blijken allebei in Nijmegen te hebben gewoond. We praten over het onderwijs, de cafés die in zijn tijd hot en happening waren. Als de avond op zijn einde is en ik in de koele airco van de trein stap vraag ik me af wat me had geholpen: een persoonlijke chauffeur, een hotelkamer, of een paar slakken in mijn tas.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer