Asset 14

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

‘Welke dingen durf jij niet meer te vragen?’ vraag ik aan een vriendin.

We zitten op gepaste afstand van elkaar aan tafel. We hebben net een pot thee gezet. Terwijl ik het zakje uit de pot vis bedenk ik me dat het een vraag had kunnen zijn voor op het labeltje van de thee.

Aanleiding voor deze vraag was dat ik ervoor had opgebiecht dat ik nog steeds niet weet hoe je op je knokkels de dagen van de maanden telt. Ik weet nog dat dit trucje werd behandeld op de basisschool. In mijn herinnering hebben we er meerdere lessen aan besteed. En tijdens de eerste uitleg was er al een aantal leerlingen dat het direct in de vingers had. Na wat oefenen vroeg de juf of iedereen het begreep. Ik keek snel om mij heen of er meer leerlingen waren die het nog niet snapten. Aangezien het erop leek dat ik de enige was, durfde ik mijn hand niet op te steken. Ik besloot dat ik het op een later moment nog eens zou vragen aan de juf. Maar dat moment heb ik nooit benut. Na een tijdje voelde het alsof ik de leeftijd om het nog te vragen gepasseerd was.

De jaren gingen voorbij zonder dat ik in een knokkel-tel situatie terecht kwam. De urgentie om het alsnog te leren slonk. Maar toch, zodra ik het opbiecht aan mijn vriendin voel ik de gêne terugkomen.

‘Ik vergeet altijd waar de zon opkomt en waar die ondergaat,’ zegt mijn vriendin. ‘Nu heb ik gelukkig nog nooit hoeven overleven in het wild want zelfs als je mij er met een kompas neerzet zou ik niet weten hoe ik die moet gebruiken.’ De rest van de avond praten we door over onze survival skills (of gebrek daaraan), de gemene of juist lieve juffen en meesters van de basisschool en over navigeren zonder Google Maps.

Mijn vriend zegt: ‘Ik gebruik nog steeds een liedje van Bassie en Adriaan om erachter te komen hoeveel weken er in een jaar zitten.’

Wanneer ik thuiskom vertel ik mijn vriend over onze ontboezemingen, en hoe prettig het was kwetsbaarheid bij elkaar te voelen door onze "domme" vragen te delen. Mijn vriend zegt: ‘Ik gebruik nog steeds een liedje van Bassie en Adriaan om erachter te komen hoeveel weken er in een jaar zitten.’

Ik besluit meer mensen te vragen naar hun knokkel-telsituaties. Sommige komen met ezelsbruggetjes die ze als kind leerden en nog steeds gebruiken, andere met lessen die nooit goed zijn blijven hangen. Zo deelt een collega dat hij nog steeds konijnenoortjes maakt van zijn veters tijdens het strikken. Een vriendin geeft toe dat ze nooit goed heeft opgelet bij het leren van de Romeinse cijfers en na X de tel kwijtraakt. ‘Ik reken nog steeds op mijn vingers’ hoor ik van verschillende kanten. Herkenbaar voor velen, inclusief mijzelf. Want hoewel het tellen op mijn knokkels nooit iets is geworden, ben ik met handrekenen – zoals ik het vroeger noemde – nooit gestopt.

Er zijn oneindig veel manieren om zonder gezichtsverlies aan antwoorden te komen op “domme” vragen. Maar veel leuker is het om deze vragen niet aan Google, maar aan mensen te stellen. Als schaamte niet in de weg zit, ontstaat er vooral ruimte voor kwetsbaarheid en humor. De gesprekken die volgen, verbinden. En dat op gepaste afstand van elkaar.

 

Beeld: Anna Roguszczak (Flickr)

Mail

Vivian Mac Gillavry is antropoloog, student aan de Gerrit Rietveld Academie en verwondert zich graag over de mens en sociale constructen. Die verwondering uit zich in tekst, illustraties, beeldend werk en beeld-taalcombinaties. // vivian.mac.gillavry@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer