Asset 14

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

‘Welke dingen durf jij niet meer te vragen?’ vraag ik aan een vriendin.

We zitten op gepaste afstand van elkaar aan tafel. We hebben net een pot thee gezet. Terwijl ik het zakje uit de pot vis bedenk ik me dat het een vraag had kunnen zijn voor op het labeltje van de thee.

Aanleiding voor deze vraag was dat ik ervoor had opgebiecht dat ik nog steeds niet weet hoe je op je knokkels de dagen van de maanden telt. Ik weet nog dat dit trucje werd behandeld op de basisschool. In mijn herinnering hebben we er meerdere lessen aan besteed. En tijdens de eerste uitleg was er al een aantal leerlingen dat het direct in de vingers had. Na wat oefenen vroeg de juf of iedereen het begreep. Ik keek snel om mij heen of er meer leerlingen waren die het nog niet snapten. Aangezien het erop leek dat ik de enige was, durfde ik mijn hand niet op te steken. Ik besloot dat ik het op een later moment nog eens zou vragen aan de juf. Maar dat moment heb ik nooit benut. Na een tijdje voelde het alsof ik de leeftijd om het nog te vragen gepasseerd was.

De jaren gingen voorbij zonder dat ik in een knokkel-tel situatie terecht kwam. De urgentie om het alsnog te leren slonk. Maar toch, zodra ik het opbiecht aan mijn vriendin voel ik de gêne terugkomen.

‘Ik vergeet altijd waar de zon opkomt en waar die ondergaat,’ zegt mijn vriendin. ‘Nu heb ik gelukkig nog nooit hoeven overleven in het wild want zelfs als je mij er met een kompas neerzet zou ik niet weten hoe ik die moet gebruiken.’ De rest van de avond praten we door over onze survival skills (of gebrek daaraan), de gemene of juist lieve juffen en meesters van de basisschool en over navigeren zonder Google Maps.

Mijn vriend zegt: ‘Ik gebruik nog steeds een liedje van Bassie en Adriaan om erachter te komen hoeveel weken er in een jaar zitten.’

Wanneer ik thuiskom vertel ik mijn vriend over onze ontboezemingen, en hoe prettig het was kwetsbaarheid bij elkaar te voelen door onze "domme" vragen te delen. Mijn vriend zegt: ‘Ik gebruik nog steeds een liedje van Bassie en Adriaan om erachter te komen hoeveel weken er in een jaar zitten.’

Ik besluit meer mensen te vragen naar hun knokkel-telsituaties. Sommige komen met ezelsbruggetjes die ze als kind leerden en nog steeds gebruiken, andere met lessen die nooit goed zijn blijven hangen. Zo deelt een collega dat hij nog steeds konijnenoortjes maakt van zijn veters tijdens het strikken. Een vriendin geeft toe dat ze nooit goed heeft opgelet bij het leren van de Romeinse cijfers en na X de tel kwijtraakt. ‘Ik reken nog steeds op mijn vingers’ hoor ik van verschillende kanten. Herkenbaar voor velen, inclusief mijzelf. Want hoewel het tellen op mijn knokkels nooit iets is geworden, ben ik met handrekenen – zoals ik het vroeger noemde – nooit gestopt.

Er zijn oneindig veel manieren om zonder gezichtsverlies aan antwoorden te komen op “domme” vragen. Maar veel leuker is het om deze vragen niet aan Google, maar aan mensen te stellen. Als schaamte niet in de weg zit, ontstaat er vooral ruimte voor kwetsbaarheid en humor. De gesprekken die volgen, verbinden. En dat op gepaste afstand van elkaar.

 

Beeld: Anna Roguszczak (Flickr)

Mail

Vivian Mac Gillavry is antropoloog, student aan de Gerrit Rietveld Academie en verwondert zich graag over de mens en sociale constructen. Die verwondering uit zich in tekst, illustraties, beeldend werk en beeld-taalcombinaties. // vivian.mac.gillavry@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer