Asset 14

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

‘Welke dingen durf jij niet meer te vragen?’ vraag ik aan een vriendin.

We zitten op gepaste afstand van elkaar aan tafel. We hebben net een pot thee gezet. Terwijl ik het zakje uit de pot vis bedenk ik me dat het een vraag had kunnen zijn voor op het labeltje van de thee.

Aanleiding voor deze vraag was dat ik ervoor had opgebiecht dat ik nog steeds niet weet hoe je op je knokkels de dagen van de maanden telt. Ik weet nog dat dit trucje werd behandeld op de basisschool. In mijn herinnering hebben we er meerdere lessen aan besteed. En tijdens de eerste uitleg was er al een aantal leerlingen dat het direct in de vingers had. Na wat oefenen vroeg de juf of iedereen het begreep. Ik keek snel om mij heen of er meer leerlingen waren die het nog niet snapten. Aangezien het erop leek dat ik de enige was, durfde ik mijn hand niet op te steken. Ik besloot dat ik het op een later moment nog eens zou vragen aan de juf. Maar dat moment heb ik nooit benut. Na een tijdje voelde het alsof ik de leeftijd om het nog te vragen gepasseerd was.

De jaren gingen voorbij zonder dat ik in een knokkel-tel situatie terecht kwam. De urgentie om het alsnog te leren slonk. Maar toch, zodra ik het opbiecht aan mijn vriendin voel ik de gêne terugkomen.

‘Ik vergeet altijd waar de zon opkomt en waar die ondergaat,’ zegt mijn vriendin. ‘Nu heb ik gelukkig nog nooit hoeven overleven in het wild want zelfs als je mij er met een kompas neerzet zou ik niet weten hoe ik die moet gebruiken.’ De rest van de avond praten we door over onze survival skills (of gebrek daaraan), de gemene of juist lieve juffen en meesters van de basisschool en over navigeren zonder Google Maps.

Mijn vriend zegt: ‘Ik gebruik nog steeds een liedje van Bassie en Adriaan om erachter te komen hoeveel weken er in een jaar zitten.’

Wanneer ik thuiskom vertel ik mijn vriend over onze ontboezemingen, en hoe prettig het was kwetsbaarheid bij elkaar te voelen door onze "domme" vragen te delen. Mijn vriend zegt: ‘Ik gebruik nog steeds een liedje van Bassie en Adriaan om erachter te komen hoeveel weken er in een jaar zitten.’

Ik besluit meer mensen te vragen naar hun knokkel-telsituaties. Sommige komen met ezelsbruggetjes die ze als kind leerden en nog steeds gebruiken, andere met lessen die nooit goed zijn blijven hangen. Zo deelt een collega dat hij nog steeds konijnenoortjes maakt van zijn veters tijdens het strikken. Een vriendin geeft toe dat ze nooit goed heeft opgelet bij het leren van de Romeinse cijfers en na X de tel kwijtraakt. ‘Ik reken nog steeds op mijn vingers’ hoor ik van verschillende kanten. Herkenbaar voor velen, inclusief mijzelf. Want hoewel het tellen op mijn knokkels nooit iets is geworden, ben ik met handrekenen – zoals ik het vroeger noemde – nooit gestopt.

Er zijn oneindig veel manieren om zonder gezichtsverlies aan antwoorden te komen op “domme” vragen. Maar veel leuker is het om deze vragen niet aan Google, maar aan mensen te stellen. Als schaamte niet in de weg zit, ontstaat er vooral ruimte voor kwetsbaarheid en humor. De gesprekken die volgen, verbinden. En dat op gepaste afstand van elkaar.

 

Beeld: Anna Roguszczak (Flickr)

Mail

Vivian Mac Gillavry is antropoloog, student aan de Gerrit Rietveld Academie en verwondert zich graag over de mens en sociale constructen. Die verwondering uit zich in tekst, illustraties, beeldend werk en beeld-taalcombinaties. // vivian.mac.gillavry@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomChef Papier
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Mensen uit een ander leven

Mensen uit een ander leven

Tijdens een schrijfretraite op het Noord-Franse platteland ontmoet Eva van den Boogaard twee mensen met wie het meteen klikt. Maar zo snel het contact was gelegd, zo snel is het weer verbroken bij het afscheid. Of ziet ze ze nog terug? Lees meer

Column Marthe

De liefde tegen het systeem

Kan de liefde alle verschillen tussen mensen overwinnen? Marthe van Bronkhorst betwijfelt het na een vurig debat tijdens een date. Lees meer

Monddood

Schrijven is eigenlijk monddood maken

Je kan altijd over de rug van de ander schrijven, toch? Marthe van Bronkhorst raakt hierover in discussie op een literaire avond die steeds absurdistischer wordt. Lees meer

Een docent met een lichaam

Een docent met een lichaam

Ook wanneer Eva voor de klas staat is ze in de eerste plaats een mens met een lichaam dat behoeftes kent. Maar dat blijkt minder vanzelfsprekend dan het lijkt in het onderwijs. Lees meer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Stadsmens (v, jong, cynisch) zoekt boer

Marthe van Bronkhorst wordt in een sprookjesachtig eilanddorp geconfronteerd met haar cynisme. Lees meer

Een mens zoals alle anderen

Een mens zoals alle anderen

Eva probeert zich in de metro te gedragen op een manier die voor normaal moet doorgaan, maar dat valt nog niet mee. Lees meer

Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd!

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Sluit je vóór 1 januari aan en ontvang jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel