Asset 14

Triviale ergernissen

Het was niet dat ik d’r niet zag. Het was weliswaar elf uur ’s avonds, het straatje was maar schaars verlicht door de oranje lantaarnpalen, maar de figuur midden op de weg was niet te missen. Een beetje griezelig beeld was het, een gestalte met de rug naar mij toe, vrij fors gebouwd, zeg maar heel fors, doodstil stond het, een soort hunebed. Ik naderde het steeds dichter, en besloot op het laatste moment om niet af te stappen en rechts in te halen. Het volgende moment hoorde ik vanuit het niets een luide kraak, werd mijn fiets met een ruk stopgezet pal naast de figuur, en klonk er een geluid van iemand die stikte.

Het hoofd van de hunebed draaide zich in mijn richting. Sorry, oh, sorry, zei een holle vrouwenstem vanuit een kwabbige diepte. Rechts onder me stond een hond, meegesleept met de lijn waar ik doorheen was gefietst. Ik mompelde iets sussends, zette vlug af en reed verder. Mijn fiets deed het nog, alles, maar mijn trapper maakte een krakend geluid bij iedere ronde en bleef de rest van de rit soms verticaal steken onder mijn schoen.

De fietstrapper bleef de dagen erna af en toe haken, niets bijzonders, niets onoverkomelijks, iemand met gemiddeld humeur had er geen aandacht meer aan besteed. Ik wel. Ik werd agressief van de trapper, ja, hij verpestte mijn dag.

Aluminium head

Beeld: Balazs Sprenc - My aluminium head via Flickr

De laatste tijd had ik wel meer van dit soort overdreven triviale ergernissen. De overeenkomst tussen ze was dat ik ze 1. Als centrale, zeer levenskwaliteit verlagende factoren beschouwde, en 2. Als onoverkomelijk, zonder dat ik bij machte was ze te verhelpen. Mijn schoenen waren lek, niets aan te doen. Ik kreeg steeds werkopdrachten in mijn mailbox die ik niet wilde, van afschuwelijke kantoorserpenten die geen rekening met me hielden, vond ik. Zo ook de trapper, qua probleem te groot om mij een gelukkig leven te laten leiden, maar te klein om de fiets voor naar de fietsenmaker te brengen.

‘Ja, er is wel een probleem’, zei ik tegen mijn moeder aan de telefoon. Ik belde haar steeds vaker, het was opgelopen tot meerdere keren per dag, meestal was de derde keer haar stem wat matter dan de eerste twee keer. ‘Mijn trapper hakkelt een beetje.’
‘O, vervelend. Wanneer is dat gebeurd?’, vroeg ze.
‘Twee weken geleden’, zei ik. ‘Ik heb er elke keer last van als ik op de fiets zit.’
‘Wat lastig’, zei ze. ‘Nou ja, ga maar een keer naar de fietsenmaker ermee dan.’
We hingen op.

De volgende dag belde ze mij. Ik zit nu in de brasserie, zei ze. Welke brasserie, waarom, vroeg ik. Voor de uitslag, zei ze. De uitslag?, vroeg ik.

En plots kwam het binnen, ze had vanochtend een belangrijke afspraak, een hele belangrijke, eentje waarover ze maanden twijfelde, voor ze besloot tot actie over te gaan.
En ik had niets gevraagd, helemaal niets, ik had geklaagd over mijn trapper, was oprecht overtuigd geweest van de tragiek ervan.

Ergens was ik het spoor bijster geraakt. Waren de zorgen om een hakkelende fietstrapper zo groot geworden dat ze al mijn medeleven met anderen overschaduwd hadden.

Ik besefte toen, het moment dat bleek dat ik mijn moeder in de steek had gelaten, dat mijn zorgen over de meest triviale zaken een camouflage waren, een verdedigingsmechanisme, tegen het feit dat ik de hoop op enkele basiselementen van een ‘normaal leven’ - ambities, fatsoenlijk werk, relatie - had opgegeven. En dat de enige manier om het tij te keren, ondanks dat ik de zin ervan zelf nog niet helemaal inzag, was te stoppen met mijn apathie. Zelf weer actie te ondernemen in alles waar ik gelukkig van denk te worden, hoe klein ik de kans daarop zelf ook inschat. En dat -om misschien nog wel de allerbelangrijkste eigenschap weer terug te halen: de ruimte voor anderen in m’n gedachten te heroveren.

De eerste stap is al gezet, blijkt op het moment van schrijven, nu. Want hoe zou het met die hond zijn?

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer