Asset 14

Triviale ergernissen

Het was niet dat ik d’r niet zag. Het was weliswaar elf uur ’s avonds, het straatje was maar schaars verlicht door de oranje lantaarnpalen, maar de figuur midden op de weg was niet te missen. Een beetje griezelig beeld was het, een gestalte met de rug naar mij toe, vrij fors gebouwd, zeg maar heel fors, doodstil stond het, een soort hunebed. Ik naderde het steeds dichter, en besloot op het laatste moment om niet af te stappen en rechts in te halen. Het volgende moment hoorde ik vanuit het niets een luide kraak, werd mijn fiets met een ruk stopgezet pal naast de figuur, en klonk er een geluid van iemand die stikte.

Het hoofd van de hunebed draaide zich in mijn richting. Sorry, oh, sorry, zei een holle vrouwenstem vanuit een kwabbige diepte. Rechts onder me stond een hond, meegesleept met de lijn waar ik doorheen was gefietst. Ik mompelde iets sussends, zette vlug af en reed verder. Mijn fiets deed het nog, alles, maar mijn trapper maakte een krakend geluid bij iedere ronde en bleef de rest van de rit soms verticaal steken onder mijn schoen.

De fietstrapper bleef de dagen erna af en toe haken, niets bijzonders, niets onoverkomelijks, iemand met gemiddeld humeur had er geen aandacht meer aan besteed. Ik wel. Ik werd agressief van de trapper, ja, hij verpestte mijn dag.

Aluminium head

Beeld: Balazs Sprenc - My aluminium head via Flickr

De laatste tijd had ik wel meer van dit soort overdreven triviale ergernissen. De overeenkomst tussen ze was dat ik ze 1. Als centrale, zeer levenskwaliteit verlagende factoren beschouwde, en 2. Als onoverkomelijk, zonder dat ik bij machte was ze te verhelpen. Mijn schoenen waren lek, niets aan te doen. Ik kreeg steeds werkopdrachten in mijn mailbox die ik niet wilde, van afschuwelijke kantoorserpenten die geen rekening met me hielden, vond ik. Zo ook de trapper, qua probleem te groot om mij een gelukkig leven te laten leiden, maar te klein om de fiets voor naar de fietsenmaker te brengen.

‘Ja, er is wel een probleem’, zei ik tegen mijn moeder aan de telefoon. Ik belde haar steeds vaker, het was opgelopen tot meerdere keren per dag, meestal was de derde keer haar stem wat matter dan de eerste twee keer. ‘Mijn trapper hakkelt een beetje.’
‘O, vervelend. Wanneer is dat gebeurd?’, vroeg ze.
‘Twee weken geleden’, zei ik. ‘Ik heb er elke keer last van als ik op de fiets zit.’
‘Wat lastig’, zei ze. ‘Nou ja, ga maar een keer naar de fietsenmaker ermee dan.’
We hingen op.

De volgende dag belde ze mij. Ik zit nu in de brasserie, zei ze. Welke brasserie, waarom, vroeg ik. Voor de uitslag, zei ze. De uitslag?, vroeg ik.

En plots kwam het binnen, ze had vanochtend een belangrijke afspraak, een hele belangrijke, eentje waarover ze maanden twijfelde, voor ze besloot tot actie over te gaan.
En ik had niets gevraagd, helemaal niets, ik had geklaagd over mijn trapper, was oprecht overtuigd geweest van de tragiek ervan.

Ergens was ik het spoor bijster geraakt. Waren de zorgen om een hakkelende fietstrapper zo groot geworden dat ze al mijn medeleven met anderen overschaduwd hadden.

Ik besefte toen, het moment dat bleek dat ik mijn moeder in de steek had gelaten, dat mijn zorgen over de meest triviale zaken een camouflage waren, een verdedigingsmechanisme, tegen het feit dat ik de hoop op enkele basiselementen van een ‘normaal leven’ - ambities, fatsoenlijk werk, relatie - had opgegeven. En dat de enige manier om het tij te keren, ondanks dat ik de zin ervan zelf nog niet helemaal inzag, was te stoppen met mijn apathie. Zelf weer actie te ondernemen in alles waar ik gelukkig van denk te worden, hoe klein ik de kans daarop zelf ook inschat. En dat -om misschien nog wel de allerbelangrijkste eigenschap weer terug te halen: de ruimte voor anderen in m’n gedachten te heroveren.

De eerste stap is al gezet, blijkt op het moment van schrijven, nu. Want hoe zou het met die hond zijn?

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer