Asset 14

Ik heb een gouden sierananas

Tip voor het verkopen van je spullen: Ik heb een gouden sierananas

De in Nederland nieuwe koop-en-verkoopapp Letgo laat weer eens zien hoe schattig wij mensen zijn. Het concept van de app: koop spullen van en verkoop spullen aan mensen bij jou in de buurt. Het motto: ‘de leukste manier om je spullen te verkopen’. Want het nieuwe aan dit concept is dat je als gebruiker een eigen profiel aanmaakt, waarop je wat over jezelf kunt vertellen, zodat de handel niet puur zakelijk is.

Oké, ik weet ook wel dat het eigenlijk gewoon een eng en groot bedrijf is, opgericht door drie gladde zakenmannen uit de VS en met een potentiële marktwaarde van bijna een miljard euro. Het is dus wat dat betreft niet je standaardidee van een superknusse buurtbedoening.

En oké, het is misschien ook wel zo dat dit soort verkoopconcepten, dat ooit bedoeld was voor mensen met weinig geld wier wasmachine ermee opgehouden is, eigenlijk vooral gebruikt wordt door hippe stedelingen die op zoek zijn naar rolschaatsen, omdat ze hebben besloten daar hun nieuwe Instagramhobby van te maken. Zie ook de zeer Instagramverantwoorde vormgeving van de app.

Oké, dat is allemaal waar.

Maar het ontroert mij. Wij mensen willen wat van elkaar. Er zijn al zoveel manieren om wat bij te verdienen met het verkopen van je afgedragen spullen – neem nou Marktplaats: al zo oud als je vaders handeltje in gereedschap. Of je brengt je oude zooi naar een tweedehandswinkel die het voor je verkoopt. Je kunt ook een dagje met je vriendinnen naar de IJhallen om er goed geld voor te vangen, dat je meteen weer kunt uitgeven aan nieuwe tweedehandsjes (want zo gaat dat nu eenmaal). Zo’n app als Letgo is dus helemaal niet nodig voor het plezier van het geld verdienen en uitgeven.

Maar waarom lijkt dit soort concepten, zoals ook de lokale verhuurapp Peerby, dan toch zo goed te lopen? Ik denk: omdat mensen hun zwak voor het ‘kopje suiker’-concept – het al decennia oprukkende individualisme ten spijt – nooit zijn verloren. Omdat mensen stiekem hopen dat ze een leuke buur leren kennen, bij wie ze hun Marktplaatswasmachines mogen laten afleveren als ze net niet thuis zijn. Kortom: omdat mensen lieve wezentjes zijn, altijd op zoek naar nieuwe bronnen van intermenselijk contact. Letgo is dus gewoon een zoveelste manier om met een goed excuus een praatje aan te knopen met een vreemde. Bij dezen wil ik iedereen die stiekem ook weleens verwoede pogingen doet om met een overbuurvrouw over het weer te kletsen – en dat zijn veel mensen, dat weet ik – hier graag even op attent maken.

Ik heb uit mijn eigen verzameling meuk nog niet echt iets op het oog waar iemand anders geld voor zou willen betalen, maar de gouden sierananas op de reclameposter van Letgo inspireert me tot de volgende romantische voorstelling:

Hoi, ik ben Anne en ik heb een gouden sierananas te koop, voor vijf euro. Als je hem komt kopen, kunnen we ook even ‘hoi’ tegen elkaar zeggen. En voortaan als ik je zie op straat, dan weet je hoe mijn huis er vanbinnen uitziet en dan weet ik dat jij een gouden sierananas in je woonkamer hebt staan. Dan vraag ik of je hem nou op de salontafel of op de eettafel hebt gezet en dan vraag jij of ik nog suiker in huis heb. En dat geeft mij gewoon een fijn gevoel.

 

  

Beeld: הנדב הנכון

Mail

Anne Wijn is Hard//hoofd-redactielid. Ze kon niet kiezen tussen journalistiek en verpleegkunde en probeert die twee nu maar te combineren.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer