Asset 14

Ik heb een gouden sierananas

Tip voor het verkopen van je spullen: Ik heb een gouden sierananas

De in Nederland nieuwe koop-en-verkoopapp Letgo laat weer eens zien hoe schattig wij mensen zijn. Het concept van de app: koop spullen van en verkoop spullen aan mensen bij jou in de buurt. Het motto: ‘de leukste manier om je spullen te verkopen’. Want het nieuwe aan dit concept is dat je als gebruiker een eigen profiel aanmaakt, waarop je wat over jezelf kunt vertellen, zodat de handel niet puur zakelijk is.

Oké, ik weet ook wel dat het eigenlijk gewoon een eng en groot bedrijf is, opgericht door drie gladde zakenmannen uit de VS en met een potentiële marktwaarde van bijna een miljard euro. Het is dus wat dat betreft niet je standaardidee van een superknusse buurtbedoening.

En oké, het is misschien ook wel zo dat dit soort verkoopconcepten, dat ooit bedoeld was voor mensen met weinig geld wier wasmachine ermee opgehouden is, eigenlijk vooral gebruikt wordt door hippe stedelingen die op zoek zijn naar rolschaatsen, omdat ze hebben besloten daar hun nieuwe Instagramhobby van te maken. Zie ook de zeer Instagramverantwoorde vormgeving van de app.

Oké, dat is allemaal waar.

Maar het ontroert mij. Wij mensen willen wat van elkaar. Er zijn al zoveel manieren om wat bij te verdienen met het verkopen van je afgedragen spullen – neem nou Marktplaats: al zo oud als je vaders handeltje in gereedschap. Of je brengt je oude zooi naar een tweedehandswinkel die het voor je verkoopt. Je kunt ook een dagje met je vriendinnen naar de IJhallen om er goed geld voor te vangen, dat je meteen weer kunt uitgeven aan nieuwe tweedehandsjes (want zo gaat dat nu eenmaal). Zo’n app als Letgo is dus helemaal niet nodig voor het plezier van het geld verdienen en uitgeven.

Maar waarom lijkt dit soort concepten, zoals ook de lokale verhuurapp Peerby, dan toch zo goed te lopen? Ik denk: omdat mensen hun zwak voor het ‘kopje suiker’-concept – het al decennia oprukkende individualisme ten spijt – nooit zijn verloren. Omdat mensen stiekem hopen dat ze een leuke buur leren kennen, bij wie ze hun Marktplaatswasmachines mogen laten afleveren als ze net niet thuis zijn. Kortom: omdat mensen lieve wezentjes zijn, altijd op zoek naar nieuwe bronnen van intermenselijk contact. Letgo is dus gewoon een zoveelste manier om met een goed excuus een praatje aan te knopen met een vreemde. Bij dezen wil ik iedereen die stiekem ook weleens verwoede pogingen doet om met een overbuurvrouw over het weer te kletsen – en dat zijn veel mensen, dat weet ik – hier graag even op attent maken.

Ik heb uit mijn eigen verzameling meuk nog niet echt iets op het oog waar iemand anders geld voor zou willen betalen, maar de gouden sierananas op de reclameposter van Letgo inspireert me tot de volgende romantische voorstelling:

Hoi, ik ben Anne en ik heb een gouden sierananas te koop, voor vijf euro. Als je hem komt kopen, kunnen we ook even ‘hoi’ tegen elkaar zeggen. En voortaan als ik je zie op straat, dan weet je hoe mijn huis er vanbinnen uitziet en dan weet ik dat jij een gouden sierananas in je woonkamer hebt staan. Dan vraag ik of je hem nou op de salontafel of op de eettafel hebt gezet en dan vraag jij of ik nog suiker in huis heb. En dat geeft mij gewoon een fijn gevoel.

 

  

Beeld: הנדב הנכון

Mail

Anne Wijn is Hard//hoofd-redactielid. Ze kon niet kiezen tussen journalistiek en verpleegkunde en probeert die twee nu maar te combineren.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer