Verjaardagen zijn er om te vieren: je hebt weer een jaar geleefd zonder overreden te worden en bent weer een stap dichter bij de ultieme wijsheid. Bovendien is het een goede reden al die achterfamilie van je weer eens te zien en cadeaus te incasseren. Het is fijn om dat op geregelde tijden in het jaar te doen. Het helpt mensen hun agenda’s en portemonnee-inhoud te plannen. Om de zoveel tijd komt er echter een datum voorbij die veel voor je betekent, maar waar je geen feest voor wilt vieren. Integendeel, dit zijn vaak dagen die nare en moeilijke herinneringen naar boven halen. De sterfdag van een geliefde, de dag dat de relatie met de liefde van je leven verbroken werd, je ontslagen werd bij je droombaan, zakte voor een examen, Nederland de finale van het WK verloor, de melk op was: er bestaan verschillende niveaus van verdriet.
Nu zijn dergelijke gebeurtenissen vaak zo belangrijk dat je er niet pas op de datum zelf aan denkt dat er weer een jaar verstreken is. Ze worden vaak juist gekarakteriseerd door een gedurende-het-hele-jaar-door-rouwproces, dat op de bewuste datum hooguit versterkt wordt. Aangezien er van uit kan worden gegaan dat er genoeg droevigheid beleefd is en er in die zin genoeg respect betuigd is aan het leed en de eventuele betrokkenen, pleit ik voor een treurjubileum. Het is immers een prestatie om een jaar lang met intense smart geleefd te hebben. Dus je mag jezelf best even trots op de schouders kloppen en een klein rondje draaien als je er weer een jaar leed verdragen op hebt zitten. Het jaar daarvoor had je immers vast niet gedacht dat je er dit jaar alweer zo knus bij zou zitten, met je nieuwe pak melk. Halfvol, dat wel.
Om de verdrietsverjaring wel in stijl te vieren - de rouw is immers nog altijd aanwezig - dienen de feestattributen met zorg te worden gekozen. Zo zullen de vlaggetjes en feesthoedjes zwart zijn, de slingers smeulend, de toeters vals, de taart volkomen oneetbaar, de kaarsjes niet brandbaar, de confetti verbrand, de koffie en cake aangebrand, de plastic bekertjes lek en de muziek in de vorm van een overslaande plaat met ballads. Verder liggen er op de vloer weggegooid pakpapier, gekreukte brieven en verfomfaaide foto’s. De feestruimte zal lichtelijk curieus ruiken en letterlijk in nevelen gehuld zijn.
Als het goed is doet het geheel enigszins denken aan het cynisme van een Zweedse zwarte tragikomedie. Als je het helemaal bont wil maken kan je natuurlijk ook mensen uitnodigen voor je partijtje. Het is echter onwaarschijnlijk dat men in grote getale zal komen opdagen, aangezien de inkt op de geblakerde uitnodigingen is uitgelopen - als de posterijen ze al niet onderschept hebben. De klap op de vuurpijl mislukt helaas bij gebrek aan buskruit, maar het einde is in zicht.
Gefeliciteerd, u heeft er weer een treurjubileum op zitten!
