Zelfs in vluchten van krap twee uur word je tegenwoordig via video’s door een hypercontent en buitenproportioneel goed verzorgd stel aangemoedigd je nek wat te draaien en de voetjes te buigen. Het bloed moet blijven stromen, de spiertjes zo nu en dan aangespannen. Dit inzicht in de menselijke behoefte om voldoende te bewegen is helaas nog niet overal doorgedrongen. Op het moment van schrijven bevind ik me in een inmiddels zuurstofloos en naar zweet geurend Frans collegezaaltje met houten stoelen. Niets aan het handje zou je denken, je mag best een beetje lijden voor die linkse hobby die kennisvergaring heet. Maar professoren snijden zich toch echt zwaar in hun volgekladde powerpointslides creërende vingers door te denken dat deze situatie prima in stand gehouden kan worden – negen uur lang. Toegegeven, na de eerste vier uur college kregen we een uur pauze. Waarvoor veel dank.
Desalniettemin had ik op dit ogenblik prima naar uw semi-interessante verhaal kunnen luisteren als ik in de afgelopen drie uur wellicht de mogelijkheid gekregen had heel voorzichtig een klein rondje te lopen – desnoods alleen om het tafeltje heen - of misschien zelfs buiten wat ongebruikte zuurstofmolecuultjes had mogen opsnuiven. Mijn billengeschuif wordt steeds heviger, het kraken van mijn ruggenwervels steeds frequenter; dat kan het concentratievermogen van mijn medestudenten ook niet ten goede komen. Zo langzamerhand hangen alle hoofdjes halfstok. Iedereen pretendeert fervent aantekeningen te maken, maar oefent in feite voor het Wereldkampioenschap Doedelen. Zonde. Zonde van alle kennis van geleerden die na uitgesproken te zijn eigenaarloos blijft zweven in het vacuüm van de benauwde ruimte. En zonde van onze inspanning, nachtrust en (belasting)centjes.
Ironie wil dat het hier colleges Neurowetenschappen betreft. Nu zijn er een hoop dingen waar we nog niet zoveel van af weten, maar de kennis over aandacht is behoorlijk vergevorderd. Wij simpele mensjes zijn over het algemeen niet in staat ons langer dan zo’n 20 minuten non-stop te concentreren (bij oprechte interesse is een verdubbeling hiervan nog wel mogelijk, maar 180 minuten is toch echt te lang). Hierna beschikken we simpelweg niet meer over de cognitieve vermogens om de focus volledig op de pratende figuur voor ons te houden.
Deze impasse is echter gemakkelijk te overkomen. Als je even rust neemt en de continue nieuwe informatiestroom stopzet, ben je daarna weer beter in staat de concentratiemolen aan te zetten. Sterker nog, terwijl jij die paar minuutjes uitrust bij de koffiemachine zijn je hersens bezig het zojuist geleerde op te slaan. Daar hebben ze minder tijd voor als je constant blootgesteld wordt aan nieuwe gegevens. Rust is dus bevorderlijk voor zowel het geheugen als het prestatievermogen. Bovendien geeft het nemen van rust je de mogelijkheid weer even out of the box te denken, en dat is uiteraard weer bijzonder nuttig voor een stukje productiviteit naar jezelf toe. Dus las wat vaker een korte rust in, dan neem je uiteindelijk meer op in minder tijd. Het behoeft slechts één woord: ‘pauze’.
Alsjeblieft...?
