Asset 14

Mevrouw Matthiessens advies

Ze zijn bazig, verontwaardigd, geslepen, dictatoriaal, niet voor rede vatbaar, tergend traag en soms gewoon ronduit vervelend. Alsof fysiek en geestelijk verval nog niet wreed genoeg is, krijgen oude mensen ook nog eens een ‘andere’ geur. Het lijkt wel of de dood zijn buit voortijdig opeist, als een hond die zijn stuiptrekkende jachttrofee beplast: deze is van mij.
‘Dag fris veulen’, zeggen de krakende knoken en het muffe vlees, ‘draai nog maar eens met je kont, nu het nog kan, zo zonder luier.’ Dat de meeste jongeren deze boodschap (begrijpelijk) liever niet horen, is wellicht één oorzaak van het feit dat bejaarden weggestopt worden in duistere, naar urine geurende blokkendozen. Of erger.

Mijn eigen grootouders zijn overleden. Vooral met mijn opa en oma aan mijn vaders kant was ik erg close, en ik had hen graag nog een paar dingen gevraagd. Waarom ze apart sliepen. Of de aanschaf van die zonnebank mijn oma gelukkig heeft gemaakt. Of ze ergens spijt van hebben gehad. Hoe groot het cliché ook is: mensen die al een leven achter de rug hebben, zijn nu eenmaal reservoirs vol ervaring: je kunt er wat van leren.
De Amerikaanse gerontoloog Karl Pillemer besefte dat ook, en documenteert sinds 2004 levensadvies van zeventigplussers. Het resultaat is The Legacy Project, dat nog steeds loopt. De adviezen zijn meestal ontnuchterend eenvoudig: hoeveel je verdient is niet belangrijk, doe gewoon wat je graag doet. Een huwelijk overleeft niet op passie, wel op diepe vriendschap. Wees goed voor anderen. Verdoe je tijd niet aan wraak. Goed om aan te denken als je weer eens wakker ligt om iets pietluttigs.

Beeld: Louise De Hem

Oude mensen hebben vaak ook een heleboel praktische kennis in voorraad: hoe je bepaalde vlekken wegkrijgt, of hoe je bechamelsaus maakt. Concreet advies, direct toepasbaar: perfect voor ongeduldige jonge etters. Het beste praktische oma-advies dat ik in tijden hoorde, kwam van mevrouw Matthiessen, te horen in deze aflevering van This American Life. Het is een les in conversatie voeren en volgens haar zijn er zeven onderwerpen waarover je maar beter niet spreekt, simpelweg omdat ze niemand interesseren:

1. Je gezondheid
2. wat je hebt gedroomd
3. hoe je hebt geslapen
4. je dieet
5. je menstruatie
6. geld
7. en als belangrijkste: informatie over hoe je ergens geraakt bent en welke obstakels je tegenkwam onderweg.

Praat met je grootouders, luister naar bejaarden op de bus en wapen zo jezelf tegen vermijdbare fouten, maar als je één wijze raad kiest om op te volgen, laat het dan die van mevrouw Matthiessen zijn. Let er vanaf nu maar eens op, ik garandeer je dat je zult inzien dat zij gelijk heeft.

_________

Ik probeer sinds drie dagen volgens de wet-Matthiessen te leven. Moeilijker dan ik dacht.
Dag 1: Aan drie verschillende mensen verteld hoe moeilijk ik slaap. Eén verhaal verteld over een absurd hoge rekening. Shit.

Dag 2: Vertwijfeling. Enkele mensen zijn me nog g*ld verschuldigd. Hoe dat aan te pakken? 

Dag 3: Nog eens naar mevr. Matthiessen geluisterd. Ze is cool. Blijven oefenen. Lijstje op mijn hand geschreven.

Mail

Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer