Asset 14

Begin (eindelijk) een leesclub

Tip: Begin (eindelijk) een leesclub

Er zijn van die dingen die je een leven lang kunt willen zonder ze ooit te realiseren. Een woongroep starten, een vervallen boerderij verbouwen, een bootje aanschaffen, met vrienden een café beginnen, een instrument leren bespelen, een bandje oprichten, leren breien, naaien of haken, een berg beklimmen, een boek schrijven of zelfs een huisdier nemen. Het kan frustrerend zijn, de eigen passiviteit, de tijd die voorbijgaat terwijl al die mooie plannen steeds verder buiten bereik raken; anderen die het wél doen, argeloos. Maar er zijn ook momenten waarop de realisatie van zo'n langverwachte wens plotseling werkelijkheid wordt. Soms blijkt dat makkelijker dan verwacht. En soms wist je niet eens dat je iets al die tijd wilde.

Zo ben ik sinds kort een leesclub begonnen. Of niet eens zelf begonnen maar bij de oprichting ervan gevraagd deel te nemen. De enige benodigdheden bleken te zijn: pakweg vier tot tien geïnteresseerden, een startdatum en een boek. Na de aanvankelijke euforie over het plan en dat het echt zou gaan gebeuren, was de eerste bijeenkomst nog wat onwennig. Hoe prik je de eerste titel? Aan welke voorwaarden moet het boek voldoen? Hoe tast je af wat voor vlees je in de kuip hebt? Etaleer je vooral je eigen smaak of onderzoek je waar anderen van houden? Op welk moment geef je toe Harry Potter noch In de ban van de ring ooit gelezen te hebben en dat ook niet van plan te zijn? Ook de praktische regels voor het vervolg moesten vastgesteld worden: binnen welke termijn moet het boek uit, hoe geef je de bespreking van het boek vorm, wat als mensen het boek niet op tijd uit hebben?

Inmiddels zijn we vier bijeenkomsten verder, en is op al deze vragen heel organisch een antwoord gekomen. Eens in de zes weken spreken we af, de avond wordt afwisselend door een van de deelnemers gehost, de gastvrouw- of heer verzorgt het eten; het aperitief en voorgerecht worden nog aan koetjes en kalfjes en niet boek-gerelateerde onderwerpen besteed, maar vanaf het hoofdgerecht wordt de roman besproken. Betekenissen worden geduid, auteurs besproken, en doet de situatie zich voor dat iemand (of in het geval van een onmogelijke Duitse Weimar-thriller, iedereen behoudens de gastvrouw en degene die het boek had voorgesteld) het boek niet uit heeft, worden de gemiste gebeurtenissen kort samengevat. Er volgt een stemronde met ieders toelichting bij het rapportcijfer en tijdens het toetje (altijd taart) doen de aanwezigen een suggestie voor de volgende titel, die middels een ingenieus stemsysteem wordt gekozen. Enige criteria: niet meer dan 300 pagina’s en een titel die niet al door iemand is gelezen – maar zelfs daarvan kán worden afgeweken.

Het gekke is dat het realiseren van deze latente droom met bovengenoemde ingrediënten in al hun eenvoud, tot een magisch resultaat leidt. Er wordt bewonderend naar elkaar geluisterd, uitgewisseld hoe verschillend ieders leesroutine is en gelachen over anekdotes die door het boek opborrelen. Er wordt met smaak gegeten, gedronken maar niet te veel (dat is ook niet nodig, wat op zichzelf al een verademing is ten opzichte van andere sociale gelegenheden), de avond is diepgaand maar ook eindig (opnieuw, een verademing) en iedereen trekt na afloop geïnspireerd huiswaarts. Dat café, die verbouwde boerderij en die band komen er vast (n)ooit van, maar de leesclub is er – en overtreft alle verwachtingen.

Mail

Ruby Sanders is chef Tekst bij Hard//hoofd, eindredacteur bij OneWorld en omnivoor film, televisie, literatuur en eten.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer