Ondanks verwoede pogingen via yoga, tuinieren, Alexandertherapie, cognitieve gedragstherapie, wekelijks sporten, meditatie en Celestial Seasonings Tension Tamer, is het mij na zo’n 25 jaar omgaan met mijn eigen bewustzijn nog niet gelukt om kalmte te vinden. Er zijn altijd zo ontzettend veel dingen die ik graag zou willen doen, zoveel dingen die ik moet doen, en zoveel leuke mensen om te zien dat ik tegen bijna alles ‘ja’ zeg en daar bovenop zelf nog veel meer plannen verzin. Meestal gaat dat een tijdje goed, tot mijn lijf ineens met hartkloppingen en te weinig lucht vertelt dat het zo wel even genoeg is.
Ik zag dit altijd als een vorm van zelfoverschatting en te hoge eisen stellen. Na een avond optreden vier uur slapen, ’s ochtends college geven, ’s middags een stagiaire inwerken en tussendoor schrijven aan mijn proefschrift? Natuurlijk kan ik dat (en moet ik dat kunnen). En ik wil als ik thuis ben eerst nog iets lekkers bakken, iets gezonds koken, wat liedjes doorspelen en de kattenbak schoonmaken. Dat moet lukken! Daarna ben ik zeker nog op tijd voor de hard//hoofd-vergadering. Ik schaamde me altijd een beetje voor mijn extreme planning (hoe doen andere mensen dat toch?), maar deze week hoorde ik tot twee keer toe dat deze gang van zaken misschien helemaal zo slecht nog niet is – en daar kreeg ik meteen weer meer lucht van.
De Duitse uitvinder Otto Lilienthal vloog in zijn eigen zweefvliegtuigen.
Onlangs was ik bij een avond over inspiratie (georganiseerd door hard/
De tweede openbaring kwam van een vriend, tegen wie ik verzuchtte dat ik me vaak zo’n mislukkeling voel omdat ik mijn gehoopte planning maar zo zelden (lees: nooit) weet te halen. Hij zei dat hij mensen die de lat zo hoog leggen veel leuker vindt, dat ze vuur hebben en verder komen dan mensen die gemakzuchtig zijn. Misschien is dit voor jou een open deur, maar ik werd er heel blij van. Ik lijd niet aan zelfoverschatting, ik ben gewoon vol vuur en vol hoop. Zonde toch als ik ooit die lat bereik, dan gaat mijn vuurtje vast uit.
