Nina Spiering en Mirka Duijn maken videoclips en korte films. Hun laatste productie is de opvallende video bij het nummer Elephants van Blaudzun. Volgens hunzelf een 'tieten- en kontenclip'. Hard/hoofd stelde de twee een aantal vragen.
Hoe is deze clip tot stand gekomen?
Johannes (Blaudzun) heeft ons voor deze clip benaderd. Vervolgens keken we een dozijn goede nouvelle vague films en gingen we aan de slag.
Jullie maken samen videoclips en korte films. Lukt dat zonder elkaar de hersens in te slaan?
We zijn beiden uitermate conflictmijdend, dat is handig. Verder helpt een goede taakverdeling. Het is niet altijd even makkelijk, maar het heeft ook heel veel voordelen ten opzichte van het alleen regisseren. We doen bijvoorbeeld altijd de art direction en een groot deel van de productie zelf. We hebben daardoor het eindresultaat veel beter in de hand.
(foto: Pim Top)
Hebben jullie eerst een idee voor een clip of komt het idee pas nadat je een nummer hebt gehoord?
We schrijven het idee bijna altijd pas nadat we een nummer hebben gehoord. Vaak kan je niet zomaar een al bestaand idee ophangen aan een nummer. Het nummer ‘Elephants’ van Blaudzun gaat bijvoorbeeld over de bewondering van een mannelijke protagonist voor een vrouw die (metaforisch) met olifanten praat. De tekst is zo nadrukkelijk aanwezig dat we er wel íéts mee moesten, maar we wilden natuurlijk geen clip maken over een vrouw die met olifanten praat.
Daarom maakten we van die ene vrouw héél veel vrouwen, gezien vanuit het oogpunt van de mannelijke protagonist. Daarmee creëerden we voor onszelf een grotere vrijheid voor de invulling in beeld. Bovendien konden we op deze manier een keer een tieten- en kontenclip maken. Best leuk om te doen.
Jullie videoclips spelen zich steeds af in de jaren '60 of '70 of hebben er verwijzingen naar. Hoe komt dat?
Dat is toeval. Nou ja: we hebben wel een hang naar nostalgie. Nostalgie is een goed gevoel, het gaat gepaard met een soort van bitter-zoete weekheid die goed werkt in film. Daarnaast zijn de films uit de jaren '60, '70 en '80 waarnaar we refereren allemaal veel minder ‘perfect’ dan de meeste producties nu. Ze zijn veel rauwer, veel experimenteler. Dat is fijn, daarmee kunnen we verdoezelen hoe gammel onze films eigenlijk zijn, haha. Bij een volgend project gaan we het wel loslaten. We willen heel graag iets maken wat zich afspeelt in futuristisch China.
Wat zijn jullie plannen?
Op korte termijn: de komende maanden werken we aan het script voor een jeugdfilm over een jongen die is verlaten door zijn moeder. Hij denkt dat hij haar terug kan krijgen door een huis voor haar te bouwen. De film wordt gemaakt in het kader van de ‘Nu of Nooit’-reeks van het Media Fonds en de publieke omroepen.
Lange termijn: we zetten in op een feature slasher ala Ichi the Killer of Kotoko. Misschien dat die film dan wel in futuristisch China af gaat spelen, wie weet.
