Illustratie: Gemma Pauwels

Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!" />

Illustratie: Gemma Pauwels

Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!" />
Asset 14

Oh jee

Mijn huisgenoot ging bij de Turkse bakker naar binnen om een Turkse pizza te halen. Ik had geen honger en bleef buiten op hem wachten.

Wat is dat eigenlijk voor iets raars, dacht ik, om bij Turkse bakkers altijd maar hun afkomst te benadrukken. De Turkse bakker met zijn Turkse brood en zijn Turkse pizza. Je vraagt in een pizzeria toch ook niet om een ‘Italiaanse pizza’? Die restaurants worden bovendien meestal gerund door Pakistani, wat het hele voedsel-nationaliteiten-probleem nog lastiger maakt. De volgende keer dat ik bij bakker Saray binnenstap, bestel ik gewoon ‘een brood’, nam ik me voor en glimlachte uiterst tevreden met mezelf.

Ondertussen verliet een man met twee jonge kinderen aan zijn zijde de bakker. Aan zijn pols hing het karakteristieke witte plastic tasje waar Turken nu eenmaal verzot op zijn (bij de Turkse groentewinkel gaat alles in een apart tasje en die tasjes weer in een tasje. Als je ze heel milieubewust benadert met al je benodigdheden verzameld in één tasje, sorteren ze geïrriteerd je tomaten, bananen, basilicum en olijven ieder apart op de weegschaal en brommen hoofdschuddend gedag). Zijn kinderen aten een Turkse pizza en hij leidde ze uit de winkel met de onzekere gebaren van een alleenstaande vader. Hij sprak veel te luid en in de derde persoon, om zijn eigen ongemak te maskeren: “Zo jongens! Lekker lunchen met papa! Dat heeft papa toch maar mooi geregeld hè!” De kinderen, een jongen en meisje van een jaar of acht, waren erg verlegen en keken een beetje beschaamd naar hun schepper.

Vader probeerde ondertussen met dezelfde onwennigheid hun monden schoon te vegen, terwijl het plastic tasje aan zijn pols vervaarlijk heen en weer slingerde. Zij wendden geïrriteerd hun gezicht af, waarna hij ferm maar niet zonder liefde hun hoofdjes in de juiste houding hield. Het herinnerde me eraan hoe mijn eigen vader regelmatig ’s ochtends wanneer hij me bij school afzette, zijn vieze zakdoek pakte, deze met zijn eigen spuug natmaakte en in een helse paar minuten mijn mond begon schoon te vegen. Het zijn dit soort dingen waarvoor kinderen wraak nemen als hun ouders bejaard en weerloos zijn.

Illustratie: Gemma Pauwels

“Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!” De kindjes knikten een beetje verdrietig; naar mama wilden ze wel. Papa’s stoffen schoudertas was ondertussen afgezakt en met zijn sleutels, het pizza-afval, zijn portemonnee en het mutsje van zijn dochter in zijn handen bevond hij zich in een lastige positie. In het tasje aan zijn pols zat waarschijnlijk zijn eigen eten en hij had ongetwijfeld honger, wat altijd resulteert in irritatie, of je het wil of niet. Het meest banale en tegelijk belangrijkste relatieadvies dat je kunt geven is: bedenk aan het begin van een ruzie of je honger hebt of moe bent. In dat geval kun je beter even in je eentje een boterham met pindakaas eten of een dutje doen, voor je je geliefde toesnauwt dat hij of zij “al de hele dag zo verschrikkelijk vervelend kijkt”.

Vader zweette hevig en wankelde in de richting van de in de grond verdwijnende containers waar de mensen uit de buurt hun vuilniszakken in werpen. Hij probeerde over zijn schouder de kinderen in de gaten te houden en riep “Op de stoep blijven, jongens!” of iets anders stompzinnigs dat hij zijn vrouw ooit had horen zeggen. De kinderen bewogen echter nauwelijks, het meisje kauwde op haar vingers en het jongetje pakte uit een vaag soort plichtsbesef haar vrije hand vast. Ik probeerde naar ze te glimlachen, maar ze keken angstig weg.

Vader worstelde ondertussen met de schoudertas, die hij uiteindelijk met een ongewilde oerkreet weer omhoog hees. “RAAH! KLOTE- jongens?” Hij keek achterom en zag zijn geruisloze kroost gebroederlijk staan. Hij zuchtte even opgelucht en schreeuwde iets te hard over zijn schouder: “Jongens, papa gooit even deze troep weg en dan gaan we een ijsje eten in het park en dan naar mama, goed?” Hij rukte het schuifmechanisme van de container open. “Zo. We hebben een leuke dag toch? Hoe vond jij de film, Joey? Het was toch niet te spannend, Melissa lieverd? Ha, mama heeft...! Papa zal straks nog even…! Oh jee. Wat doet papa nou.” Het was plotseling stil op straat. Er keken een paar duiven verbaasd onze richting op. Vader stond met gebogen hoofd voor de container, die hij net had dichtgeschoven. “Oh jee. Gooit papa zomaar zijn sleutels in de vuilnisbak.” Hij schreeuwde niet meer. Hij was verslagen.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer