Illustratie: Gemma Pauwels

Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!" />

Illustratie: Gemma Pauwels

Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!" />
Asset 14

Oh jee

Mijn huisgenoot ging bij de Turkse bakker naar binnen om een Turkse pizza te halen. Ik had geen honger en bleef buiten op hem wachten.

Wat is dat eigenlijk voor iets raars, dacht ik, om bij Turkse bakkers altijd maar hun afkomst te benadrukken. De Turkse bakker met zijn Turkse brood en zijn Turkse pizza. Je vraagt in een pizzeria toch ook niet om een ‘Italiaanse pizza’? Die restaurants worden bovendien meestal gerund door Pakistani, wat het hele voedsel-nationaliteiten-probleem nog lastiger maakt. De volgende keer dat ik bij bakker Saray binnenstap, bestel ik gewoon ‘een brood’, nam ik me voor en glimlachte uiterst tevreden met mezelf.

Ondertussen verliet een man met twee jonge kinderen aan zijn zijde de bakker. Aan zijn pols hing het karakteristieke witte plastic tasje waar Turken nu eenmaal verzot op zijn (bij de Turkse groentewinkel gaat alles in een apart tasje en die tasjes weer in een tasje. Als je ze heel milieubewust benadert met al je benodigdheden verzameld in één tasje, sorteren ze geïrriteerd je tomaten, bananen, basilicum en olijven ieder apart op de weegschaal en brommen hoofdschuddend gedag). Zijn kinderen aten een Turkse pizza en hij leidde ze uit de winkel met de onzekere gebaren van een alleenstaande vader. Hij sprak veel te luid en in de derde persoon, om zijn eigen ongemak te maskeren: “Zo jongens! Lekker lunchen met papa! Dat heeft papa toch maar mooi geregeld hè!” De kinderen, een jongen en meisje van een jaar of acht, waren erg verlegen en keken een beetje beschaamd naar hun schepper.

Vader probeerde ondertussen met dezelfde onwennigheid hun monden schoon te vegen, terwijl het plastic tasje aan zijn pols vervaarlijk heen en weer slingerde. Zij wendden geïrriteerd hun gezicht af, waarna hij ferm maar niet zonder liefde hun hoofdjes in de juiste houding hield. Het herinnerde me eraan hoe mijn eigen vader regelmatig ’s ochtends wanneer hij me bij school afzette, zijn vieze zakdoek pakte, deze met zijn eigen spuug natmaakte en in een helse paar minuten mijn mond begon schoon te vegen. Het zijn dit soort dingen waarvoor kinderen wraak nemen als hun ouders bejaard en weerloos zijn.

Illustratie: Gemma Pauwels

“Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!” De kindjes knikten een beetje verdrietig; naar mama wilden ze wel. Papa’s stoffen schoudertas was ondertussen afgezakt en met zijn sleutels, het pizza-afval, zijn portemonnee en het mutsje van zijn dochter in zijn handen bevond hij zich in een lastige positie. In het tasje aan zijn pols zat waarschijnlijk zijn eigen eten en hij had ongetwijfeld honger, wat altijd resulteert in irritatie, of je het wil of niet. Het meest banale en tegelijk belangrijkste relatieadvies dat je kunt geven is: bedenk aan het begin van een ruzie of je honger hebt of moe bent. In dat geval kun je beter even in je eentje een boterham met pindakaas eten of een dutje doen, voor je je geliefde toesnauwt dat hij of zij “al de hele dag zo verschrikkelijk vervelend kijkt”.

Vader zweette hevig en wankelde in de richting van de in de grond verdwijnende containers waar de mensen uit de buurt hun vuilniszakken in werpen. Hij probeerde over zijn schouder de kinderen in de gaten te houden en riep “Op de stoep blijven, jongens!” of iets anders stompzinnigs dat hij zijn vrouw ooit had horen zeggen. De kinderen bewogen echter nauwelijks, het meisje kauwde op haar vingers en het jongetje pakte uit een vaag soort plichtsbesef haar vrije hand vast. Ik probeerde naar ze te glimlachen, maar ze keken angstig weg.

Vader worstelde ondertussen met de schoudertas, die hij uiteindelijk met een ongewilde oerkreet weer omhoog hees. “RAAH! KLOTE- jongens?” Hij keek achterom en zag zijn geruisloze kroost gebroederlijk staan. Hij zuchtte even opgelucht en schreeuwde iets te hard over zijn schouder: “Jongens, papa gooit even deze troep weg en dan gaan we een ijsje eten in het park en dan naar mama, goed?” Hij rukte het schuifmechanisme van de container open. “Zo. We hebben een leuke dag toch? Hoe vond jij de film, Joey? Het was toch niet te spannend, Melissa lieverd? Ha, mama heeft...! Papa zal straks nog even…! Oh jee. Wat doet papa nou.” Het was plotseling stil op straat. Er keken een paar duiven verbaasd onze richting op. Vader stond met gebogen hoofd voor de container, die hij net had dichtgeschoven. “Oh jee. Gooit papa zomaar zijn sleutels in de vuilnisbak.” Hij schreeuwde niet meer. Hij was verslagen.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer