Illustratie: Gemma Pauwels

Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!" />

Illustratie: Gemma Pauwels

Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!" />
Asset 14

Oh jee

Mijn huisgenoot ging bij de Turkse bakker naar binnen om een Turkse pizza te halen. Ik had geen honger en bleef buiten op hem wachten.

Wat is dat eigenlijk voor iets raars, dacht ik, om bij Turkse bakkers altijd maar hun afkomst te benadrukken. De Turkse bakker met zijn Turkse brood en zijn Turkse pizza. Je vraagt in een pizzeria toch ook niet om een ‘Italiaanse pizza’? Die restaurants worden bovendien meestal gerund door Pakistani, wat het hele voedsel-nationaliteiten-probleem nog lastiger maakt. De volgende keer dat ik bij bakker Saray binnenstap, bestel ik gewoon ‘een brood’, nam ik me voor en glimlachte uiterst tevreden met mezelf.

Ondertussen verliet een man met twee jonge kinderen aan zijn zijde de bakker. Aan zijn pols hing het karakteristieke witte plastic tasje waar Turken nu eenmaal verzot op zijn (bij de Turkse groentewinkel gaat alles in een apart tasje en die tasjes weer in een tasje. Als je ze heel milieubewust benadert met al je benodigdheden verzameld in één tasje, sorteren ze geïrriteerd je tomaten, bananen, basilicum en olijven ieder apart op de weegschaal en brommen hoofdschuddend gedag). Zijn kinderen aten een Turkse pizza en hij leidde ze uit de winkel met de onzekere gebaren van een alleenstaande vader. Hij sprak veel te luid en in de derde persoon, om zijn eigen ongemak te maskeren: “Zo jongens! Lekker lunchen met papa! Dat heeft papa toch maar mooi geregeld hè!” De kinderen, een jongen en meisje van een jaar of acht, waren erg verlegen en keken een beetje beschaamd naar hun schepper.

Vader probeerde ondertussen met dezelfde onwennigheid hun monden schoon te vegen, terwijl het plastic tasje aan zijn pols vervaarlijk heen en weer slingerde. Zij wendden geïrriteerd hun gezicht af, waarna hij ferm maar niet zonder liefde hun hoofdjes in de juiste houding hield. Het herinnerde me eraan hoe mijn eigen vader regelmatig ’s ochtends wanneer hij me bij school afzette, zijn vieze zakdoek pakte, deze met zijn eigen spuug natmaakte en in een helse paar minuten mijn mond begon schoon te vegen. Het zijn dit soort dingen waarvoor kinderen wraak nemen als hun ouders bejaard en weerloos zijn.

Illustratie: Gemma Pauwels

“Nou jongens, dat was gezellig, toch? Gaan we straks weer naar mama!” De kindjes knikten een beetje verdrietig; naar mama wilden ze wel. Papa’s stoffen schoudertas was ondertussen afgezakt en met zijn sleutels, het pizza-afval, zijn portemonnee en het mutsje van zijn dochter in zijn handen bevond hij zich in een lastige positie. In het tasje aan zijn pols zat waarschijnlijk zijn eigen eten en hij had ongetwijfeld honger, wat altijd resulteert in irritatie, of je het wil of niet. Het meest banale en tegelijk belangrijkste relatieadvies dat je kunt geven is: bedenk aan het begin van een ruzie of je honger hebt of moe bent. In dat geval kun je beter even in je eentje een boterham met pindakaas eten of een dutje doen, voor je je geliefde toesnauwt dat hij of zij “al de hele dag zo verschrikkelijk vervelend kijkt”.

Vader zweette hevig en wankelde in de richting van de in de grond verdwijnende containers waar de mensen uit de buurt hun vuilniszakken in werpen. Hij probeerde over zijn schouder de kinderen in de gaten te houden en riep “Op de stoep blijven, jongens!” of iets anders stompzinnigs dat hij zijn vrouw ooit had horen zeggen. De kinderen bewogen echter nauwelijks, het meisje kauwde op haar vingers en het jongetje pakte uit een vaag soort plichtsbesef haar vrije hand vast. Ik probeerde naar ze te glimlachen, maar ze keken angstig weg.

Vader worstelde ondertussen met de schoudertas, die hij uiteindelijk met een ongewilde oerkreet weer omhoog hees. “RAAH! KLOTE- jongens?” Hij keek achterom en zag zijn geruisloze kroost gebroederlijk staan. Hij zuchtte even opgelucht en schreeuwde iets te hard over zijn schouder: “Jongens, papa gooit even deze troep weg en dan gaan we een ijsje eten in het park en dan naar mama, goed?” Hij rukte het schuifmechanisme van de container open. “Zo. We hebben een leuke dag toch? Hoe vond jij de film, Joey? Het was toch niet te spannend, Melissa lieverd? Ha, mama heeft...! Papa zal straks nog even…! Oh jee. Wat doet papa nou.” Het was plotseling stil op straat. Er keken een paar duiven verbaasd onze richting op. Vader stond met gebogen hoofd voor de container, die hij net had dichtgeschoven. “Oh jee. Gooit papa zomaar zijn sleutels in de vuilnisbak.” Hij schreeuwde niet meer. Hij was verslagen.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Vraag het niet: De Revalidanten

Vraag het niet

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Lees meer

Een machine om te repareren

Een machine om te repareren

Eva heeft last van haar oor en komt tot de ontdekking dat iets niet-menselijks onderdeel van haar lichaam was, of probeerde te worden. Lees meer

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

De avonturen van Kip en Vos bij het Prikkeldraadhek

Marthe van Bronkhorst vat het nieuws over Oekraïne samen in een dierenfabel: ‘Wat doe je bij dat hek, Vos?’ vroeg Kip. ‘Bewaken,’ zei Vos. ‘Tegen wie?’ vroeg Kip. ‘Tegen jullie,’ zei Vos, ‘we denken dat jullie een gevaar zijn voor de vos-veiligheid.’ Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel