In een korte serie bespreekt Elise Fikse intrigerende, smakelijke en prikkelende podcasts. Vandaag: lekker gluren in andermans leven bij Strangers.
De mensen die het dichtst bij je staan, kunnen je het meest verrassen. Zoals mijn ex-vriendje, toen hij al maanden de huur niet meer bleek te betalen en mij met een torenhoge schuld had opgezadeld. Of, gezelliger, je oma die je haar heimelijke gevoelens voor een andere man dan je opa toevertrouwt. Op zo’n moment ga je je afvragen: wie ben jij? Andersom kan een onbekende zomaar iets heel aardigs voor je doen. Of iets heel gemeens. Waardoor je denkt: waarom?
Over zulke situaties gaat de podcast Strangers. Als je net als ik houdt van gluren in andermans leven, ben je bij Strangers aan het goede adres. Presentator en producent Lea Thau interviewt mensen over de momenten in hun leven dat vreemden bekenden werden en andersom. Zoals Franky Carrillo, die als zeventienjarige door de politie van zijn bed gelicht wordt en na een verbijsterend rammelende bewijsvoering tot meer dan levenslang wordt veroordeeld. (Twintig jaar later is hij vrij en verrassend onverbitterd.) Of het groepje vrienden dat boven in het Empire State Building wordt aangesproken door een vriendelijke oude man, die plots een pistool trekt en twee van hen door het hoofd schiet. Of Mike Gerle, die opgroeide tussen de Mormonen, maar inmiddels is uitgegroeid tot seropositieve International Mister Leather in een polyamore meester-slaaf-relatie.
Illustratie: Niek Pronk.
Het gaat in Strangers vaak over de liefde, waarbij Thau niet schroomt om open over haar eigen liefdesleven te vertellen. Dat bestaat voornamelijk uit een reeks onsuccesvolle dates, bijvoorbeeld met een hypochondrische snuiter die de poep van haar zoontje wil gebruiken voor het herstel van zijn darmflora.
Tot mijn favoriete afleveringen behoort de vijfdelige serie Love Hurts (2, 3, 4 en The Follow-up). Hierin probeert Thau uit te zoeken waarom ze al vier jaar single is. Daarvoor interviewt ze haar exen over de vraag waarom ze haar hebben afgewezen. Doodeng natuurlijk, maar ook heel leerzaam.
Sommige luisteraars vinden de Love Hurts-serie te veel van het goede. Een iTunes-reaguurder schrijft: 'You know that person if you got stitches, they have cancer (…)? Well here she is!' Dat vind ik onterecht. Ze praat weliswaar over zichzelf, maar alleen ter illustratie van het datingproces. Ze laat zien dat de werkelijke reden voor een afwijzing vaak heel anders is, dan wat je er in je hoofd van maakt. Jij denkt: ‘hij vindt me dom, lelijk en niet spannend genoeg’. Hij verklaart: ‘de timing was kut’, ‘ik had net iemand bezwangerd’ of ‘ik voelde hem gewoon niet’.
Wel krijg ik af en toe de kriebels van Thau’s zachte stem. De website thedebrief.co.uk vergeleek het effect van haar stem met dat van twee valium en een glas whiskey. Ik vind het meer alsof iemand achter je in de tram ineens iets in je oor fluistert. Los daarvan is Thau eerlijk en kwetsbaar en gewoon een verdomd goed storyteller. Ze gaf jarenlang leiding aan storytellinginstituut The Moth; ze weet wat ze doet. Ze zuigt je in de verhalen en zorgt ervoor dat ik tijdens het luisteren regelmatig minutenlang naar de ingeblikte tomaten in de supermarkt sta te staren, of hardop ‘oh nee!’ roep in de rij voor de kassa.
Voor wie zich op het verkeer moet concentreren, zijn er ook wat luchtiger afleveringen. Bijvoorbeeld over hoe het is om stinkend rijk te zijn (spoiler alert: dat is best fijn).
Elise Fikse (1984) woont in Amsterdam maar komt toch echt uit het Oosten. Ze studeerde journalistiek en schrijft dus wel eens wat. Soms leest ze het nog voor ook. Tussendoor verzamelt ze stempels in haar paspoort, het liefst in vreemde alfabetten. Ze is verslaafd aan audioverhalen en leeft van maaltijd naar maaltijd.
