Asset 14

'Het kán dus wel'

'Het kán dus wel.'

Mijn goede vriendin L. is verliefd. Ze kan zich niet meer concentreren, hangt dagen achter elkaar rond met haar lover en haar eetlust is verdwenen. Ze vertelt me dat ze soms in haar eentje danst op haar kamer, gewoon omdat ze niet kan werken van verliefdheid. Terwijl ze erover vertelt glundert haar gezicht zoals ik lange tijd niet gezien heb. Dan komt ze met nieuws op de proppen: sinds eergisteren heeft ze officieel een relatie. Ik ben dolblij voor haar. En stikjaloers. ‘Het kán dus wel,’ zegt ze, in een poging me hoop te geven. Ik denk aan het geploeter in mijn liefdesleven de afgelopen drie jaar. L. ziet mijn gezicht: ‘Dat is toch een fijn idee?’

Toen L.’s relatie een jaar geleden uitging waren we allebei vrijgezel, en we wonen vlakbij elkaar. Eerst was er de fase van verdriet en afkeer en we analyseerden samen wat er fout was gegaan met haar ex-geliefde, maar ook herontdekten we kneuterige bordspellen en gingen we samen winkelen omdat L. echt een andere kledingstijl wilde. Ze knipte haar haar af en doneerde het aan een pruikenmaker. We overwogen samen een huis te kopen, vierden Kerst met zijn tweeën, huurden in de zomer een huis in Frankrijk en sliepen daar een week lang in hetzelfde bed. Daarna installeerden we samen een nieuwe datingapp.

Het was niet de eerste keer dat ik de digitale liefde een kans gaf, en ik vroeg me af waarmee ik dit keer mijn profiel moest vullen: niet te veel selfies (maximaal 1), geen foto’s met zonnebrillen, eventueel wel een kiekje van mezelf met vriendin F. maar niet met vriendin I. want we lijken te veel op elkaar. Ik vroeg L: zou iemand zo in kunnen schatten hoe ik er echt uitzie? Doe ik me beter voor dan ik ben (ja, natuurlijk), is dat erg? Zou iemand met wie ik dan uiteindelijk aan een tafeltje in een café beland zien dat ik alleen maar goedkope Kruidvatmake-up heb, dat er altijd snot uit mijn neus loopt als het fris is buiten, ook al ben ik niet verkouden, dat ik eigenlijk best veel kraaienpootjes heb?

Ik voel een duistere winter aankomen en stel me voor hoe ze samen Kerst vieren.

L. en ik gaven elkaar adviezen, praatten elkaar moed in na verschillende updates over nieuw dateleed, en waar mijn vrienden met relaties ook graag op de hoogte bleven, voelde ik met L. een soort kameraadschap. Veel meer dan met vrienden die nog nooit op datingapps gezeten hadden (en die ze opvallend genoeg meestal razend interessant vinden), bespraken L. en ik de saaie dates, de ongemakkelijke, de dates met mensen die antivaxxers bleken te zijn of die alle boeken van Jordan Peterson in hun kast hadden staan.

En nu is L. verliefd. Ze kwamen elkaar tegen, gewoon op een feestje van een gezamenlijke vriend. Als ze erover praat wordt ze een beetje verlegen, haar ogen glinsteren, de zinnen waarin ze hem omschrijft zijn een stuk literairder dan de ‘hoe laat ben je bij mij neem je chocola mee’ appjes die ik normaal gesproken krijg.

Ik voel een duistere winter aankomen en stel me voor hoe L. en haar nieuwe lief samen Kerst vieren terwijl ik in mijn eentje thuiszit. Even zwelg ik ongegeneerd in mijn groteske zelfmedelijden, als mijn telefoon trilt. Een appje van L.: ‘Oh ik ben in een wolk – R. was hier, we vergaten de tijd en gingen helemaal in elkaar op.’ Ik knabbel op een koekje, zet nog een nieuwe Netflixaflevering aan. Mijn telefoon licht weer op: ‘Kom je trouwens kerstavond hier langs? Lijkt me gezellig. Geen nachtmis dit jaar, maar gewoon met zijn tweeën Kerst vieren, dat kan dus wél.’

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.nl

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer