Afgelopen vrijdag was cultureel centrum De Rode Hoed in Amsterdam gevuld met hooggehakte vrouwen. Ze kwamen kijken naar Eurocommissaris Neelie Kroes, die het openingspraatje hield van een debat getiteld Het vrouwelijke antwoord op de crisis. Met rechte rug drukte de 71-jarige supervrouw de aanwezige dames op het hart dat hun levensverwachting hoog is en ze hun ‘rugzakje voor het leven’ maar beter kunnen vullen met onderwijs en ervaring. En dat ze zich zorgen moesten maken om de hoge jeugdwerkloosheid. Er dreigt in Europa immers een ‘verloren generatie’, met veel meiden die überhaupt de kans niet krijgen dat rugzakje te vullen. Daar, zei de commissaris, ligt ze pas echt wakker van.
Tijdens Kroes’ betoog lag haar beeltenis op mijn rechterdij, waar ze de cover sierde van Lof. Dat tijdschrift ‘voor vrouwen met ambities’ (die tagline sloeg vermoedelijk op alle aanwezigen) lag bij aanvang op ieders stoel. Het staat vol advertenties voor snelle thuismaaltijden en magere stukken over werkende vrouwen met een gezin. Voor één van die artikelen, genaamd ‘Moeders met macht’, had de hoofdredactrice zichzelf laten portretteren. Een kijkje in het leven van een topvrouw.
De doelgroep van Lof discussieerde na Kroes’ vertrek verder over hun plekje aan de top en kwesties als quota en machtsstructuren. Het antwoord op de crisis bleef helaas achterwege, evenals aandacht voor laagopgeleide vrouwen, die de recessie toch veel harder voelen dan de gemiddelde topvrouw. Ook over de jonge meiden die Kroes wakker houden werd gezwegen. Misschien dat de vrouwen met ambities later die avond in bed – geserveerde wijn en hapjes reeds lang achter de kiezen, hakjes opgeborgen in de inloopkast – nog wel even over hen hebben gepiekerd. Maar ik vermoed dat ze dat allang waren vergeten.