"Ik zag je gisteren op tv. Jij hebt doping gebruikt", zei een achtjarig jongetje tegen Michael Boogerd tijdens de voetbaltraining van diens zoontje. Niet de bankafschriften van een dopingdealer die vorige week opdoken, maar de opmerking van dat kind zou volgens de ex-wielrenner de aanleiding zijn geweest tot zijn bekentenis bij de NOS over jarenlang gebruik van cortisonen, epo en bloedtransfusies. Sentiment werkt nu eenmaal beter bij bekentenissen dan bankafschriften.
Boogerds biecht wordt door de een gezien als moedig, een ander noemt het niet moedig, weer een ander is "niet zo blij", niemand is verbaasd, niemand is er kapot van. Zijn commerciële waarde zal hij volgens 'topmarketeer' Bob van Oosterhout niet verliezen. Er wordt zelfs beweerd dat het publiek al die jaren niet door hem werd belazerd maar uiteindelijk zelf schuldig is. Boogerd vindt het op zijn beurt weer de schuld van de media en van de druk van de sponsor. Niets is zijn schuld. Een carrière als knuffelzondaar lijkt binnen handbereik.
Boogerd betreurde dat hij wielrenner geweest was in een periode waarin iedereen doping gebruikte. "Het was een duivels dilemma", zei hij. "Ik wilde mee met de beste coureurs. In 1997 nam ik de beslissing om te gaan gebruiken. Dat was het keerpunt."
Als ik vroeger tegen mijn moeder iets opbiechtte en zei dat anderen zich aan hetzelfde schuldig hadden gemaakt, antwoordde zij: "Als ik in de sloot spring, doe jij dat dan ook?" De Boogerds van deze wereld springen in alle sloten waarin te springen valt en wij zullen hen daarbij blijven aanmoedigen.