Illustratie: Mirjam Dijkema

Hoe lang mag je nou al "kutmarokkanen" zeggen?" />

Illustratie: Mirjam Dijkema

Hoe lang mag je nou al "kutmarokkanen" zeggen?" />
Asset 14

Iedereen incorrect

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week twee korte commentaren van onze redacteuren, in woord en beeld.

Commentaar

Iedereen incorrect

Het gebeurt niet vaak dat je op een dag van twee geloven valt. Lang leefde ik in de veronderstelling dat Geenstijl "politiek incorrect" is. Daarnaast was ik in de waan dat stercolumnisten, in dit geval Aaf Brand Corstius, van achtereensvolgens Folia, nrc.next en de Volkskrant, toch wel een paar hersencellen moeten hebben.
Lang verhaal kort: Aaf schreef deze week een column waarin ze de film Intouchables racistisch noemt en Geenstijl verdedigde de film te vuur en te zwaard. In de onvoorstelbaar succesvolle Franse komedie verzorgt een banlieujongen een steenrijke invalide uit het zoveelste-arrondissement. Vooroordelen worden bevestigd, cultuurverschillen uitgebuit en het is allemaal even grappig als lichtvoetig uitgevoerd. Aaf schreef over de film: "Ik heb niets tegen een politiek incorrecte film, maar dan wel echt grappig, graag." Aangezien ze de Franse film als inherent humorloos beschouwt, kun je stellen dat Aaf verstand heeft van humor – kuch: Louis de Funès? – noch – kuch: Jacques Tati? – film.
Maar frappanter: wie de afgelopen tien jaar bewust heeft meegemaakt, kan harde grappen over cultuurverschillen toch moeilijk politiek incorrect noemen. Als je als fris-blanke Hollandse jongen of meid niet bulderend lacht om een botte Turkenmop heet je al gauw politiek correct. Maar als zo iemand in de meeste gezelschappen de enige is die zich daarbij echt ongemakkelijk voelt, zou het dan niet veel handiger zijn om dat in het vervolg dan als politiek incorrect te bestempelen? Beestje bij de naam noemen en zo: een rups heet tenslotte op den duur ook gewoon een vlinder. En daar doet zelden iemand moeilijk over.
Als de ene helft, hoogopgeleid, af en toe een zin begint met: “Je mag het eigenlijk niet zeggen, maar…”, en de andere helft, laagopgeleid, soms besluit met: “… maar die bij ons op 't dorp, dat is een goeie,” en ze allemaal over #negerdag twitteren, dan kunnen we toch gewoon aanvaarden dat een lichte vorm van xenofobie zo geaccepteerd is dat we van een nieuwe "normale situatie" kunnen spreken? Hoe lang mag je nou al "kutmarokkanen" zeggen zonder een scheve blik te ontvangen? En zodra zoiets normaal is, zijn we gedoemd ooit erop terug te kijken en te zeggen: "Wat waren we politiek correct, hè?"
Hetzelfde geldt voor Intouchables: als werkelijk heel wel- en onweldenkend Nederland wegloopt met een film, er niet door geschoffeerd is, dan is hij toch gewoon niet politiek incorrect? Zoals je ook moeilijk met z'n allen tegen de heersende mening kunt ingaan.
Intouchables is een film waarin personages met vooroordelen niet worden verketterd, en waarin verschillen soms niet en soms wel overbrugbaar blijken. Je mag vrijuit lachen om een neger en negerdingen, om een gehandicapte en gehandicaptendingen, om arme mensen en om rijke mensen, en om hun onderling moeizame verhoudingen. En je hoeft je niet bezwaard te voelen wanneer je tegen het einde zo'n Michael-Jackson-heal-the-world-videoclip-gevoel in je buik krijgt. Je mag alles zeggen, overal om lachen, maar uiteindelijk moet het allemaal goedkomen. Botheid met een zacht randje, het is de milde vorm van de nieuwe correctheid. En in dit geval levert dat een fijne feel goodfilm op.

Door Jan Postma

Nieuws in Beeld

Topvrouwen.

Illustratie: Mirjam Dijkema

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer