Asset 14

Go Giants!

Als de Giants voor de zoveelste keer de landstitel winnen, staat San Francisco op zijn kop. Emma Slaats kijkt er meewarig naar. Vanwaar al die drukte?

Vandaag had ik een rotdag. Dat kan, in een fantastische stad voel je je soms niet zo fantastisch. Mijn rotdag viel toevallig samen met het evenement van de eeuw: de San Francisco Giants speelden om de landstitel. En ze wonnen. Terwijl ik me binnen aan mezelf zat te ergeren, barstte buiten een kabaal los dat de hele stad overspoelde: gejuich, getoeter, knallen, vuurwerk.

Nu wist ik het niet meer: moest ik binnen blijven zwelgen in zelfmedelijden terwijl anderen buiten feest vierden? Of moest ik de deur uit om een glimp op te vangen van mijn dronken medemens? Uit verschillende hoeken had ik gehoord dat dit ‘uniek’ was, dit gebeurde haast nooit, mocht ik niet missen, enzovoorts.

Op internet las ik dat de Giants al voor de derde keer hadden gewonnen in vijf jaar tijd. Stom rotspel, dat honkbal. Dikke mannetjes die een beetje heen en weer hobbelen. Nee, ik bleef binnen. Ik plofte op bed neer en verstopte mijn hoofd onder een kussen, maar ik hoorde het lawaai nog steeds. Het knaagde. Miste ik nu niet iets, een unieke Amerikaanse gebeurtenis, een collectieve herinnering?

Rusteloos ging ik uiteindelijk toch de deur uit, met lippenstift op, dat wel. Overal scheurden auto’s voorbij, waar uitzinnige mensen uithingen die schreeuwden en juichten.

‘GO GIANTS, GO GIANTS’ scandeerde een groep die voorbij liep. Op Valencia Street was het een chaos. Constant reden er auto’s voorbij, alle stoplichten negerend. Mensen holden juichend over straat. Glas spatte kapot op het asfalt en mensen zwalkten over de stoep. Ik stond er een tijdje naar te kijken. Wat zijn ze raar, dacht ik. En lelijk. Wat was ik nuchter, en wat waren zij dronken.

Opeens schoot me te binnen dat ik afgelopen zomer, na een gewonnen wedstrijd van Oranje, op straat naar voorbijgangers had staan schreeuwen met een paarse opblaaskrokodil in mijn handen. Oh ja. Ik keek nog eens naar de blije mensen. Ik voelde me nog steeds totaal niet met ze verbonden. Maar ik begreep ze wel een beetje. Rustig begon ik naar huis te lopen, terwijl ik een liedje neuriede.

Ineens bleef ik stokstijf staan. In de goot lag een kat. Dood. Aangereden door een enthousiast voorbijrazende auto. Op zijn lijfje had iemand drie oranje bloemetjes gelegd. De kleur van de Giants. Ik kon wel janken. Het was genoeg geweest, ik was klaar met deze rotdag. De dag waarop de Giants wonnen. En de dag waarop iemand zijn kat verloor.

deadpussyonasphalt

Illustratie: beeldredactie

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer