Vera van Wolferen studeerde dit jaar af aan de AKI in Enschede in de richting fine art media. Haar film ‘Navigating’ is een poëtische video over het begrijpen van de wereld en het verlangen naar een gebruiksaanwijzing voor het leven.
De trailer van Navigating
Hoe is je eindexamenfilm geworden zoals hij is, waar ben je mee begonnen?
Als ik aan iets begin weet ik absoluut nog niet wat het gaat worden, Dat was in dit geval ook zo. Ik begon met een verhaal van Raymond Carver, over een man die op een dag besluit al zijn meubilair op het gazon te zetten. Dat intrigeerde me. Naar aanleiding daarvan ben ik kartonnen objecten gaan maken. Maar voor mij wordt het pas echt iets als het gecombineerd wordt met tekst en geluid, dan wordt het een verhaal. Dat vind ik ook het mooie aan film: het is compleet.
Wie hebben er meegewerkt aan de film?
Ik! Ik heb alles zelf gemaakt, inclusief de muziek. Ik kan moeilijk dingen uit handen geven, zeker omdat ik alles ongelofelijk vaak over wil doen. Dat kan ik niet van een ander vragen. Bij deze film heb ik het wel geprobeerd, ik heb een ander meisje de voice over laten inspreken, twee keer zelfs, maar uiteindelijk heb ik die toch niet gebruikt.
Waarom karton?
Karton is gewoon fantastisch materiaal! Het is heel vergankelijk, je kunt er impulsief mee werken, en het krijgt pas waarde als je er zelf iets mee doet. Als kind is een kartonnen doos een paleis, omdat je dat paleis er zelf bij denkt. Voor mij is dat nog steeds zo. En het ruikt lekker. Niet altijd, soms stinkt het heel erg, alsof er een dakloze in heeft geslapen.
Waar gaat het over, in één zin?
Het is een visualisatie van de belevingswereld van een persoon, de manier waarop iemand door het leven probeert te navigeren, het zoeken naar aanknopingspunten om je weg te bepalen.
Waar gaat je eerdere video Neurasthenicus over?
Ik hou heel erg van mensen die iets per se op een bepaalde manier willen doen. Die een methode hebben bedacht om de wereld te benaderen. Dus ‘Ik hang de was zo op want...’ Ik wil graag weten hoe je iets moet doen in het leven, op welke manier. Ik vind het mooi dat een actie die je als kind onderneemt zoals het aan elkaar vastknopen van alle meubels in huis ineens een bepaalde betekenis krijgt als herinnering. De verteller in Neurasthenicus is voortdurend overprikkeld, en wil daarom alles ordenen in schema’s.
Waarom animatie?
Om de vrijheid die het geeft. Je kunt alles maken, precies zoals je het wil. Een huis dat deels uit mijn herinnering en deels van Google komt, vindt je niet in de echte wereld. Maar het moet gewoon wel precies dat huis zijn.
Wanneer is iets af?
Als er zich op het laatste moment ineens toch een verrassing voordoet; een plotwending in het maakproces, waardoor het eindproduct toch nieuw voelt, al ben ik er al heel lang mee bezig. Alleen dan kan ik het tien keer kijken zonder dat het tenenkrommend wordt. Als ik er zelf ontelbaar vaak naar kan kijken, dan is het af.
Navigating is vrijdag 13 juli in zijn geheel te zien op de
Tent academy awards in Rotterdam, en meer van haar werk op www.veravanwolferen.nl
