Asset 14

Een soort oplossing

Een soort oplossing

Tijdens de zomerweken schrijft gastcolumnist Harm Hendrik ten Napel over een onderwerp waar we het te weinig over hebben: in therapie zijn.

Soms voel ik me de mentor van Diederik. We lopen over de dijk langs de Waal en vertellen elkaar hoe het met ons gaat. Het is een mooie, roze zomeravond. Alles koelt eindelijk een beetje af.

We hebben een gereformeerde opvoeding gemeen – Bijbelverhalen, schuldgevoelens, onderdrukte verlangens. Ik loop vijf jaar op hem voor en dat betekent vooral dat ik meer ervaring heb. Ik ben niet veel wijzer, denk ik. Diederik pakt alles een stuk beter aan.

Hij heeft een intake gehad bij een psycholoog. ‘Ik heb van die doffe dagen. Alsof er een dikke laag over alles heen ligt,’ vertelt hij. ‘Ik hoop dat therapie helpt om daar vanaf te komen.’

‘Alsof je achter een scherm zit, zeg maar.’

‘Ja, ik ben soms zo apathisch. Ik voel iets maar heel ver weg.’

Diederik heeft een half jaartje geleden zijn studie op pauze gezet. Het ging niet. Ik, daarentegen, ploeterde gewoon door toen ik mezelf tegenkwam.

‘En met therapie wil je dat oplossen,’ vraag ik.

Diederik denkt even na. ‘Nou, ja. Oplossen.’

‘Ik bedoel, ik wil niet pessimistisch klinken. Het is meer dat therapie misschien vooral gaat helpen–’

‘Om daar mee om te leren gaan,’ vult Diederik in.

‘Wat ook een soort oplossing is, natuurlijk.'

De hete zon heeft van het gras langs de weg een soort stro gemaakt. De omgeving ziet er daardoor verlaten uit. Het voelt een beetje alsof we door de wildernis lopen. En voor dit gesprek is dat wel goed, om samen afgezonderd te zijn.

‘Dat is ook wat jij eraan over hebt gehouden?’ Diederik mist het steentje dat hij voor zich uit probeert te trappen. ‘Je weet nu vooral wat je met jezelf aan moet.’

‘Hm-ja. Ja.' Als ik het zo terugkrijg, klinkt het mager. Alsof de problemen blijven maar je er minder last van hebt. Dat er iets mis met je is – en dat blijft zo – en je dat beter in de hand hebt.

‘Het probleem is juist ook dát je niet weet wat je met jezelf moet,’ zeg ik dan. Toch best wijs.

‘Maar,’ ga ik verder. ‘Ik heb ook nieuwe dingen geleerd.’

Ik vertel dat ik op het perron stond te wachten. Ik was wat te vroeg, op weg terug naar huis na een avond vol goede discussies met mijn broer, en stond een beetje te appen. Het was rustig en ik was blij. Ik weet niet goed waardoor dat kwam. Misschien niets ingewikkelds. Mijn broer. De vrienden met wie ik grappen maakte op mijn telefoon op WhatsApp.

‘Maar wat het was. Ik voelde dat er mensen waren die van me hielden. Dat ik dierbaar was. Niet, zeg maar, dat ik me bewust was van het feit. Ik voelde het ook.’ Het is een moeilijk om het niet al te sentimenteel te laten klinken.

‘Dus je hebt geleerd?’

‘Om te voelen.’ Ik lach. ‘Ja, sorry. Dat klinkt banaal, en cliché.’

‘Misschien,’ zegt Diederik. ‘Ik weet niet.’ Een pauze. ‘Het klinkt goed.’

Ik knik en hoop dat ik niets groter of kleiner heb gemaakt dan het is.

Mail

Harm Hendrik ten Napel (1991) is schrijver en filosoof. Vorig jaar verscheen zijn verhalenbundel 'Om aan te raken' bij Uitgeverij Querido.

Mieke Stuiver

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer