Asset 14

More is more

Column: More is more

Ik was net achttien toen ik verliefd werd op B. Hij kwam uit Doetinchem en studeerde economie in mijn geboortestad. Al snel vroeg hij me verkering. Doordeweeks zaten we op zijn studentenkamer onder het schuine dak bier te drinken en pizza te eten, in de weekenden gingen we regelmatig langs bij zijn ouders Petra en Willem. Petra en Willem werkten allebei in het onderwijs en woonden in De Huet, een nieuwbouwwijk buiten het centrum van Doetinchem. Petra was het type mens dat een knopendoosje had waarin ze alle losse knopen die ze tegenkwam bewaarde, zodat ze er altijd wel een had die paste bij het kledingstuk dat ze wilde repareren. Ik bewonderde haar en tegelijkertijd (zoals wel vaker) beangstigde ze me. Op een ochtend aan het ontbijt kon ik niet kiezen tussen een croissant met jam, een broodje met kaas of yoghurt met Cruesli. Toen ik het ten slotte allemaal maar op mijn bord legde, bracht ze me glimlachend haar levenswijsheid bij: ‘Alles is goed, Eva, maar met mate.’

Er was maar één feestje nodig om korte metten te maken met mijn deugdzame routines.

Matigheid, de klassieke deugd uit de deugdethiek, daar heb ik een ambivalente relatie mee. Vaak ben ik geneigd het leven als een cumulatief feest te benaderen: er is heel veel, en ik wil het allemaal. Ik wil verzamelen, opbouwen, groter, meer. Dat is weleens anders geweest. Na mijn ontmoeting met Petra leek een gematigd leven me ontzettend aantrekkelijk, en ik zette er keurig op in. Overdag sorteerde ik de sokken in mijn sokkenlade, bereidde ik ieder college voldoende voor, probeerde ik weinig geld uit te geven en genoeg te slapen, maar er was maar één feestje nodig om met die routine korte metten te maken. B. had het over ‘Eva Dag’ en ‘Eva Nacht’, en ik raakte in een kleine identiteitscrisis. Hoe kon dezelfde persoon de ene avond tot vijf uur ’s ochtends in een café bier staan drinken en een pakje sigaretten op roken, om vervolgens twee weken aan een stuk rijstwafels en Elstarappels te eten en het nachtlampje om 22.30 uur uit te doen na drie kopjes kamillethee?

Een aantal jaar later kwam ik Kate tegen. Ze reisde door Europa en ik deelde tijdelijk een appartement met haar. Kate kwam uit ‘Vancouver Canada’, was burlesquedanseres en liet aan de binnenkant van haar onderlip ‘NO MEAT’ tatoeëren, maar at inmiddels toch weer vlees. Ze vond ieder bouwwerk dat ouder was dan honderd jaar ‘the most beautiful thing ever’. Op een middag in een kledingwinkel riep Kate dat ze alles saai vond. ‘Does this spark joy? Does this spark joy? No, and I want something fucking amazing!’ Want haar lijfspreuk was: more is more. Ondanks dat ik nog niet wist dat mijn toentertijd zorgvuldig opgebouwde en vrij gematigde leven (eerste baan, samenwonen, auto, kat) binnen een jaar of twee als een kaartenhuis in elkaar zou donderen (baan kwijt, relatie uit, depressie) dacht ik daar tussen alle stoffen, jurken en tassen: inderdaad. More is more, en als er een knoop van mijn blouse valt, heb ik achter in een la mijn knopendoosje liggen. Vol met amazing knopen, welteverstaan.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer