Asset 14

More is more

Column: More is more

Ik was net achttien toen ik verliefd werd op B. Hij kwam uit Doetinchem en studeerde economie in mijn geboortestad. Al snel vroeg hij me verkering. Doordeweeks zaten we op zijn studentenkamer onder het schuine dak bier te drinken en pizza te eten, in de weekenden gingen we regelmatig langs bij zijn ouders Petra en Willem. Petra en Willem werkten allebei in het onderwijs en woonden in De Huet, een nieuwbouwwijk buiten het centrum van Doetinchem. Petra was het type mens dat een knopendoosje had waarin ze alle losse knopen die ze tegenkwam bewaarde, zodat ze er altijd wel een had die paste bij het kledingstuk dat ze wilde repareren. Ik bewonderde haar en tegelijkertijd (zoals wel vaker) beangstigde ze me. Op een ochtend aan het ontbijt kon ik niet kiezen tussen een croissant met jam, een broodje met kaas of yoghurt met Cruesli. Toen ik het ten slotte allemaal maar op mijn bord legde, bracht ze me glimlachend haar levenswijsheid bij: ‘Alles is goed, Eva, maar met mate.’

Er was maar één feestje nodig om korte metten te maken met mijn deugdzame routines.

Matigheid, de klassieke deugd uit de deugdethiek, daar heb ik een ambivalente relatie mee. Vaak ben ik geneigd het leven als een cumulatief feest te benaderen: er is heel veel, en ik wil het allemaal. Ik wil verzamelen, opbouwen, groter, meer. Dat is weleens anders geweest. Na mijn ontmoeting met Petra leek een gematigd leven me ontzettend aantrekkelijk, en ik zette er keurig op in. Overdag sorteerde ik de sokken in mijn sokkenlade, bereidde ik ieder college voldoende voor, probeerde ik weinig geld uit te geven en genoeg te slapen, maar er was maar één feestje nodig om met die routine korte metten te maken. B. had het over ‘Eva Dag’ en ‘Eva Nacht’, en ik raakte in een kleine identiteitscrisis. Hoe kon dezelfde persoon de ene avond tot vijf uur ’s ochtends in een café bier staan drinken en een pakje sigaretten op roken, om vervolgens twee weken aan een stuk rijstwafels en Elstarappels te eten en het nachtlampje om 22.30 uur uit te doen na drie kopjes kamillethee?

Een aantal jaar later kwam ik Kate tegen. Ze reisde door Europa en ik deelde tijdelijk een appartement met haar. Kate kwam uit ‘Vancouver Canada’, was burlesquedanseres en liet aan de binnenkant van haar onderlip ‘NO MEAT’ tatoeëren, maar at inmiddels toch weer vlees. Ze vond ieder bouwwerk dat ouder was dan honderd jaar ‘the most beautiful thing ever’. Op een middag in een kledingwinkel riep Kate dat ze alles saai vond. ‘Does this spark joy? Does this spark joy? No, and I want something fucking amazing!’ Want haar lijfspreuk was: more is more. Ondanks dat ik nog niet wist dat mijn toentertijd zorgvuldig opgebouwde en vrij gematigde leven (eerste baan, samenwonen, auto, kat) binnen een jaar of twee als een kaartenhuis in elkaar zou donderen (baan kwijt, relatie uit, depressie) dacht ik daar tussen alle stoffen, jurken en tassen: inderdaad. More is more, en als er een knoop van mijn blouse valt, heb ik achter in een la mijn knopendoosje liggen. Vol met amazing knopen, welteverstaan.

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd.

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer