Asset 14

Lekker flexen

Column: Lekker flexen

Kan een half jaar voorbijschieten zonder dat je noemenswaardige activiteiten ontplooit, anders dan het huishouden? Ja. Word je daar vervelend van? Welnee.

Na veertig jaar werken in de journalistiek duurde het precies zeven maanden voordat mijn hoofd helemaal leeg was. Ik werd er bijna duizelig van. Tot het ergens begon te knagen.

Zo dacht ik geregeld in gezelschap: waar zal ik het nu eens over hebben, anders dan de pianoles en wereldpolitiek (die op zich genoeg aanknopingspunten bood). Ik miste de eigen belevenissen.

Waar ik woon, naast het Noordzeekanaal en met het strand op fietsafstand, is het erg mooi. Maar er gebeurt geen ruk. Met de fietstocht naar slager of supermarkt en een broek passen bij die ene leuke zaak hebben we de hoogtepunten van de week wel gehad. Omdat de meeste vriendinnen nog werken kwam de oprichting van clubjes ook niet lekker van de grond. Er moest iets gebeuren. En ik moest het zelf doen.

Had ik me niet voorgenomen ooit zelf een thriller te schrijven? Kende ik als bangepoeperd in een donker huis niet genoeg huiveringwekkende momenten? Daadkracht overmande mij. In september schoof ik aan bij de Schrijvers Academie voor de basisopleiding. Mijn hoofd stroomde weer helemaal vol. Intussen mocht ik ook gaan schrijven voor Hard//hoofd. Dat was een lekker gevoel. Maar nog was ik niet tevreden.

Na ruim een jaar begon ik de stad te missen. De redding kwam ongezocht en onverwacht. Op Facebook zag ik het aanbod van een flexwerkplek, midden in de stad. Als ik de collega-schrijver die ermee adverteerde niet al had gekend, had ik misschien niet eens durven mailen; aan ouderen kleven tegenwoordig onaangename associaties.

Maar de reactie was enthousiast, vorige week was ik er op de koffie en vandaag heb ik bij de Torpedo Reporters mijn flexplek voor één dag per week gebruikt. Ik had de laptop mee en een bak zelfgemaakte vegetarische salade voor het moderne stadsmensgevoel. Ik haalde koffie bij de Coffee Company waar ze, als het tegenzit, per klant apart boontjes malen - Ethiopische, Colombiaanse, kies maar - zodat men meteen zen wordt van het wachten.

Ik deel nu een werkplek met wel twintig zzp’ers en andere flexwerkers die een rustige werkplek zoeken, maar toch ook een beetje aanspraak behoeven. Zojuist werd mij verzekerd dat een oude rot in dit gezelschap van veelal jongere schrijvers graag wordt binnengehaald, ook al zit ik daar uitsluitend voor de lol te schrijven.
We zitten in een zijstraat van de Haarlemmerdijk, ik heb alle bekenden in de stad al laten weten dat ik weer een plekje heb en of we straks even kunnen lunchen.

Om mij heen, aan de kust, wordt met opgetrokken wenkbrauwen geluisterd als ik opgetogen vertel over mijn flexplek in de stad. Wat zoek je daar dan, vragen ze, hier wonen toch ook mensen? Hier gebeurt toch ook van alles? Ik stel ze teleur en trap op tenen als ik dan zeg: ‘Maar niets wat mij prikkelt.’ Mijn buurvrouw - een coach - begreep het gisteravond helemaal, zij wist ook dat als je inactief raakt - lees: stopt met werken - je IQ meteen terugloopt. En wie wil dat nou?

Mail

Loes de Fauwe is journalist en oud-verslaggever van Het Parool. Ze publiceerde twee boeken, Kasba Holland (met Arthur van Amerongen) en Een moeilijke jeugd. Sinds Loes afscheid nam van de krant verheugt ze zich in haar bestaan als gepensioneerde. Zonder plichten, zonder wekker, maar nog steeds met een nieuwsgierige blik op de wereld.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer