Asset 14

Het enige woord dat het omschrijft

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Mijn vader en ik zitten in een café, de namiddag voor een persconferentie. Eens in de zoveel tijd proberen we samen naar de bioscoop te gaan, bij wijze van vader-dochter activiteit: we houden beiden van films en we hebben sowieso iets om over te praten als we daarna nog wat gaan drinken. Na twee uur kijken naar Italiaanse zomer in Paolo Sorrentino’s The hand of God oogt de kroeg duister.

Onze afspraken hebben meer lading gekregen sinds mijn vader in 2017 een hartstilstand kreeg: geen bloed dat door zijn aderen stroomde, mijn moeder in paniek want mijn vader had haar gezegd dat hij niet gereanimeerd wilde worden, zij na vijf minuten met het levenloze lichaam van haar man in haar armen gezeten te hebben toch maar naar de buren gerend, een ambulance, reanimatie, een week in coma op de intensive care.

Het interessante aan dit soort gebeurtenissen is dat ze niet zo vaak kunnen worden naverteld vanuit het perspectief van de patiënt, of de dode zo je wilt: de meeste mensen overleven dit immers niet. We kennen het verdriet van de naasten, de paniek, de radeloosheid, maar ik vroeg me af toen hij daar aan al die slangetjes lag: wat merkt hij hier zelf nu van? Ligt hij daar gewoon te slapen? En vooral: waar is mijn vader nu?

Ik maak me zorgen om hem. Hij lijkt er zelf (zoals wel meer optimistische boomers) helemaal geen problemen mee te hebben om op het randje van een lockdown met mij en pak hem beet tien anderen twee uur in een bioscoopzaal te vertoeven, om met zeker twintig onbekenden in dezelfde ruimte aan een tafeltje in een café te zitten. ‘Ik ben helemaal niet meer bang voor de dood,’ zegt hij. ‘Ik heb het toch al meegemaakt.’ Hij draait horizontale rondjes met zijn halve literglas Paulaner om het schuim een beetje nieuw leven in te blazen voor hij een slok neemt. ‘Niet dat ik er nog veel van weet. Maar ik herinner me nog wel een soort gevoel dat ik had toen tijdens die coma,’ zegt hij ineens. Ik vraag hem wat dan. Hij glimlacht een beetje. ‘Het enige woord dat het omschrijft is: ‘jammer.’’

Ik denk aan Fabietto die in The hand of God ternauwernood ontsnapt aan de dood omdat hij liever een voetbalwedstrijd keek dan met zijn ouders een weekendje weg te gaan. Zijn gegil in de ziekenhuisgang nadat hij te horen krijgt dat zijn beide ouders zijn overleden.

Had hij niet door hoe het was om alvast te denken over een speech voor op zijn begrafenis?

‘Misschien ben jij niet bang, maar ík wel,’ zeg ik hem. Ik hoor hoe geagiteerd ik klink. Mijn vader liet zich netjes vaccineren, maar zegt als vijfenzestigplusser met een dagelijkse pillencocktail, een ingebouwde ICD, terugkerende longontstekingen, onverklaarbare flauwtes en hartritmestoornissen niet bang te zijn van de pandemie. Had hij niet door hoe het was om een week in die wachtkamer te zitten? Om alvast te denken over een speech voor op zijn begrafenis? Over hoe het verder moest met mijn moeder, over dat mijn zus en ik al hadden besloten haar een hondje cadeau doen als ze er klaar voor was terwijl hij daar lag te pruttelen aan een beademingsapparaat?

‘Daar heb ik eigenlijk nooit zo bij stilgestaan,’ zegt hij terwijl hij aan zijn bierviltje wriemelt.

Het is vijf uur, we slaan het rode velours gordijn opzij, duwen de piepende cafédeur open. Ik kan niet anders dan opgelucht zijn dat hij voorlopig zijn laatste Paulaner in de kroeg gedronken heeft. Dat we één keer de hand van God hadden om hem te redden, maakt niet dat ik daar een tweede keer op durf te rekenen. De frisse winterlucht slaat ons in het gezicht, we nemen afscheid na ons filmuitje.

‘Dat was de laatste voorlopig,’ zeg ik.

‘Ja,’ antwoordt mijn vader. ‘Jammer hè?’

Mail

Eva van den Boogaard is docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. // eva@hardhoofd.nl

Dymphie Huijssen (1995) is een illustrator en animator die zich bezighoudt met het visualiseren van complexe gevoelens. Haar werk kenmerkt zich door een zekere elegantie, kwetsbaarheid en een tikkeltje melancholie.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer