Asset 14

Geluid

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

Mijn bovenburen gingen verhuizen. Vanachter het gordijn zag ik de vrouw met dozen naar een auto lopen. Haar vriend droeg de stofzuiger. Een week eerder had ik een envelop van de gemeente Abcoude uit hun postvakje zien steken. Ik zei tegen L.: 'Misschien, misschien,' maar durfde niet te hopen. Nu wist ik het zeker. Ik knielde naast de eettafel en balde mijn vuist. Ik dankte de god der stilte.

Burengerucht schijnt voor de halve wereld een probleem te zijn, maar dat troost mij niet. Ik ben allergisch voor geluid. Ik verander in een tandenknarsend beest. Nergens is het zo erg als bij mij.

De website van de gemeente suggereert dat ik eerst zelf met de buren ga praten. Vriendelijk vragen of de muziek wat zachter mag. Vaak hebben mensen zelf niet door hoe hard die staat. Een feestje kan bijtijds worden aangekondigd. Je kunt je dan uit de voeten maken.

Maar mijn buren houden niet van harde muziek. Ze organiseren geen feestjes. Ik hoef me niet uit de voeten te maken - ik heb geen poot om op te staan. Wat mijn buren doen, is lopen. Heel veel lopen. Op vijfenveertig vierkante meter valt kennelijk altijd iets te doen. Ze lopen door een opgeruimd huis. Dat kan niet anders.

Toen ik mijn buurvrouw voor het eerst in het voorbijgaan aanklampte zei ze: 'Stilzitten is niks voor mij.' Ik dacht: probeer het eens. Je weet nooit wat het oplevert. Gedachten bijvoorbeeld.

Later op de avond klopte haar vriend op mijn deur. Hij zei dat ik ook onder een gezin met vier kinderen had kunnen wonen. “Of onder een bowlingbaan,” zei ik, maar daar kon hij niet om lachen. Hij vond dat ik overdreef. Ik deed de deur dicht.

Er is een holle ruimte tussen mijn plafond en mijn buren. Toen ik de Praxis-man om advies vroeg, zei hij: 'Een klankkast. Daar doe je niks aan.' Hij vertelde dat geluid altijd zijn weg vindt. Geluid is als water. Om verlost te worden, zou ik mijn huis in een studio moeten veranderen. Een zwevend plafond. Driedimensionaal isoleren. Een project waar mijn salaris nachtmerries van krijgt.

giant-listening-device_l

Beeld: San Diego Air & Space Museum Archives

Wat overbleef was acceptatie of Ohropax. Het werd Ohropax. Avond aan avond hoorde ik mijn bloed door mijn hoofd stromen en wachtte op de Verhuizing. En de Verhuizing kwam. Weliswaar onaangekondigd - we waren al een tijdje niet meer in gesprek. Maar daar was de envelop uit Abcoude en toen de dozen en de stofzuiger. Het leed geen twijfel. Verhuizing.

De woning stond een tijdje leeg. Ik woonde in het paradijs, maar op geleende tijd. Dat wist ik. Ik probeerde toch te genieten. Ik merkte dat stilte geluid kan maken. Een hond ver weg, rinkelend bestek in spoelwater. Scheldende Eksters. Ik luisterde met volle teugen. Ik voelde mijn trommelvliezen.

'Kon het maar altijd zo zijn,' zei ik. 'Voor eeuwig.'

L. rolde met haar ogen en zei dat ergernissen een keuze zijn. Dat ik vooral denk dat ik allergisch ben voor geluid. L. is socioloog, maar van psychologie had ze kennelijk ook kaas gegeten. Ik besloot haar te negeren.

Het geluk duurde tot een zondagavond. We lagen in bed. Hoorde ik gestommel in het trappenhuis, daarna boven mijn hoofd. Een conversatie. Lachende mannen. Ik schoot overeind. L. vroeg wat er aan de hand was maar ik wapperde met mijn handen, hysterisch, zo’n beetje als de winnares van een modellenwedstrijd. Ik kreeg het benauwd. Ik verloor controle. 'Nieuwe buren,' piepte ik. 'Nieuwe buren, nieuwe buren, nieuwe buren…'

Het duurde een kwartier, toen kwamen de voetstappen de trap weer af. Ik sprong uit bed en sprintte naar de huiskamer en verborg me achter het gordijn. De voordeur viel dicht en naar buiten liepen twee jongens. Ze droegen dikke jassen met bontkragen. Eentje liep naar een scooter. Ik slenterde terug naar de slaapkamer, gebroken. L. keek me vragend aan. 'Fucked,' zei ik. 'Bontkraagjes. Scooters. We zijn fucked.'

L. probeerde perspectief te bieden. Niet op de zaken vooruit lopen. Je weet het niet. Maar ik wist het wel: het paradijs was verdwenen, net zo onaangekondigd als het gekomen was. Nu wachtte de Hel. Een jonge kerel, zijn eerste huis. Eindelijk onder de ouderlijke vleugels vandaan. Een bowlingbaan zou het niet worden, een partycentrum des te meer. Ik controleerde mijn voorraad Ohropax. Ik wilde huilen.

Over de psychologie achter ergernis hebben L. en ik het nooit meer gehad. Een paar dagen na de zondagavond stond er een beleefde jongeman voor onze deur. Hij stelde zich voor en zei dat hij in de weekenden nog bij zijn moeder zou slapen. Dan kon die ook meteen zijn was doen. 'Op jezelf wonen is toch niet niks.' Toen ik vroeg waar zijn moeder woonde, wees hij met zijn duim over zijn schouder. 'Achter het Mercatorplein.'

Jaren van frustratie hadden mijn buren van hun menselijkheid ontdaan. Zij Waren Geluid. Ik was ervan overtuigd dat ze de hele wereld gek maakten. In restaurants, of op de pont naar Noord. Dit was hun rol op aarde. De bontkraag van mijn nieuwe buurman symboliseerde een voorportaal van de hel. Tot ik hoorde dat zijn moeder die bontkraag voor hem waste, terwijl hij in zijn oude kamer lag te dromen van zijn nieuwe huis.
Ergernissen zijn een keuze. Ik zal L. niet meer negeren. Ik luister naar de stilte.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dé vluchteling bestaat niet

Dé vluchteling bestaat niet

Marthe van Bronkhorst hoort bij de huisartsenpraktijk verhalen van vluchtelingen. Ze raakt gefrustreerd, omdat de politiek niet ziet 'dat een individu meer is dan twee vierkante meter ruimte en een lichaam dat gevoed moet worden'. Lees meer

Column: Objectief gelukkiger met onszelf

Objectief gelukkiger met onszelf

Ook op vakantie blijkt de tijd niet stil te staan, merken Eva en haar vrienden in Zuid-Frankrijk. Gelukkig gaan ze er qua uiterlijk alleen maar op vooruit, vindt één van hen. Lees meer

Wanneer je jezelf vergeet

Een klein beetje Selbstvergessenheit

Jezelf vergeten in een relatie, wat betekent dat eigenlijk? Marthe van Bronkhorst worstelt met hoe ze is veranderd door een geliefde. Lees meer

Als cavia's in de val

Als cavia's in de val

Marthe van Bronkhorst wil niet meer vliegen maar loopt tegen allerlei problemen aan als ze een duurzame vakantie probeert te boeken. Lees meer

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Worden wie ik eigenlijk ben voor 150 euro

Wat zegt het huis waarin je woont, en de meubels erin, over jou? En ben je in een ander huis, tussen andere spullen, nog wel precies dezelfde persoon? Eva past deze zomer op wat woningen van bekenden en onderzoekt wat ze beleeft. Lees meer

Woordenboek der Obscure Melancholieën

Woordenboek der Obscure Melancholieën

De schaamte en toch het gemis wanneer je in je oude dagboek je zorgen terugleest - waarom is er geen woord voor dat gevoel? Marthe van Bronkhorst bedenkt daarom een woordenboek voor melancholische emoties. Lees meer

De onwerkbare

De onwerkbare

Dit is het derde en tevens laatste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Voor niemand vindbaar

Voor niemand vindbaar

Het kan fijn zijn als je familie aan je denkt wanneer je er niet bent. Maar voor af en toe onvindbaar zijn is ook iets te zeggen, vermoedt Eva tijdens een werkbezoek aan de Estse hoofdstad Tallinn. Lees meer

Je plaats op de weg 

Je plaats op de weg 

Dit is het tweede deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Motten en vlammen

Je hebt motten en vlammen

Marthe van Bronkhorst verwerkt een tegenslag in de liefde en observeert dat de wereld bestaat uit twee soorten mensen: de motten en de vlammen. Lees meer

Strengen

Strengen

Dit is het eerste deel van een serie columns/korte verhalen waarin Jorik Amit Galama sociaal-ecologische thema’s benadert via persoonlijke ontmoetingen. Seksualiteit, marginalisering, magie en trauma blijken hierbij geregeld op intieme wijze met elkaar verweven. Lees meer

Krabbels in de kantlijn

Krabbels in de kantlijn

Eva stuit op aantekeningen in de kantlijn van oud boek, gemaakt door haar jongere ik. Maar wie is dat eigenlijk? Lees meer

Slachtoffers van zinloos gekwel

Slachtoffers van zinloos gekwel

Marthe van Bronkhorst buigt zich met verbazing over wat mensen bereiken in een sportschool: "Duizend uur spieren trainen en ze nooit inzetten in het gevecht. Honderd keer gooien en nooit iets raken: lang leve de nutteloosheid." Lees meer

Koningen van de dansvloer 2

We zijn allemaal koningen en lakeien

Marthe van Bronkhorst vraagt zich af waarom zoveel mensen dol zijn op het koningshuis: "Ik heb de Oranjes nog nooit op één originele gedachte of uitzonderlijk talent kunnen betrappen. Waarom willen we dan toch zo graag klappen, juichen, buigen?" Lees meer

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Het café

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid. Lees meer

een persoon duwt een rotsblok een berg op terwijl die ingehaald wordt door iemand op een fiets

Hoop

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel IV: over Sisyphus als raadgever. Lees meer

Column: Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar je niemand kent

Feestjes waar ze niemand kent vergen enige moed van Eva om naartoe te gaan, maar hebben tegelijkertijd hun voordelen. Lees meer

Zweten tegen beter weten in

Zweten tegen beter weten in

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel III: over sporten met een beperking. Lees meer

De handicapwalk

De handicapwalk

Tiare van Paridon neemt ons vijf weken lang mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week deel II: over het identificeren met je eigen ziektebeeld. Lees meer

Allemaal normies

Allemaal normies

Marthe van Bronkhorst probeert tijdens een voorstelrondje te achterhalen waarom ze zich zo onwennig voelt bij bepaalde mensen. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!