Sara van Gennip is de Zondagsschrijver. Zeven weken lang ziet Hard//hoofd zich iedere zondag gezegend met een kort verhaal van haar hand. Over geloof, en het gebrek daaraan. Vandaag deel vijf: God.
08.00 uur
Wakker worden, wakker worden Justus, sla het dekbed van je af en zet je voeten op het koude zeil. Je kleren liggen klaar, gisteren uitgezocht, gestreken en op je stoel gelegd. Ga je douchen, poets je tanden, scheer de stoppels van je wangen. Kam je haar tot het in zijdezachte gordijntjes langs je gezicht hangt. Pak de gel, kam het achterover. Schud dan toch wat krullen los. Neem plaats aan je bureau, dat mag in je onderbroek, en knip je nagels. Ook die van je tenen. Juist die van je tenen. Trek je kleren aan. Die broek staat je goed met die paarse blouse, kijk maar. Draai een rondje voor de spiegel. Knik. Zeg eens iets. Harder, ik kan je niet verstaan. Misschien moet je het schreeuwen. Heel goed. Kijk eens uit het raam. Zie je die man? Die man hoorde het ook. Hij ziet je, neemt zijn hoed af. Hij kent je maar jij bent hem vergeten. Dat is niet erg. Hij wordt oud. Zijn haren plakken aan elkaar. Je ziet zijn schedeldak door het zilver schijnen.
11.45 uur
Leg die Snickers maar terug. We waren op weg naar het brood. Pak maar een hele, dan kan je even vooruit. Nee, niet de ham-kaas croissants. Terugleggen. Leg terug. Soms weet ik niet of je me echt niet hoort of simpelweg negeert. Nou goed, twee ham-kaas croissants dan. Maar ook dat brood, volkoren. Nu nog even richting kaas. Al zou ik liever zien dat je veganist werd. Die dieren zijn er niet per se voor jouw plezier. Doe dan op z’n minst belegen, jong smaakt nergens naar. Vergeet het afwasmiddel niet. Toiletpapier, scheerschuim, vaatdoekjes. Loop even terug. Pak dat zakje wortels maar, voor als je straks weer trek krijgt. Doe nou maar gewoon. Ik weet best dat er nog een reep chocola op kantoor ligt en we weten allebei hoe dat gaat. Oké, kies maar: de linker of de rechterrij. Ja, ik dacht, ik geef je weer eens iets te kiezen. Dat stimuleert je verantwoordelijkheidsgevoel. Links, zeker weten? Oké, maken we er een wedje van. Als je bij links sneller aan de beurt bent dan dat meisje met de rode jas rechts, dan laat ik de hele dag de zon schijnen. Of nee: dan springt er vandaag niemand van een flat. Gemiddeld zijn daar in Nederland 2,5 levens per dag mee te winnen. Nog steeds zekersteweten links? Goed, wat jij wil. We zullen zien.
13.55 uur
Adem in, hou even vast, blaas uit. Langer, hou vol, alles uitblazen tot je longen leeg zijn. Heel goed. Opnieuw. Je hart klinkt goed. Stabiel. Oké, de deur gaat open. Wacht tot ze je naam noemt. Glimlach en sta op. Strijk je blouse glad. Geef haar een stevige handdruk, zeg je naam. Kijk haar aan, kijk haar diep in haar ogen en kijk weg. Stap de kamer in en ga zitten. Laat haar uitpraten. Luister. Knik zodat ze weet dat je luistert. Zeg af en toe ‘aha’ of ‘exact’. Zak iets onderuit. Plaats je linkerenkel boven je rechterknie. Vouw je handen, net boven je kruis. Tik met je duimen tegen elkaar. Kuch. Wees niet bang, we hebben geoefend, je kan dit, jij kan dit als geen ander. Jij bent de juiste mens op de juiste plek. Dat weet ik, dat weet jij. Nu zij nog. Spreek.
15.10 uur
Loop terug naar kantoor. Eet die chocoladereep.
Geniet. Als ik kon zou ik je zoenen.
17.30 uur
Opletten, altijd opletten Justus. Je telefoon gaat. Pak het toestel uit je broekzak. ‘Mama belt’. Schuif met je duim naar rechts. Zeg je naam. Luister. Blijf ademhalen. Leg de telefoon op tafel, zet op luidspreker. Luister. Kijk naar je handen. Zie ze trillen. Zeg iets terug. Maakt niet uit wat. Zeg iets liefs. Zeg dat je zo langskomt. Dat je nu langskomt. Hang op. Luister naar je hart. Het klopt nog steeds. Hoor je? Je hart klopt nog steeds. Het klinkt goed. Nu opstaan. Sta op.
Ik heb je gewaarschuwd voor die linker rij, Justus.
00.20 uur
Welterusten.
00.41 uur
Waarom slaap je niet?
01.00 uur
Tel een schaap of denk aan die keer dat je moeder je een fiets gaf terwijl je niet eens jarig was.
03.10 uur
Ga slapen.
Ik heb nog meer te doen.
Sara van Gennip schrijft verhalen waarin mensen discussiëren, liefhebben en geloven tegen beter weten in. Ze studeerde in 2012 af aan de (drama)schrijfopleiding van de HKU en schreef sindsdien o.a. theater voor Oerol, Over het IJ, Festival Boulevard en het Kameroperahuis, en korte verhalen voor ShortReads. Ze won diverse prijzen voor haar werk.
Lune van der Meulen is illustrator, schilder en schrijver. In haar werk staat de mens en zijn onvermogen vaak centraal. Ze weet eigenlijk nog niet precies wat ze wil, dus doet ze maar zoveel mogelijk van alles.
