De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat.
op zondag schud je lachend handen
noem je ieder bij de naam
bij wie je je fiets
tegen de heg zet
je tas opent
je handen vouwt
hoe je woorden voor hen vindt
ze zeggen tegen mij
wat een rots is je vader
maar rotsen bewegen niet
ze staan stil
ze blijven op de plek
waar je ze achterlaat
op zondag sta je rechtop
je handen bewegen
als ze woorden vormen
je spreekt over de Vader die
altijd ziet wie Hem zoekt
die vrede schenkt
en het licht
de weg, de tijd
de eeuwigheid
ze zeggen tegen mij
wat preekt hij lang
maar ik hoor je anders nooit
ik luister op zondag
naar de woorden
die je de hele week niet zegt
ik wil geen herder
ik wil dat je een keer blijft
dat je fiets in de schuur staat
op zondagmiddag kom je thuis
je trekt je jas uit
laat hem hangen in de gang
pakt een kop koffie, een koek
een glas likeur
je das hangt als een touw
om je nek
je zucht naar de grond
ze zeggen tegen mij
wat heb je toch een lieve vader
en ik knik
want ik weet dat het klopt
maar ik wil een vader
geen dominee
ik wil geen herder
ik wil dat je een keer blijft
dat je fiets in de schuur staat
een vader zonder jas
zonder gemeentemap
ik wil geen gebed, geen zegen
ik wil geen rots
ik wil een spons
ik wil iemand die het licht uitdoet
een kus op mijn hoofd
ik wil dat je mij aankijkt
dat je je vork neerlegt
en mijn moeder bedankt
voor het eten
ik wil dat je zegt
waar je naartoe gaat
dat je hier blijft
ik wil geen amen
aan het eind van de zin
ik wil geen amen
aan het eind van de zin
ik wil geen amen
aan het eind van de zin
ik wil hopen
dat je nog komt
ik wil niet bidden
ik wil niet bidden
voor een vader
ik wil mijn ogen wijd
openhouden
en dat je er dan bent
Martijn van Arkel staat over vijf jaar op een klein balkon, met een potplant in zijn hand en een helm op, en denkt: ‘Het is me toch gelukt.’ Geen idee waarmee.
Stan Molenaar beweegt zich met zijn werk op de grens van naïef en doordacht, waarbij humor en ongemak een belangrijke rol spelen. Hij zoekt beelden die serieus en terughoudend zijn en tegelijkertijd speels en open.
