Leren riempjes die uitdagend uitsteken, of juist veilig verstopt tussen sokken in een mandje. In dit essay reflecteert Imme van Zuilekom op de strapon: die zowel zachtheid, hardheid en samenzijn bevat.
één
Ik ga je iets vertellen. Of eigenlijk wil ik je iets duidelijk maken dat lastig uit te leggen is. Ik wil het je laten zien, je bij de hand nemen.
Ik wil dat de haren op je armen overeind gaan staan, dat je kippenvel krijgt achter je oor, dat je zucht en dat je je langzaam ontspant, vind je het oké als ik zo dichtbij kom? Je mag wegkijken, oogcontact verbreken met deze letters die ik een voor een op je buik leg, zo zachtjes dat je huid tintelt van mijn vingertoppen die je nog nét niet aanraken. En als je zucht, beslaat voor heel even mijn blad, mijn scherm en verlies ik mijn concentratie: mijn vingers raken je buik, vlak onder je navel. Het zijn jij en ik, en de ruimte tussen ons in en dan nog iets, net zo tastbaar als wanneer ik je kus maar nog niet helemaal, als ik vlak voor mijn lippen de jouwe raken heel even wacht, en dan nog iets langer, waardoor de kus tussen ons in blijft hangen.
We bewaren ze allemaal op eenzelfde plek, of ik bedoel iedereen die er een heeft, heeft hem liggen in een doos in een kledingkast, weggestoken in een hoekje. Of in een mandje onder het voeteneind, in een kist onder in het nachtkastje. Laatst was ik bij iemand die de doos boven op haar kast had staan, er hing een leren riempje uit en ik vond dat indrukwekkend. Ik kon me niet voorstellen dat dat riempje per ongeluk over de rand van die doos hangt.
De mijne ligt onder in mijn sokkenmandje. Ik kocht ‘m samen met mijn eerste vriendinnetje. Zij was 17 en ik 18 en we zaten op de bank van mijn studentenkamer om er één uit te zoeken. Zij wees er één aan met blauw, roze en wit en ik vroeg me af of ze wist dat dat de kleuren van de trans vlag zijn, maar daar zei ik niets over. Het was een kleine, de maat werd aangeduid door afbeeldingen van handen met opgestoken vingers: hier stond een afbeelding van twee vingers naast en dat leek ons een goede maat. Daarna keken we naar harnassen, de leren riemen met ijzeren ringen waren ons wat te intimiderend en dus kozen we voor een boxer met een gat erin, dat leek ons wat zachter en ook wel stoer.
Ik was niet thuis, dus een huisgenoot nam het pakketje aan en ik had kriebels in mijn buik toen ik de doos in mijn postvakje vond. Toen ze dat weekend bij me kwam, vreeën we de hele middag alsof er een nieuw stuk aan ons samenzijn was vastgegroeid. We wisselden af, vroegen elkaar, wil jij nu, dan wasten we ‘m schoon met water. Als ik een weekend bij haar was nam ik ‘m mee, in de boxer gewikkeld en dan nog in een T-shirt voor het geval dat — welk geval wist ik niet, maar de tederheid van het inpakken vond ik belangrijk. Als ze er niet was, lag hij in de boxer gewikkeld in mijn bed, soms waste ik hem expres niet schoon zodat hij nog naar haar rook. Daar lag hij nog steeds toen ze het uitmaakte en dat is de reden dat hij nu van mij is.
Het voelt dan alsof een stukje van de ruimte om me heen van mij wordt
Vijf maanden later werd ik verliefd en zes maanden later stond ik een zelfbedacht reinigingsritueel uit te voeren met kaarsjes rond de gootsteen. Met een nummer van Beirut op de achtergrond vroeg ik me af of ik dan nu zeep zou moeten gebruiken, maar ik had alleen gewone zeep en ik wist niet zeker of ik dan over pH-waardes na moest denken.
Mijn strapon reisde minder heen en weer omdat zij er ook een had, al vond zij die van mij fijner. Ik had een voorkeur voor die van haar, het was er zo een met zwarte leren riempjes en ijzeren ringen en ik vond dat niet meer zo heftig. Ik genoot ervan alle riempjes een voor een af te stellen terwijl ik wist dat ze naar me keek.
Om heel eerlijk te zijn heb ik mijn eigen strapon niet meer uit het sokkenmandje gehaald sinds we niet meer samen zijn. Ik weet eigenlijk niet of ik ‘m wel heb schoongemaakt na de laatste keer — dat is anderhalf jaar geleden en ik voel een beetje schaamte dat ik zo’n dierbaar onderdeel van mijn seks zo verwaarloos. Ik mis ‘m.
Of het ook iets met gender te maken heeft, vroeg Rosa. Dat weet ik niet en ik stel me weer voor hoe ik de riempjes afstel, en dat het dan voelt alsof een stukje van de ruimte om me heen van mij wordt. Het kwam pas later dat ik me voor ging stellen dat het onderdeel van mijn lichaam is, dat ik ermee kan voelen. Ik heb nog nooit geprobeerd dat gevoel te verwoorden en ik kan alleen maar denken aan dat ik nog nooit een strapon aangetrokken heb enkel voor het aantrekken, enkel voor mezelf.
twee
Ik stel me voor dat ik de kastdeur van mijn ex open en, zonder te kijken, tast in de doos waarin ik weet hij ligt, voel de riempjes, even opluchting omdat het zo vertrouwd voelt, dan de badkamer in met mijn buit. Ze is niet thuis. Met een bobbel in mijn broek loop ik de badkamer uit, de deur uit, trek hem netjes achter me in het slot. Ik loop niet door haar dorp, maar door mijn eigen straat. Ik voel de riempjes in mijn dijen, het drukken in mijn broek. Het is veel, even op een bankje zitten. Wat doe ik daar? En waarom moet ik per se die van haar hebben? (En mag dit?)
Tijdens orgasmes zie ik soms patronen van badkamertegeltjes in Jugendstil-stijl
Gister heb ik de hele nacht naar strapon-harnassen gekeken, omdat ik door het schrijven van deze tekst besefte dat ik niet haar, maar die leren riempjes mis en dat ik volgens mij gewoon zelf zo’n harnas moet hebben. Ze zijn lastig te vinden. Er is een bedrijf in Portland dat handgemaakte leren harnassen verkoopt voor heel veel geld, dat kan ik niet betalen. Er zijn veel boxershort harnassen. Er zijn harnassen met dezelfde soort riempjes, alleen zijn die synthetisch. Dat vind ik dan toch jammer. Er is een bedrijf in Duitsland dat harnassen in opdracht maakt. Er bestaan ook harnassen die je om je bovenbeen kan binden, waar je een dildo in kan doen. Dat wist ik niet. Je kan voor die handgemaakte harnassen ook een potje kopen met spul om het leer mee te verzorgen, net als bij schoenen.
drie
‘Zou je weleens een piemel willen hebben?’ vraagt ze, terwijl haar vinger langzaam een heel klein beetje bij me binnenkomt. Ze wacht tot ik antwoord geef. ‘Het lijkt me heel leuk,’ zeg ik, ‘om seks te hebben met een piemel.’ ‘Dat is het ook,’ zegt ze. Om seks te hebben met iemand die een piemel heeft, bedoelt ze. Zij weet dat beter dan ik. Wat ik zou willen is die piemel hebben. Niet de hele tijd. Af en toe. Gewoon, om te weten hoe het voelt om je erectie tegen iemand aan te kunnen duwen. Een klein moment verheug ik me erop om haar een strapon te laten dragen, om te zien hoe ze dat zou vinden. Dan duwt ze haar vinger diep in me. Tijdens orgasmes zie ik soms patronen van badkamertegeltjes in Jugendstil-stijl.
Waar komt dat idee van een echte en een neppe piemel eigenlijk vandaan? Ik moet denken aan een tekst van Simon(e) van Saarloos die verwijst naar weer een andere tekst waarin ons idee van ‘echtheid’ bevraagd wordt. Die schrijver stelt voor om een fallus, ik ga gewoon het woord piemel gebruiken, om een piemel op je arm te tekenen en te doen alsof het een echte piemel is. Ik doe het niet, maar ik geloof het wel: als ik kan voelen dat een rubberen strapon deel is van mijn lijf, kan ik dat vast ook met een getekende piemel op mijn arm. De schrijver spoort je aan om die op-je-arm-getekende-piemel af te trekken bijvoorbeeld. Om met iemand te vrijen en de ander ook de interactie met je piemel-op-je-arm aan te laten gaan. Wie bepaalt nou wat echt is? Hoe meer je je voorstelt, hoe meer seks ís. Als je alleen maar echtheid wil, blijft er vrij weinig van seks over.
Zoals dat je eerst iemand met je handen aanraakt en dan met je tong
Ik stel me voor dat ik nu een strapon draag. Ik bedoel, ik stel me voor dat het gevoel dat ik ken van het dragen van een strapon eigenlijk het gevoel van een piemel is, ik stel me mijn piemel voor en probeer dat helemaal te geloven, ik bedoel, ik concentreer me op de piemel tussen mijn benen.
vier
Aan een rivier in Frankrijk. Al de hele zomer zwem ik in mijn blootje. Ik vind het helemaal niet meer leuk om te zwemmen als ik een bikini draag. Ik wil water om mijn hele lichaam voelen. Ik erger me als er andere mensen zijn. Zwem dan maar in mijn onderbroek.
Je hebt niet zomaar straponseks met iemand — of, laat ik voor mezelf spreken, ik heb niet zomaar straponseks met iemand. Dat zou te snel zijn. Eerst wil ik weten hoe je werkt, hoe je lichaam werkt, wat je wil of hoe ik je kan raken, hoe ik je veilig kan laten voelen. Straponseks is een soort volgende stap. Zoals dat je eerst iemand met je handen aanraakt en dan met je tong. Ik kan me niet voorstellen dat ‘hetero’-koppels (ik bedoel, mensen met lichamen die de klassieke piemel-vulva combinatie vervullen) comfortabel zijn met penetratieseks als basis, als uitgangspunt, ook als je elkaar net kent. En al die stappen daarvoor dan? De hele opbouw— wat zonde. Bovendien lijkt het me ontzettend intens.
We zijn een paar keer met elkaar naar bed geweest. Het is fijn, ik voel me rustig en durf je vragen te stellen. ‘Voelt dit goed?’ ‘Ben je ontspannen?’ ‘Wat wil je?’ Ik weet hoe ik kan zorgen dat je buiten adem raakt. Ik kus je, kleed je uit, leg je op mijn bed, kruip boven op je, lik je hals, duw je benen omhoog en uit elkaar. Tot je je adem kwijt bent. Dan kom ik overeind, trek mijn shirt uit, met ontbloot bovenlijf stap ik naar mijn kledingkast. Je blijft liggen, kijkt naar wat ik doe. Ik haal mijn strapon tevoorschijn, loop terug naar het bed en leg hem naast je neer zodat je hem van dichtbij kan bekijken, mocht je willen. Nauwkeurig bestudeer ik je blik, en als je ogen de mijne weer raken hou ik je blik vast terwijl ik mijn broekriem losmaak, me uitkleed, een stap naar je toe zet, een hand op je bovenbeen terwijl ik naar het harnas reik, het aantrek, een voor een de riempjes afstel. Mijn blik is naar beneden gericht, maar ik voel je ogen warm op mijn lichaam. Even kijk ik op.
Ik zoek op het internet naar radicale essays over strapons en hoop op een anarchistisch, lesbisch betoog over strapons maar vind alleen een slappe site die gaat over de emancipatie van mannen die gepegd willen worden en dat dat absoluut totaal niks met gay zijn te maken heeft maak je geen zorgen.
Ik veeg de onhandige klodder glijmiddel af aan het shirt dat op het randje van het bed hangt, dat daarna op de grond glijdt, terwijl ik de tube wegleg en weer boven op je kruip, mijn hand in je haar en mijn mond op je tong, de strapon leg ik tussen je benen tegen je aan zodat je kan wennen aan de temperatuur, de structuur. Ik kus je met ogen open zodat ik naar jou met ogen dicht kan kijken en dan kom ik bij je binnen, een heel klein beetje. Je ogen gaan open, ik hou je gezicht vast, dan langzaam helemaal, je wordt boter. Je wordt warme boter en ik maak afdrukken met mijn lijf in jouw gesmolten lijf en ik smelt en jij koelt weer af waardoor je weer vorm krijgt en dan word je nog een keer boter tot ik weer vorm krijg, een vorm die niet eindigt bij rubber en harnas maar die helemaal van romig, van warm, van boter, totdat het hele bed vettig en zacht en mijn kamer nog dagenlang naar boter ruikt.
Dit artikel publiceerden we eerder in Harnas, waarvoor we onze krachten bundelden met Museum Arnhem. Hun tentoonstelling Naakt dat raakt vindt literaire en poëtische verdieping in een speciaal katern in ons papieren magazine dat in maart dit jaar verscheen en dat we presenteerden met voordrachten (van onder andere Imme van Zuilekom) bij de tentoonstelling. Naakt dat raakt is nog tot en met 20 september 2026 te zien in Museum Arnhem.
Imme van Zuilekom is schrijver, performer, verteller, beeldmaker, activist en bovenal mens. Imme houdt van teksten die dansen met de vraag 'Hoe zijn we eigenlijk mens in deze wereld?’
Nanski Punanski maakt illustraties over onderwerpen zoals inclusiviteit, empowerment, gendergelijkheid en body positivity. Als biseksuele kunstenaar werkt ze altijd met een herkenbaar pride-kleurenpalet. Als visueel activist laat ze zien dat diversiteit gevierd moet worden!
