Kasper is nooit misbruikt en overweegt een schadeclaim." /> Kasper is nooit misbruikt en overweegt een schadeclaim." />
Asset 14

Zonder zonde

Hij streelde mijn dijen op het wiegende ritme van het ‘Erbarme dich’. Onaangenaam was het zeker niet, maar wel wat vreemd. Ik kende deze man louter van tv-optredens en toch voelde hij als een oude bekende. Met zalvende stem zei hij ‘dit is goed jongen, dit is zoals het zijn moet’ en schoof mijn onderbroek met een zwierend gebaar van mijn billen. Antoine Bodar wist duidelijk waar hij mee bezig was. Ik zag mijn piemel en realiseerde me dat ik onmogelijk ouder dan acht kon zijn. ‘Gaat dit niet in tegen uw celibaat?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Wat attent dat u zich om mij bekommert’ zei Antoine verrukt en ik vroeg mij af of hij elk kind vousvoyeerde, of dat ik een speciaal geval was voor hem. In de verte beierden de klokken van het Vaticaan. ‘Maar u hoeft zich geen zorgen te maken om de hemelse genade die mij deelgevallen zal. Zolang ik degene ben die niet ejaculeert, blijft het goddelijke evenwicht in stand. Dit moet u zien als niet meer dan een oefening in verlangen.’ Tijd om over die woorden na te denken had ik niet, want het volgende moment lag ik klaarwakker in bed. Tot mijn grote teleurstelling zag ik mijn vriendin naast mij liggen, iemand die zich nooit wat had aangetrokken van welke religieuze beperking dan ook. Het was nog maar vijf uur ’s ochtends, maar toch besloot ik op te staan en eieren te gaan bakken. Gelukkig bleken er nog Italiaanse kruiden in het kastje te zitten.

Met de rest van de dag kwam het niet meer goed. Ik bleef me maar afvragen waarom ik toch nooit in mijn jeugd misbruikt ben, of op z’n minst een beetje onzedelijk geaaid. Goed, het antwoord is natuurlijk dat je daar katholiek voor moet zijn. Want alleen de ware kerk verschaft ware liefde. Ik heb mijn hele leven een groot gemis gevoeld dat ik maar niet kon plaatsen, maar door de recente ontwikkelingen in de roomse wereld begon het langzaam tot me door te dringen waar die leegte vandaan kwam en mijn droom maakte tenslotte alles in een lucide ontlading duidelijk. Nu ik te oud ben om tot een katholieke kostschool of paaps internaat toe te treden en mij te laten vergrijpen door God’s begerige afgezanten, eis ik een schadevergoeding. Ik ben immers emotioneel geruïneerd en om nog iets van mijn armetierige bestaan te kunnen maken, wil ik klinkende munten zien. En het gaat natuurlijk ook om rechtvaardigheid. Moet ik eronder lijden dat mijn ouders besloten atheïst te zijn, zodat elke mogelijkheid op een ongelukkige jeugd voor mij bij voorbaat in de kiem werd gesmoord? Nee, dat valt natuurlijk onmogelijk te rijmen met het recht op gelijke behandeling.

Nu is mij pas, tot mijn grote verbazing, verteld dat ook buiten het katholieke geloof zo nu en dan kindermisbruik voorkomt. Dat betekent dus dat mijn kansen op een ongeneeslijk trauma er wel degelijk waren. Maar waarom heeft dan in godsnaam nooit een oom, pianoleraar, of overblijfjuf op die manier naar mij gekeken? Wilden zij mij iets ontnemen waar ik recht op had, alleen maar om mij tot het einde der dagen te kwellen en te tergen? Ik bekijk kinderfoto’s van mezelf waar ik naakt op sta en probeer er iets van te maken. Maar met geen mogelijkheid zijn er obscene houdingen in te ontdekkingen. Het zijn gewoon onschuldige foto’s, zoals mijn gehele jeugd schrikbarend onbezoedeld lijkt te zijn. Voor het plakje worst bij de slager hoefde ik nimmer iets te doen, ik kreeg het gewoon als mijn moeder haar koteletjes had afgerekend. En dan te bedenken dat ik nog wel in de provincie woonde!

Elke keer dat we de krant openslaan of de kijkbuis aanzetten worden we geconfronteerd met geheimen die soms decennialang verdrongen zijn geweest en nu met de wereld mogen worden gedeeld. Ik blijf staren in mijn verleden, maar zie niets waarover ik ook maar een beetje uit de school zou kunnen klappen. Alle vormen van genegenheid en aandacht die ik in mijn kinderjaren ondervonden heb, waren pedagogisch volledig verantwoord. Ik voel me lelijk en ongewild, maar toch ook heel erg bijzonder. Misschien dat ik wel uitverkoren ben om dit eenzame lot van smetteloosheid te dragen. De liefde van God toont zich nou eenmaal in ondoorgrondelijke vormen. Slechts in mijn dromen mag Hij tot mij de taal der liefde spreken. Ik kom voortaan mijn bed niet meer uit.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer