Timing is niet altijd mijn sterkste punt. Naar Amerika verhuizen tijdens een flinke economische crisis, bijvoorbeeld. Hoewel het geweldig was om mee te maken hoe Obama werd verkozen en werd geïnaugureerd, blijft het een bijzonder ongelukkige tijd in dit land. Sterker nog, Californië is totaal blut. Terwijl de regering grootse plannen maakt om geld in de economie te pompen, worden mensen hier bij bosjes ontslagen. De werkloosheid stijgt en stijgt, en deze week nog zijn twee van mijn vriendinnen hun baan kwijtgeraakt (waarvan eentje op haar verjaardag). Wanneer je wordt ontslagen, heb je recht op een werkloosheidsuitkering, maar inmiddels beginnen mensen IOU's (I owe you's) te krijgen. Dat komt er ongeveer op neer dat je én geen baan, én geen uitkering hebt. IOU's worden niet alleen gebruikt voor deze uitkering, maar ook voor belastingteruggave van de staat.
En ik? Ik probeer onderwijl een baan te vinden. Zo solliciteerde ik bij een tweedehands boekwinkeltje, maar toen ik langs ging vertelde de medewerker dat ze honderden aanmeldingen hadden, en een strenge selectie waren begonnen. Toen een kleine pizzeria in de Mission vorige maand een advertentie plaatste voor een positie als gastvrouw/heer, was er een rij te zien die tot om de hoek van het huizenblok reikte.
Banen zoeken gaat hier via een website, Craig’s list geheten. Craigslist is te vergelijken met Marktplaats, een website waar alles wat je maar kan bedenken wordt aangeboden en gevraagd, van banen tot huizen tot auto's tot gebruikt ondergoed tot bandjes voor je bruiloft tot de Godfather trilogie op videocassette. Verder zijn er talloze fora waar mensen hun ei kwijt kunnen over vrijwel alles, en is er een afdeling Missed Connections, een beetje zoals de contactadvertenties in de Rails vroeger, maar dan met zo'n driehonderd updates per dag. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet te vertellen dat ik meer tijd in de krochten van deze site spendeer dan goed is voor mijn potentiële carrière, terwijl ik in mijn joggingbroek koffie drink in de achtertuin.
Mijn leven als werkloze is zo slecht nog niet. Gezegend met een beetje geld op de bank (wie had dat ooit gedacht) heb ik de vrijheid om het rustig aan te doen, terwijl ik een bioritme heb ontwikkeld waar een nachtuil nog wat van kan leren. De dagen bestaan uit simpele dingen.
Een doorsnee van een gemiddelde week uit het leven van Ava Mees List:
Maandag
Aanmelden als vrijwilliger bij naschools programma voor kleine kindjes
Hangen in de bloemenwinkel van vriendinnen, orchidee kopen
Naar die ene kroeg waar je mag roken
Dinsdag
Badkamer schrobben
Sigaretje roken op de stoep
Lunchen op Haight en klagen over stinkende krusties
Woensdag
Joggingbroek wassen
Column drie dagen te laat schrijven
Naar de sauna
Donderdag
239746376 keer Gmail, Facebook, Twitter en Jezebel bekijken
Koffie halen aan de overkant
Knäckebröd met kaas en augurk eten
Vrijdag
Fietstocht naar het park, gratis laatste driekwartier van het museum meepikken
Naar de club, waar de deurman niet gelooft dat ik op de lijst sta én List heet
Klagen over hoeveelheid ijs in mijn whisky
Zaterdag
Kater
Zondag
Skypen met het thuisfront
Het enige kanaal op de televisie kijken want het regent buiten
Rode wijn drinken
Tja. Het leven van een werkloze. Mocht iemand een baantje weten, ik lig nog even te slapen.
