Asset 14

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Alex Philippa moet niks hebben van hen die het leven in lockdown willen optimaliseren. Zelfisolatie is niet optimaal, het is onnatuurlijk eenzaam. Een poëtische tip tegen Zoom en proteïnepillen, en voor Bowie en huilen in bed.

Zodra liters waterstof je door dampkringlagen duwen en de mensen waarvan je houdt onherkenbare stipjes onder je worden, zul je troost moeten vinden in een ongewisse toekomst. Drietrapsraketten hebben een duidelijke structuur maar jouw baan om de aarde is hoogstens verraderlijk. Je zult jezelf vermaken met de krasjes in je helm en het uitdokteren van de rationering van de proteïnepillen. Je bent veilig en beschermd, maar onherroepelijk eenzaam.

Ik heb meer dan eens huilend mij vastgehouden aan de dekens terwijl David Bowie in mijn oren zong. Zijn nummer Space Oddity (1969) heeft door de jaren heen een culturele en persoonlijk poignante betekenis gekregen. In Valeria Luiselli’s Archief van Verloren Kinderen (2019) speelt het gezin op hun roadtrip het nummer opnieuw en opnieuw. De familie valt gedurende de pagina’s uit elkaar, zij houden zich vast aan de snippers informatie in hun provisorische documentatiedozen.

In een filosofisch zelfonderzoek annex toneelstuk beschrijft Oliver Thorn zijn coping mechanisme voor suïcidale neigingen: hij neemt de rol van de kosmonaut aan en ondergaat de onnoemlijk zware g-krachten van zijn zelfdestructieve geest. Hij vliegt langs de sterren en stelt zich gerust met het vooruitzicht dat aan elke reis een einde komt, ook aan de meest helse. De ruimtevaart is daarmee vooral een periode waarin je de tanden op elkaar moet zetten, je proteïnepillen natelt en de ruimtehelm steviger aandrukt.

Het is dan ook geestelijk armoedig om zoals internetgoeroe CGP Grey een productieve en zelfregulerende levensstijl te propageren in de uiterste regionen van het wereldlijk leven. Leven in de quarantaineshuttle is niet normaal. Het is nodig, omdat iedereen ten dode staat opgeschreven als we niet die reis naar volkomen isolatie ondernemen. Maar het is een verschrikkelijke ervaring en alles wat dat probeert te vergoelijken, goed te praten of zelfs uit te buiten, is bij voorbaat verachtelijk.

Probeer daarom nooit te wennen aan digitale videogesprekken. Hoe vaak je ook de muren op bent gekropen, zeg nooit dat Zoom of Meetings je levenskwaliteit verbeteren. Het ongemak van de pixelachtige afspiegelingen van mijn vrienden zal ik niet kunnen overwinnen. Ik mis hun lichamelijke aanwezigheid. Ik mis de chaos van handen en armen, van ogen en uitdrukkingen, ik mis anderen voelen in plaats van zien. Een telescoop kan helpen vanuit het ruimtestation, maar het lost de eenzaamheid niet op.

Huil. Huil hartstochtelijk en eenzaam. Want het leven in de shuttle is verschrikkelijk. En er is geen troost te vinden in een ongewisse toekomst, in een blauwe planeet, in minuscule geliefden. Er is niets wat je kunt doen aan deze situatie die het materieel, sociaal, wereldlijk beter maakt. Houd vast aan de shuttle en bid dat de reis in het luchtledige zo snel mogelijk ophoudt.

- here am I floating ‘round my tin can
far above the moon
planet earth is blue
and there is nothing I can do

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar loren.snel@hardhoofd.com

Mail

Alex Philippa (1994) studeerde filosofie en klassieke talen aan de Universiteit van Amsterdam, is met een kort verhaal gepubliceerd in de bundel Rebel, rebel (2020) en woont in Amsterdam.

Marysia Swietlicka Marysia Swietlicka speelt graag met associaties. Ze studeert dra af aan de fotografie-opleiding van de Koninklijke Academie van Beeldene Kunsten in Den Haag. // www.marysia-swietlicka.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Ondraaglijk gewicht

Ondraaglijk gewicht

Een opmerking van een kennis activeert bij Aisha een stroom van onzekere gedachten. Waarom wordt ons zelfbeeld zo beïnvloed door externe standaarden? Lees meer

Wegwerpliefde

Wegwerpliefde

Liefde overwint niet alles, en zeker niet het kapitalisme, merkt Marthe van Bronkhorst. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 7

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel vier. Lees meer

Une Belle Histoire

Une Belle Histoire

Als Aisha haar moeder vertelt over haar vakantieplannen in Bretagne reageert ze nuchter. ‘Dan kun je gelijk wel tante Ans uitstrooien’. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 6

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel drie. Lees meer

Zomercolumn: Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen 3

Tussen swipes en onverwachte ontmoetingen

In een zinderende zomerhitte deelt Stefanie Gordin, in een reeks van vier columns, haar persoonlijke gedachten en ervaringen over liefde, identiteit en kwetsbaarheid. Dit is deel twee. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer