Asset 14

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Alex Philippa moet niks hebben van hen die het leven in lockdown willen optimaliseren. Zelfisolatie is niet optimaal, het is onnatuurlijk eenzaam. Een poëtische tip tegen Zoom en proteïnepillen, en voor Bowie en huilen in bed.

Zodra liters waterstof je door dampkringlagen duwen en de mensen waarvan je houdt onherkenbare stipjes onder je worden, zul je troost moeten vinden in een ongewisse toekomst. Drietrapsraketten hebben een duidelijke structuur maar jouw baan om de aarde is hoogstens verraderlijk. Je zult jezelf vermaken met de krasjes in je helm en het uitdokteren van de rationering van de proteïnepillen. Je bent veilig en beschermd, maar onherroepelijk eenzaam.

Ik heb meer dan eens huilend mij vastgehouden aan de dekens terwijl David Bowie in mijn oren zong. Zijn nummer Space Oddity (1969) heeft door de jaren heen een culturele en persoonlijk poignante betekenis gekregen. In Valeria Luiselli’s Archief van Verloren Kinderen (2019) speelt het gezin op hun roadtrip het nummer opnieuw en opnieuw. De familie valt gedurende de pagina’s uit elkaar, zij houden zich vast aan de snippers informatie in hun provisorische documentatiedozen.

In een filosofisch zelfonderzoek annex toneelstuk beschrijft Oliver Thorn zijn coping mechanisme voor suïcidale neigingen: hij neemt de rol van de kosmonaut aan en ondergaat de onnoemlijk zware g-krachten van zijn zelfdestructieve geest. Hij vliegt langs de sterren en stelt zich gerust met het vooruitzicht dat aan elke reis een einde komt, ook aan de meest helse. De ruimtevaart is daarmee vooral een periode waarin je de tanden op elkaar moet zetten, je proteïnepillen natelt en de ruimtehelm steviger aandrukt.

Het is dan ook geestelijk armoedig om zoals internetgoeroe CGP Grey een productieve en zelfregulerende levensstijl te propageren in de uiterste regionen van het wereldlijk leven. Leven in de quarantaineshuttle is niet normaal. Het is nodig, omdat iedereen ten dode staat opgeschreven als we niet die reis naar volkomen isolatie ondernemen. Maar het is een verschrikkelijke ervaring en alles wat dat probeert te vergoelijken, goed te praten of zelfs uit te buiten, is bij voorbaat verachtelijk.

Probeer daarom nooit te wennen aan digitale videogesprekken. Hoe vaak je ook de muren op bent gekropen, zeg nooit dat Zoom of Meetings je levenskwaliteit verbeteren. Het ongemak van de pixelachtige afspiegelingen van mijn vrienden zal ik niet kunnen overwinnen. Ik mis hun lichamelijke aanwezigheid. Ik mis de chaos van handen en armen, van ogen en uitdrukkingen, ik mis anderen voelen in plaats van zien. Een telescoop kan helpen vanuit het ruimtestation, maar het lost de eenzaamheid niet op.

Huil. Huil hartstochtelijk en eenzaam. Want het leven in de shuttle is verschrikkelijk. En er is geen troost te vinden in een ongewisse toekomst, in een blauwe planeet, in minuscule geliefden. Er is niets wat je kunt doen aan deze situatie die het materieel, sociaal, wereldlijk beter maakt. Houd vast aan de shuttle en bid dat de reis in het luchtledige zo snel mogelijk ophoudt.

- here am I floating ‘round my tin can
far above the moon
planet earth is blue
and there is nothing I can do

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar loren.snel@hardhoofd.com

Mail

Alex Philippa (1994) studeerde filosofie en klassieke talen aan de Universiteit van Amsterdam, is met een kort verhaal gepubliceerd in de bundel Rebel, rebel (2020) en woont in Amsterdam.

Marysia Swietlicka Marysia Swietlicka speelt graag met associaties. Ze studeert dra af aan de fotografie-opleiding van de Koninklijke Academie van Beeldene Kunsten in Den Haag. // www.marysia-swietlicka.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer