Asset 14

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Wen niet aan het leven in de quarantaineshuttle

Alex Philippa moet niks hebben van hen die het leven in lockdown willen optimaliseren. Zelfisolatie is niet optimaal, het is onnatuurlijk eenzaam. Een poëtische tip tegen Zoom en proteïnepillen, en voor Bowie en huilen in bed.

Zodra liters waterstof je door dampkringlagen duwen en de mensen waarvan je houdt onherkenbare stipjes onder je worden, zul je troost moeten vinden in een ongewisse toekomst. Drietrapsraketten hebben een duidelijke structuur maar jouw baan om de aarde is hoogstens verraderlijk. Je zult jezelf vermaken met de krasjes in je helm en het uitdokteren van de rationering van de proteïnepillen. Je bent veilig en beschermd, maar onherroepelijk eenzaam.

Ik heb meer dan eens huilend mij vastgehouden aan de dekens terwijl David Bowie in mijn oren zong. Zijn nummer Space Oddity (1969) heeft door de jaren heen een culturele en persoonlijk poignante betekenis gekregen. In Valeria Luiselli’s Archief van Verloren Kinderen (2019) speelt het gezin op hun roadtrip het nummer opnieuw en opnieuw. De familie valt gedurende de pagina’s uit elkaar, zij houden zich vast aan de snippers informatie in hun provisorische documentatiedozen.

In een filosofisch zelfonderzoek annex toneelstuk beschrijft Oliver Thorn zijn coping mechanisme voor suïcidale neigingen: hij neemt de rol van de kosmonaut aan en ondergaat de onnoemlijk zware g-krachten van zijn zelfdestructieve geest. Hij vliegt langs de sterren en stelt zich gerust met het vooruitzicht dat aan elke reis een einde komt, ook aan de meest helse. De ruimtevaart is daarmee vooral een periode waarin je de tanden op elkaar moet zetten, je proteïnepillen natelt en de ruimtehelm steviger aandrukt.

Het is dan ook geestelijk armoedig om zoals internetgoeroe CGP Grey een productieve en zelfregulerende levensstijl te propageren in de uiterste regionen van het wereldlijk leven. Leven in de quarantaineshuttle is niet normaal. Het is nodig, omdat iedereen ten dode staat opgeschreven als we niet die reis naar volkomen isolatie ondernemen. Maar het is een verschrikkelijke ervaring en alles wat dat probeert te vergoelijken, goed te praten of zelfs uit te buiten, is bij voorbaat verachtelijk.

Probeer daarom nooit te wennen aan digitale videogesprekken. Hoe vaak je ook de muren op bent gekropen, zeg nooit dat Zoom of Meetings je levenskwaliteit verbeteren. Het ongemak van de pixelachtige afspiegelingen van mijn vrienden zal ik niet kunnen overwinnen. Ik mis hun lichamelijke aanwezigheid. Ik mis de chaos van handen en armen, van ogen en uitdrukkingen, ik mis anderen voelen in plaats van zien. Een telescoop kan helpen vanuit het ruimtestation, maar het lost de eenzaamheid niet op.

Huil. Huil hartstochtelijk en eenzaam. Want het leven in de shuttle is verschrikkelijk. En er is geen troost te vinden in een ongewisse toekomst, in een blauwe planeet, in minuscule geliefden. Er is niets wat je kunt doen aan deze situatie die het materieel, sociaal, wereldlijk beter maakt. Houd vast aan de shuttle en bid dat de reis in het luchtledige zo snel mogelijk ophoudt.

- here am I floating ‘round my tin can
far above the moon
planet earth is blue
and there is nothing I can do

Het bovenstaande gelezen en getroffen door inspiratie? Altijd al op Hard//hoofd willen publiceren? Stuur je tip op naar loren.snel@hardhoofd.com

Mail

Alex Philippa (1994) studeerde filosofie en klassieke talen aan de Universiteit van Amsterdam, is met een kort verhaal gepubliceerd in de bundel Rebel, rebel (2020) en woont in Amsterdam.

Marysia Swietlicka Marysia Swietlicka speelt graag met associaties. Ze studeert dra af aan de fotografie-opleiding van de Koninklijke Academie van Beeldene Kunsten in Den Haag. // www.marysia-swietlicka.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer