Kasper was net als zovelen verslaafd aan Amerikaanse tv-series. Maar sinds de laatste aflevering van The Sopranos is dat voorbij." /> Kasper was net als zovelen verslaafd aan Amerikaanse tv-series. Maar sinds de laatste aflevering van The Sopranos is dat voorbij." />
Asset 14

Weg met televisieseries!

In NRC’s Cultureel Supplement van 5 november stond een interessant artikel over televisieseries. Het stuk betoogt dat we in het gouden tijdperk van het Amerikaans televisiedrama leven en dat het medium film zelfs wat achterhaald zou zijn geworden. Door de kortere speelduur biedt een film minder mogelijkheid tot diepgang en gelaagdheid. Bovendien is in Hollywood teveel nadruk op het visuele aspect komen te liggen, terwijl televisieseries steeds beter de schoonheid van het beeld zouden weten te verbinden met intelligente en fascinerende plots, verhalen die je in hun greep houden, je aan het denken zetten en in zekere zin ook een afspiegeling zijn van de tijd waarin we leven.

Ik ben het met het artikel eens. Het kost mij veel moeite om films van de afgelopen jaren te bedenken die bij mij dezelfde gevoelens als series zoals Six Feet Under, Dexter en Breaking Bad opriepen. Gevoelens van totale toewijding en fascinatie, het gevoel als kijker onderdeel te zijn van iets betekenisvols dat ons allen verbindt; het aspect dat echte kunst religieus maakt. En het is heerlijk om te weten dat er nog zo ongelooflijk veel series zijn waar ik nog aan moet beginnen, maar waarvan ik weet dat ik me er wekenlang in zal kunnen onderdompelen, alsof ik een verre reis maak naar een oord dat ik altijd nog eens moest bezoeken. Onder meer The Wire, West Wing en Mad Men staan nog op mijn verlanglijstje. Ik zou een hongerwinter wel doorkomen.

Toch verlang ik soms terug naar de prehistorie, toen er nog geen DVD-boxen tussen schoonfamilies werden uitgewisseld en de computer niet nachtenlang zoemde om nieuwe seizoenen binnen te halen, maar domweg uit stond wanneer je er niet op aan het typen was. Je had toen tenminste nog tijd om een boek te lezen, of een goed gesprek te voeren, of een van die ontelbare andere dingen te doen die mensen vroeger schijnen te hebben gedaan, toen geluk nog heel gewoon was. Natuurlijk kwam het wel eens voor dat je een hele dag verdeed met voor de treurbuis hangen, maar dat werd altijd afgestraft met een vies gevoel van schuld en schaamte. Van de hedendaagse kwaliteitsserie kan je met gemak complete nachten van je leven overslaan, zonder dat gevoel ook maar een moment te krijgen.

Met enige regelmaat schiet door je hoofd dat je te ver bent gegaan - je weet dat er morgen weer een dag is - maar het blijft een puur rationele constatering en de ratio is als een staartstomp voor de Homo HBO-ens, een verre herinnering aan wat ooit was of had kunnen zijn. Ik heb een keer van half zes ’s avonds tot half acht ’s ochtends Lost zitten kijken, onder het genot van vijf liter karnemelk. Goed, toen was ik nog vrijgezel en werkeloos en was geluk heel gewoon, maar gezond klinkt het toch niet helemaal. Toch kijkt haast niemand verbaasd op wanneer ik dit vertel. De ware liefhebber herkent het controleverlies en het kan altijd nog erger. Zo had een vriend van mij alle seizoenen van 24 achter elkaar gekeken. Toen zijn hospita hem aantrof, baadde hij in zijn eigen uitwerpselen en had een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. Het gaat nu weer goed met hem.

Maar er is een andere, misschien nog wel veel grotere keerzijde aan het succes van de televisieserie. Het is tegenwoordig schier onmogelijk om nog een goed gesprek te voeren. Met films als onderwerp is het eenvoudig, daar kan je met iemand over ouwehoeren als je weet dat die ander hem ook gezien heeft. Maar bij een televisieserie is het altijd de vraag hoe ver je gespreksgenoot precies is. Je wilt zelf niet ‘gespoilerd’ worden en je wilt dat ook zeker de ander niet aandoen. Als een serie is afgerond is het helemaal lastig, zeker als iedereen ervan uitgaat dat je hem gezien hebt, omdat ze weten dat je een man van de wereld bent en de serie inmiddels tot de canon van de populaire cultuur is gaan behoren.

Zo is het met The Sopranos, dat het NRC-artikel geheel terecht aanwijst als het beginpunt van de televisie-Renaissance. De eerste vier seizoenen van deze serie heb ik op tv gevolgd, maar doordat ik aan het begin van de vijfde een aflevering had gemist in verband met een videorecorder die doorbrandde en ik bovendien een vriendinnetje kreeg dat Tony nog niet kende, leek het mij verstandig met kijken te stoppen en later met haar van voor af aan te beginnen. Maar er kwamen wat dingen – lees: series - tussendoor, dus pas onlangs kon ik de draad weer oppakken. In de tussentijd was The Sopranos voor mij echter een taboeonderwerp geworden. Ik zou er nooit mijn enthousiasme over kunnen delen, want dan zou ik onvermijdelijk ook mijn welonderbouwde visie over het einde moeten geven. En ik wist dat er om het einde veel te doen viel, maar wat dat einde dan precies was... Die informatie probeerde ik nou juist met de grootste moeite te ontwijken. Drie jaar lang heb ik mensen van mezelf moeten vervreemden, rollen spelen en flauwtes veinzen. Tot afgelopen week. Het moment was eindelijk daar; ik zou dan toch echt de laatste aflevering van The Sopranos gaan zien, zodat ik tenminste verder kon met mijn leven. Met ingehouden adem drukte ik de DVD-speler op play, om hem meteen weer op pauze te zetten, want mijn telefoon ging. Het was mijn moeder.

‘Ik moet het kort houden, mama, want ik ga eindelijk de finale van The Sopranos zien’, zei ik tegen haar. ‘O, je bedoelt die aflevering waarin.... en dan vervolgens niet....’ zei mijn moeder en ik wilde door haar heen schreeuwen, maar het was al te laat. Drie jaar zweet en tranen voor het uitvinden van sociale sluiproutes waren voor niets geweest. Ik heb de laatste aflevering uiteindelijk niet meer gezien en hoef hem ook nooit meer te zien.

Diepgang en gelaagdheid, m’n reet. Ik ga weer lekker naar de film.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

De puinhopen van vier jaar Trump - een terugblik

Marthe van Bronkhorst ging langs in de crèche van het Witte Huis, om antwoord te vinden op de vraag: moeten we Donald nog vier jaar laten kleuteren? Lees meer

Vriendschapsparadox

Vriendschapsparadox

Tijdens een etentje met vrienden wordt Eva van den Boogaard geconfronteerd met de relativiteit van vriendschappen. Lees meer

Volg de voetnoot

Volg de voetnoot

Laat je ogen vaker afdwalen. Je raadt namelijk nooit welke parels van details er in de voetnoten verborgen liggen. Een tip van Wolter de Boer, die in de marge van zijn ‘imposter syndrome’ een vruchtbare lust voor details ontdekte. Lees meer

Alfa's en Omega's

Alfa's en Omega's

Marthe van Bronkhorst verkent de verhoudingen in het dierenrijk, waarin de mens als absolute alfa de wereld domineert. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers