Mees zit op voetbal en dat vindt haar familie hilarisch." /> Mees zit op voetbal en dat vindt haar familie hilarisch." />
Asset 14

Voetbalvrouw

‘JIJ zit op voetbal?!?’ We staan bij de receptie van een begrafenis en mijn tante verslikt zich zowat in haar plak cake. ‘Frank, dit moet je horen!’ Een paar verre familieleden kijken wat verstoord op van hun koffie terwijl ze mijn oom wenkt. Mijn neefje, opgegroeid met een voetbal tussen zijn voeten op het grasveld achter zijn huis, kijkt me vertwijfeld aan. Ik zie een mengeling van afschuw (gatver, meisjes op voetbal) en kameraadschap. Want wie op voetbal zit, is verbonden. Wie op voetbal zit, staat samen onder de douche. Wie op voetbal zit, trotseert weer en wind voor de training. Wie op voetbal zit, zet door.

Mijn tante was niet de enige die spottend reageerde op het nieuws van mijn nieuwe hobby. ‘Ga je dan op je hakken op het veld staan?’ was een veelgehoorde. En ik moet toegeven, het valt me niet mee. Elke week weer zitten de duivel en de engel op mijn schouders, druk debatterend of we gaan of niet. Het is kutweer en je kan best wat slaap gebruiken en je werkt al zo hard en je gaat volgende week echt, fluistert het duvelse mannetje van links. Het is goed voor je gezondheid, voor je flexibiliteit, voor het team, en achteraf voel je je echt beter over jezelf, klinkt het van rechts. Een interne strijd die de meesten van ons niet vreemd zal zijn. Ga je naar de sportschool, of duik je de kroeg in? Ga je naar training, of blijf je op de bank hangen?

Ooit probeerde ik het ook met de sportschool, maar faalde jammerlijk. Wat een verschrikking, zo’n zweethol vol mensen die je aanstaren terwijl je hijgend tien minuten doorbrengt op een cardiomartelwerktuig. Na een week staakte ik mijn bezoeken, en na een half jaar zei ik mijn doorlopende abonnement af. Het was niet mijn eerste mislukte poging tot sporten. Reeds als kleuter werd ik door de andere meisjes (met perfect ingevlochten haar en roze tutu’s) weggepest bij dansles vanwege mijn dikke buikje en ook aikido bijvoorbeeld was geen lang leven beschoren. Maar voetbal, dat gaat al een jaar goed.

Mijn vrouwenteam, Dames 4, speelt nog niet in de competitie. En dat is maar goed ook, want we zijn allemaal zonder ervaring begonnen. Als een stel kneuzen stonden we daar op het veld, de eerste keer. Met onnozele blik probeerden we het Italiaanse accent van de trainer te volgen en de oefeningen bij te benen. Voor het eerst sinds gymles stond er weer iemand tegen me te joelen dat ik harder moest rennen, dat ik tien push-ups moest doen, dat we nog één rondje gingen. Na de eerste training kon ik dan ook geen enkele spier in mijn lichaam meer bewegen.

Stijf als een hark lag ik de volgende dag roerloos in bed, maar het voelde goed. Ik had de smaak te pakken. Niet van de push-ups per se, maar van het ultieme genot. Scoren. Het moment waarop je een pass aanneemt en hem er in poeiert. Ik kan me geen beter moment voorstellen. Geen sportschoolapparaat kan er tegen op, en geen duivel op de linkerschouder heeft er nog zeggenschap over. Ik wil naar het doel lonken. Stiekem wat buitenspel staan, en dan als een bezetene aangemoedigd door je teamgenoten die bal er in trappen. De bemoedigende schouderklopjes na een doelpunt, de teleurgestelde blikken van de tegenstander. Dat motiveert me weer, elke week. Dat, en de lekkere coaches natuurlijk. En de kniekousen, die zijn zo kek.

Onlangs werd ik, in de aanloop van het wereldkampioenschap, gevraagd om mee te spelen in de clip van vrienden. De ultieme WK-knaller hadden ze geschreven, en daar moest natuurlijk een video bij. Het concept? Een Duits vrouwenteam wordt in elkaar gerost door de Twee Maten, waarbij het bloed er van af spat. Ik hoefde er geen twee seconden over na te denken, en diezelfde week nog stonden we op een druilerige doordeweekse middag bij mijn club. Mijn medespeelsters keken me vol verwachting aan. ‘Jij zit toch op voetbal? Doe eens een trucje?’ Stond ik daar, met mijn bek. Een doelpunt maken, oké, maar de echte kunsten zoals hooghouden of een omhaal beheers ik nog voor geen meter. Een teamgenote omschreef mij ooit als de Klaas-Jan Huntelaar van het team. Niet goed, wel altijd scoren. Gelukkig begonnen we snel met de shoot, en konden we voor de camera rondhollen. Vier uur, drie liter nepbloed, en twee echte verwondingen verder, liepen we weer naar de kleedkamers. Van voetballen was niet veel terecht gekomen. Maar de clip is een juweel geworden, en inmiddels is de eerste wedstrijd door ons echte elftal gewonnen. En dat, vrienden, is ten slotte het belangrijkste. Op naar de overwinning!

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer