Mees zit op voetbal en dat vindt haar familie hilarisch." /> Mees zit op voetbal en dat vindt haar familie hilarisch." />
Asset 14

Voetbalvrouw

‘JIJ zit op voetbal?!?’ We staan bij de receptie van een begrafenis en mijn tante verslikt zich zowat in haar plak cake. ‘Frank, dit moet je horen!’ Een paar verre familieleden kijken wat verstoord op van hun koffie terwijl ze mijn oom wenkt. Mijn neefje, opgegroeid met een voetbal tussen zijn voeten op het grasveld achter zijn huis, kijkt me vertwijfeld aan. Ik zie een mengeling van afschuw (gatver, meisjes op voetbal) en kameraadschap. Want wie op voetbal zit, is verbonden. Wie op voetbal zit, staat samen onder de douche. Wie op voetbal zit, trotseert weer en wind voor de training. Wie op voetbal zit, zet door.

Mijn tante was niet de enige die spottend reageerde op het nieuws van mijn nieuwe hobby. ‘Ga je dan op je hakken op het veld staan?’ was een veelgehoorde. En ik moet toegeven, het valt me niet mee. Elke week weer zitten de duivel en de engel op mijn schouders, druk debatterend of we gaan of niet. Het is kutweer en je kan best wat slaap gebruiken en je werkt al zo hard en je gaat volgende week echt, fluistert het duvelse mannetje van links. Het is goed voor je gezondheid, voor je flexibiliteit, voor het team, en achteraf voel je je echt beter over jezelf, klinkt het van rechts. Een interne strijd die de meesten van ons niet vreemd zal zijn. Ga je naar de sportschool, of duik je de kroeg in? Ga je naar training, of blijf je op de bank hangen?

Ooit probeerde ik het ook met de sportschool, maar faalde jammerlijk. Wat een verschrikking, zo’n zweethol vol mensen die je aanstaren terwijl je hijgend tien minuten doorbrengt op een cardiomartelwerktuig. Na een week staakte ik mijn bezoeken, en na een half jaar zei ik mijn doorlopende abonnement af. Het was niet mijn eerste mislukte poging tot sporten. Reeds als kleuter werd ik door de andere meisjes (met perfect ingevlochten haar en roze tutu’s) weggepest bij dansles vanwege mijn dikke buikje en ook aikido bijvoorbeeld was geen lang leven beschoren. Maar voetbal, dat gaat al een jaar goed.

Mijn vrouwenteam, Dames 4, speelt nog niet in de competitie. En dat is maar goed ook, want we zijn allemaal zonder ervaring begonnen. Als een stel kneuzen stonden we daar op het veld, de eerste keer. Met onnozele blik probeerden we het Italiaanse accent van de trainer te volgen en de oefeningen bij te benen. Voor het eerst sinds gymles stond er weer iemand tegen me te joelen dat ik harder moest rennen, dat ik tien push-ups moest doen, dat we nog één rondje gingen. Na de eerste training kon ik dan ook geen enkele spier in mijn lichaam meer bewegen.

Stijf als een hark lag ik de volgende dag roerloos in bed, maar het voelde goed. Ik had de smaak te pakken. Niet van de push-ups per se, maar van het ultieme genot. Scoren. Het moment waarop je een pass aanneemt en hem er in poeiert. Ik kan me geen beter moment voorstellen. Geen sportschoolapparaat kan er tegen op, en geen duivel op de linkerschouder heeft er nog zeggenschap over. Ik wil naar het doel lonken. Stiekem wat buitenspel staan, en dan als een bezetene aangemoedigd door je teamgenoten die bal er in trappen. De bemoedigende schouderklopjes na een doelpunt, de teleurgestelde blikken van de tegenstander. Dat motiveert me weer, elke week. Dat, en de lekkere coaches natuurlijk. En de kniekousen, die zijn zo kek.

Onlangs werd ik, in de aanloop van het wereldkampioenschap, gevraagd om mee te spelen in de clip van vrienden. De ultieme WK-knaller hadden ze geschreven, en daar moest natuurlijk een video bij. Het concept? Een Duits vrouwenteam wordt in elkaar gerost door de Twee Maten, waarbij het bloed er van af spat. Ik hoefde er geen twee seconden over na te denken, en diezelfde week nog stonden we op een druilerige doordeweekse middag bij mijn club. Mijn medespeelsters keken me vol verwachting aan. ‘Jij zit toch op voetbal? Doe eens een trucje?’ Stond ik daar, met mijn bek. Een doelpunt maken, oké, maar de echte kunsten zoals hooghouden of een omhaal beheers ik nog voor geen meter. Een teamgenote omschreef mij ooit als de Klaas-Jan Huntelaar van het team. Niet goed, wel altijd scoren. Gelukkig begonnen we snel met de shoot, en konden we voor de camera rondhollen. Vier uur, drie liter nepbloed, en twee echte verwondingen verder, liepen we weer naar de kleedkamers. Van voetballen was niet veel terecht gekomen. Maar de clip is een juweel geworden, en inmiddels is de eerste wedstrijd door ons echte elftal gewonnen. En dat, vrienden, is ten slotte het belangrijkste. Op naar de overwinning!

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer