Kasper bezocht voor het eerst de 'Nacht van de Filosofie' en kwam de avond wel door...!" /> Kasper bezocht voor het eerst de 'Nacht van de Filosofie' en kwam de avond wel door...!" />
Asset 14

Verscheurde filosofen

Tot nu toe had ik het altijd weten te vermijden, de Nacht van de Filosofie. De enige reden daarvoor was simpelweg dat een kaartje te duur was met mijn studentenbudget. Maar een filosoof houdt er niet van om de werkelijkheid zo simpel weer te geven. Daarom deed ik het liever voorkomen alsof de Nacht eigenlijk onder mijn niveau opereerde; het was een plek waar elke zichzelf respecterende wijsgeer vooral erg ver van moest blijven. Dit evenement was bedoeld voor de mensen die van de filosofie een gezellig theekransje wilden maken, die drieduizend jaar complexe wijsheid wilden terugbrengen tot een zelfhulpboekje voor de uitgebluste concertgebouw-bezoeker die op zoek was naar ‘iets’ maar new age te ordinair vond klinken. De lelijke term die voor dit soort dubieuze praktijken bedacht was luidde ‘filotainment’. Want vermakelijk moest het toch wel op de eerste plaats zijn, we zouden onszelf vooral niet teveel tegen mogen komen. Demonstratief bezocht ik wél het studenten-initiatief ‘Drift’, dat zichzelf aanvankelijk als ‘tegen-nacht’ profileerde. Ik zou dit alternatieve festival prefereren omdat ik mij in hun slogan ‘het mag ook best een beetje pijn doen’ zo aardig kon vinden. De werkelijke reden was echter dat de toegangsprijs slechts vijf euro bedroeg.

Toen mensen mij afgelopen vrijdag geshockeerd confronteerden met het feit dat ik op de officiële Nacht aanwezig was, verexcuseerde ik mij met de mededeling dat ik gratis binnen had kunnen komen. Maar eigenlijk was ik naar de Felix Meritis gegaan omdat ik maar al te graag onderdeel van deze prostitutie uit wilde maken. Er is namelijk helemaal niets mis met de enorme popularisering die de filosofie de afgelopen jaren heeft doorgemaakt, er is niets mis met de gedachte dat wijsheid voor iedereen toegankelijk is en je ziel kan redden. Als afgestudeerd filosoof mag je nu gelegitimeerd een nietsnut met een status zijn. Je steekt een reddende hand uit en ontvangt flonkerende ogen, terwijl je woorden als ‘a priori’ en ‘dialectisch’ op het begerige gepeupel afvuurt. Soms worden er slipjes naar je toegegooid, maar veel vaker word je kosteloos bijgeschonken. En zo kom je de avond wel door. Het ego wil ook wat en zolang je er maar op gezette tijden je goede vriend Nietzsche bijhaalt hoef je zelfs niet voor hypocriet te worden uitgemaakt. Alles is immers wil tot macht en als alles niets meer is dan dat, kan daar ook onmogelijk iets mis mee zijn. Aan deze redenering ziet u dat ik er alles van begrepen heb.

Mensen die filosofie gaan studeren moeten wel ernstig in de war zijn. Het lijkt op alle mogelijke manieren tegennatuurlijk om voor een opleiding te kiezen die onvermijdelijk zal resulteren in armoede, angstaanvallen en overmatig drankgebruik. De wereld zou beter af zijn zonder deze ongewassen sujetten die constant met je in discussie willen gaan over van alles en nog wat, die de meest onproblematische zaken maar blijven problematiseren, die nooit eens over neuken of voetbal kunnen praten zonder obscure denkers te citeren en dit alles dan ook nog eens van onze welverdiende belastingcenten. Deze onuitstaanbare figuren beweren maar al te vaak dat het leven zinloos is, maar verbinden daar nou nooit eens de voor de hand liggende consequentie aan. Liever verschuilen ze zich achter postmoderne smoesjes om maar de rest van hun leventje door te kunnen gaan met dat oeverloze gezeur, dan dat ze zich nou eens voor één keer echt nuttig maken door zichzelf op een stevig strop te trakteren.

En deze randdebielen moeten nu sinds een paar jaar aanzien dat hun o zo exclusieve terreintje van diepzinnige zwaarmoedigheid zowaar ‘hot’ aan het worden is. Dat ze hun praatjes niet meer hoeven op te dringen, maar dat er opeens van alle kanten naar wordt gevraagd. Maar ze hebben er het karakter niet naar om van deze aandacht, van de eer die hen ongevraagd wordt toegekend, te genieten zoals elk normaal mens zou doen. Nee, het is ook eigenlijk nooit goed met die gasten. En ik ben een van hen.

Elke dag voel ik me verscheurd door twee uitersten; die van de blije massa en die van de chagrijnige elite. Uiteindelijk kies ik toch maar voor het eerste. Niet omdat ik zo van de aandacht geniet, want aan genieten doen filosofen niet, maar omdat de aandacht welverdiend en noodzakelijk is. Het dwingt mij meer te zijn dan een party pooper, een muppet op het balkon van onze maatschappij. Nu mijn leven verrassend genoeg een beetje zin blijkt te hebben, zal ik er dan ook maar meteen het beste van maken. Volgend jaar ben ik dus zéker weer bij de Nacht te vinden, zelfs als ik betalen moet. Sterker nog, ik zou er graag een extra bedrag op toe willen leggen. Liefde voor wijsheid is natuurlijk niet in geld uit te drukken, maar ik investeer nu eenmaal graag in mezelf.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer