Kasper krijgt vlinders in zijn buik van de nieuwe Vampire Weekend." /> Kasper krijgt vlinders in zijn buik van de nieuwe Vampire Weekend." />
Asset 14

Verliefd op het nu

Every dollar counts
And every morning hurts
We mostly work to live
Until we live to work
She said: "You know,
There's nowhere else to go
But change in rows’’
It struck me that the two of us could RUN

Vampire Weekend – Run

Het ultieme gevoel dat een goed popliedje kan bewerkstelligen is een haast misselijkmakende verliefdheid. En dan bedoel ik niet dat je vlinders in je buik krijgt omdat een liedje je aan iemand doet denken, omdat het een bepaalde herinnering naar boven haalt. Die kracht heeft muziek natuurlijk ook, maar dat hoeft niet zoveel te zeggen over de kwaliteit van een song. Als ik bijvoorbeeld ‘Ademnood’ van Linda, Roos & Jessica hoor (dat gebeurt eigenlijk nooit, maar stel dat) doet dat me denken aan de tongzoen die ik ooit op een schoolfeest uitwisselde. Overigens werd die plaat pas opgezet toen het speeksel reeds rijkelijk vloeide en niet andersom. Ik was niet zo’n zoener in die tijd en mijn vrienden vonden het waarschijnlijk hilarisch om dit gebeuren van een passende soundtrack te voorzien. Deze plagerij kon me niet schelen, want ik was op dat moment vervuld van geluk. Een eerste zoen is een indrukwekkende gebeurtenis en ‘Ademnood’ staat nu dan ook voor altijd in mijn muzikale geheugen gegrift. Maar het is natuurlijk een vreselijk kutnummer.

Er zijn mensen die denken dat nostalgie en popmuziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En het jammerlijke is dat dit voor hen wellicht ook het geval is. Op een bepaalde leeftijd stoppen ze met het gericht luisteren naar nieuwe liedjes, omdat er toch geen indrukken meer worden opgedaan die ze voor altijd zullen bijblijven. Deze mensen voelen zich oud als ze met nieuwe muziek geconfronteerd worden, terwijl het ze juist jong zou moeten doen voelen. Ze stappen dan over naar klassieke muziek of rustige jazz, omdat de zogenaamde tijdloosheid van die klanken een gevoel van veiligheid en stabiliteit biedt. Of ze worden Bob Dylan-fanaat, want Dylan staat tenminste boven het onderbuikgevoel.

Zonder de kick van een popsong zou ik niet kunnen leven. En de grootste kick zit hem nu juist in de liedjes die geen enkele herinnering oproepen, maar geheel uit zichzelf verliefdheid veroorzaken. Door een melodie die je nooit meer kwijt wilt raken, een tekst die daar onlosmakelijk bij lijkt te passen, een sound die fris maar toch vertrouwd klinkt. De nieuwe Vampire Weekend, getiteld Contra, bestaat uitsluitend uit dit soort liedjes en mag daarmee zonder overdrijving een perfecte popplaat genoemd worden. Hun debuut van twee jaar geleden was al steengoed, maar viel vooral op door de nieuwigheid ervan. De vanzelfsprekendheid waarmee Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ritmes, barokke strijkers, electropop, punk en ska binnen een liedje gecombineerd werden, was uiterst origineel en zorgde ervoor dat deze band door de muziekpers als ‘the next big thing’ omarmd werd. Alles wat goed was aan het debuut wordt op Contra nog beter uitgewerkt en is daarmee wellicht minder verrassend, maar wel overtuigender. Zou je Vampire Weekend twee jaar geleden nog met enig cynisme voor gimmick kunnen uitmaken, nu is het een band die blijven zal.

Als ik een favoriet nummer van Contra zou moeten aanwijzen, is het toch wel ‘Run’. De tekst van deze song neigt naar de opwindende romantiek van de vroege Bruce Springsteen; ontsnappen met het mooiste meisje van de klas uit het keurslijf waarin je geworpen bent, weg van alle kleinburgerlijke verwachtingen, het avontuur tegemoet! Deze thematiek klinkt op papier wellicht wat oubollig, maar goede popmuziek maakt dit verlangen juist weer geloofwaardig en urgent. Een goede song roept in minder dan vier minuten op tot actie, tot beweging, tot het openbloeien van gevoel. En het doet dit niet omdat het op een bepaald moment in je leven een rol van betekenis heeft gespeeld. Het doet dit omdat je het nú hoort. Het onvermijdelijke nú, dat is de essentie van de popsong. Het geeft geen betekenis, het is betekenis.

Stel nou dat mijn vriendin het uit maakt terwijl Contra over onze boxen schalt. Of Gaston komt bij ons langs met een bloemetje, terwijl ik voor de zoveelste keer ‘Run’ op repeat heb staan. De muziek zal voor eeuwig besmeurd zijn. In positieve of in negatieve zin, dat maakt dan niet meer uit. De verliefdheid is dan een huwelijk geworden.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer