Kasper krijgt vlinders in zijn buik van de nieuwe Vampire Weekend." /> Kasper krijgt vlinders in zijn buik van de nieuwe Vampire Weekend." />
Asset 14

Verliefd op het nu

Every dollar counts
And every morning hurts
We mostly work to live
Until we live to work
She said: "You know,
There's nowhere else to go
But change in rows’’
It struck me that the two of us could RUN

Vampire Weekend – Run

Het ultieme gevoel dat een goed popliedje kan bewerkstelligen is een haast misselijkmakende verliefdheid. En dan bedoel ik niet dat je vlinders in je buik krijgt omdat een liedje je aan iemand doet denken, omdat het een bepaalde herinnering naar boven haalt. Die kracht heeft muziek natuurlijk ook, maar dat hoeft niet zoveel te zeggen over de kwaliteit van een song. Als ik bijvoorbeeld ‘Ademnood’ van Linda, Roos & Jessica hoor (dat gebeurt eigenlijk nooit, maar stel dat) doet dat me denken aan de tongzoen die ik ooit op een schoolfeest uitwisselde. Overigens werd die plaat pas opgezet toen het speeksel reeds rijkelijk vloeide en niet andersom. Ik was niet zo’n zoener in die tijd en mijn vrienden vonden het waarschijnlijk hilarisch om dit gebeuren van een passende soundtrack te voorzien. Deze plagerij kon me niet schelen, want ik was op dat moment vervuld van geluk. Een eerste zoen is een indrukwekkende gebeurtenis en ‘Ademnood’ staat nu dan ook voor altijd in mijn muzikale geheugen gegrift. Maar het is natuurlijk een vreselijk kutnummer.

Er zijn mensen die denken dat nostalgie en popmuziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. En het jammerlijke is dat dit voor hen wellicht ook het geval is. Op een bepaalde leeftijd stoppen ze met het gericht luisteren naar nieuwe liedjes, omdat er toch geen indrukken meer worden opgedaan die ze voor altijd zullen bijblijven. Deze mensen voelen zich oud als ze met nieuwe muziek geconfronteerd worden, terwijl het ze juist jong zou moeten doen voelen. Ze stappen dan over naar klassieke muziek of rustige jazz, omdat de zogenaamde tijdloosheid van die klanken een gevoel van veiligheid en stabiliteit biedt. Of ze worden Bob Dylan-fanaat, want Dylan staat tenminste boven het onderbuikgevoel.

Zonder de kick van een popsong zou ik niet kunnen leven. En de grootste kick zit hem nu juist in de liedjes die geen enkele herinnering oproepen, maar geheel uit zichzelf verliefdheid veroorzaken. Door een melodie die je nooit meer kwijt wilt raken, een tekst die daar onlosmakelijk bij lijkt te passen, een sound die fris maar toch vertrouwd klinkt. De nieuwe Vampire Weekend, getiteld Contra, bestaat uitsluitend uit dit soort liedjes en mag daarmee zonder overdrijving een perfecte popplaat genoemd worden. Hun debuut van twee jaar geleden was al steengoed, maar viel vooral op door de nieuwigheid ervan. De vanzelfsprekendheid waarmee Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ritmes, barokke strijkers, electropop, punk en ska binnen een liedje gecombineerd werden, was uiterst origineel en zorgde ervoor dat deze band door de muziekpers als ‘the next big thing’ omarmd werd. Alles wat goed was aan het debuut wordt op Contra nog beter uitgewerkt en is daarmee wellicht minder verrassend, maar wel overtuigender. Zou je Vampire Weekend twee jaar geleden nog met enig cynisme voor gimmick kunnen uitmaken, nu is het een band die blijven zal.

Als ik een favoriet nummer van Contra zou moeten aanwijzen, is het toch wel ‘Run’. De tekst van deze song neigt naar de opwindende romantiek van de vroege Bruce Springsteen; ontsnappen met het mooiste meisje van de klas uit het keurslijf waarin je geworpen bent, weg van alle kleinburgerlijke verwachtingen, het avontuur tegemoet! Deze thematiek klinkt op papier wellicht wat oubollig, maar goede popmuziek maakt dit verlangen juist weer geloofwaardig en urgent. Een goede song roept in minder dan vier minuten op tot actie, tot beweging, tot het openbloeien van gevoel. En het doet dit niet omdat het op een bepaald moment in je leven een rol van betekenis heeft gespeeld. Het doet dit omdat je het nú hoort. Het onvermijdelijke nú, dat is de essentie van de popsong. Het geeft geen betekenis, het is betekenis.

Stel nou dat mijn vriendin het uit maakt terwijl Contra over onze boxen schalt. Of Gaston komt bij ons langs met een bloemetje, terwijl ik voor de zoveelste keer ‘Run’ op repeat heb staan. De muziek zal voor eeuwig besmeurd zijn. In positieve of in negatieve zin, dat maakt dan niet meer uit. De verliefdheid is dan een huwelijk geworden.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer