Illustratie: Tejo Verstappen

Het blijkt een werk-in-de-tuinfeest te zijn. Trek je overall maar aan!" />

Illustratie: Tejo Verstappen

Het blijkt een werk-in-de-tuinfeest te zijn. Trek je overall maar aan!" />
Asset 14

Tuinfeest

We waren op een landgoed dat strekte tot de horizon. Ruim vijftig mensen, mij allen onbekend, stonden te snoeien, te zagen, te maaien en te wieden. Mijn vriendin en haar zus kregen ook een schoffel in de hand gedrukt. Ik hield Annika stevig vast. ‘Is dat jullie tuinierkleding?’ vroeg de gastvrouw geschrokken. Het tuinfeest bleek helemaal geen tuinfeest te zijn, maar een tuin-werk-feest en de grootgrondbezitters organiseerden dit elk jaar, waardoor niet alleen in één weekend de boel winterklaar was, maar de lekkere hapjes die de ingehuurde cateraar ’s avond in zijn partytent bereidde ook daadwerkelijk verdiend waren, evenals een goed gesprek onder de sterrenhemel in de jacuzzi. Maar wij hadden geen tuinbroek en geen zwembroek ingepakt, we hadden alleen een heleboel luiers en een baby, die mij goed van pas zou komen.

De zussen staken hun handen uit de mouwen, harkten op hoge hakken bladeren uit de modder. Ik kreeg de verantwoordelijkheid over Annika. Of eigenlijk kreeg Annika de verantwoordelijkheid over mij. Als je mij ook maar het meest simpele klusje toevertrouwt, ontstaat er schade die door geen enkele verzekering gedekt wordt. Nu hoefde ik mij tenminste nergens voor te verexcuseren. Ik hoefde er niet te zijn door wat ik deed, alleen maar door wat ik was. Men zou in mij een geëmancipeerde vader zien, in plaats van een laffe werkweigeraar. Ik liep met Annika voor mijn borst langs de blije werkers. Annika bekeek alles met grote ogen; het was haar kennismaking met zowel natuur als arbeid.

In sociale situaties met onbekenden vind ik het lastig om gespreksonderwerpen te bedenken en ik weet nooit welke houding van mijn lichaam de meest toepasselijke is. Het is geen verlegenheid die mij in de weg staat, eerder een chronisch gebrek aan sociale vaardigheden en daar dan weer een verlammend overbewustzijn van. Sinds ik een kind heb is het leven op dit gebied echter drastisch vereenvoudigd. Ik kan mij achter haar verbergen, zoals een soldaat zich achter zijn wapen verbergen kan.

Tejo Verstappen

Zoals te verwachten staakte iedereen zijn of haar tuinieractiviteiten om Annika met groene vingers in door aarde besmeurde handschoenen aan te raken. Ik hield haar omhoog en liep van de een naar de ander. De onbekenden kwamen dichtbij met rollende ogen en getuite lippen en maakten de gekste geluidjes uit het achterste van hun kelen, maar zagen mij niet. Ik was een wandelende troon. Er werden neuzen net niet in mijn arm gedrukt, bungelende voetjes boven mijn kruis vastgepakt. Toen ik Annika neerzette verzuchtte men hoe mooi zij was en hoe groot ook, intelligent bovendien. ‘Dankjewel’, hoorde ik mezelf zeggen. Wat een debiele reactie eigenlijk. Ik nam me voor om de volgende keer ‘Vind ik ook’ te zeggen en niet te doen alsof ik net een plakje worst van de slager had gekregen. Ik deed er niet toe, dat was nu juist het briljante van deze constructie.

Collegiaal ging ik naast een trotse overgrootmoeder zitten en legde Annika op het kleed naast haar oppaskind. Voorlopig hoefde ik niets te doen, behalve vertederd toe te kijken naar dit kraaiende duo. Maar als het babybedtijd werd zou ik er weer alleen voor staan, als een soldaat in vredestijd. Behoedzaam om mij heen kijkend mengde ik wat espresso door de Nutrilon.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer